We zien John Paul White over het hoofd

Twee jaar geleden schreef ik hier al eens over het meest onwaarschijnlijke popduo uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis: The Civil Wars. In Nederland niet zo bekend, maar in de VS zijn van hun twee CD’s miljoenen exemplaren verkocht en die zijn met Grammy’s overladen. Toch gingen John Paul White – een wilde Johnny Depp-look-a-like – en Joy Williams, die daarvoor religieuze liedjes zong, dramatisch en knetterend uiteen. White krabbelde uiteindelijk weer op en ging verder hoe hij begonnen was: solo. Afgelopen vrijdag was hij voor het eerst in Nederland en zong hij tijdens een sfeervol concert in de Lutherse Kerk in Den Haag de sterren van de hemel.

Joy Williams and John Paul White of The Civil Wars. The duo's new, self-titled album arrives on the heels of canceled tour dates and an ongoing hiatus from performing together.
Joy Williams and John Paul White of The Civil Wars. The duo’s new, self-titled album arrives on the heels of canceled tour dates and an ongoing hiatus from performing together.

Ik moet zeggen dat ik zijn eerste soloplaat Beulah na de dramatische split met Williams volledig over het hoofd heb gezien. Maar dat deden ook de miljoenen Amerikanen die wegliepen met The Civil Wars. In de week na de platenrelease kwam White’s CD zeer bescheiden binnen op een 136-ste plaats in de albumlijst van Billboard om in de daarop volgende week alweer uit de lijst te zijn verdwenen en nu alweer is vergeten.
Hoe kan dat?  Want het is een sterk album waarop John Paul White overtuigend bewijst dat hij een begenadigd songwriter is. Direct bij de eerste beluistering van bijvoorbeeld I’ve Been Over This Before – toegegeven: een mierzoet liedje – heb je direct het gevoel dat je naar een klassieker, een country-evergreen luistert. Gloedvol gezongen en mét de Secret Sisters, die in de Lutherse Kerk helaas ontbraken.

      JP White & Secret Sisters

Elke stem deed er toe in New Hampshire

Vertrekkend president was kort voor de verkiezingen niet toevallig in twijfelstaat New Hamphire om de mensen daar duidelijk te maken dat élke stem er toe doet. Dat hielp want Clinton won daar uiteindelijk nipt met een verschil van 0,2 procent! Het was uiteindelijk toch niet genoeg.

Aan Barack Obama heeft het in elk geval niet gelegen. Hij wist zich al die jaren omringd door fantastische tekstschrijvers. In combinatie met zijn eigen retorische gaven leverde dat meer dan eens kippenvel-momenten op. In New Hampshire werkte hij niet met autocue’s, maar improviseerde hij naar het punt dat hij wilde maken: élke stem telt! Dat klinkt als een afgekloven cliché. Behalve als deze coole POTUS het vertelt. Luister en huiver. We gaan ‘m missen.

Hillary Clinton. En nu?

2

Jullie hebben vast allemaal die foto gezien van Hillary Clinton, die daags naar haar verloren race naar het presidentschap van de Verenigde Staten haar hondje uitliet. Symbolischer kan het eigenlijk niet.
De New Yorkse portretfotografe Kalliope Amorphous reisde tijdens de campagne maanden lang mee met het team rond Hillary Clinton. En zoals ze schrijft op ‘I’m with her‘ werd ze uiteindelijk gegrepen door Hillary, die er bijna als eerste vrouw in de geschiedenis in slaagde om president van Amerika te worden.
Bekijk hier enkele van Amorphous’ foto’s. No words…

3
4
5

7

10

11

12

Katie Melua: de weerzin overwonnen

Zoals ik decennia geleden direct de volumeknop naar ‘0’ draaide als Neil Diamond dreigde te gaan zingen, vind ik anno nu de platen van Katie Melua bijna net zo onverteerbaar. Als ze dan ook nog eens met een kerst-CD komt gaan echt álle seinen op rood. En dan gebeurt er iets onverwachts…

Zoals bekend komt Katie Melua uit Georgië. Voor de opnamen voor haar kerstplaat deed ze een beroep op het vrouwenkoor van de Georgische stad Gori. Dit koor werd opgericht in 1970. Hun repertoire varieert sterk van de Renaissance tot aan The Beatles. Een niet erg ter zake doend, maar wel pikant detail is dat sommige Nederlanders deze zelfde Georgische stad Gori kennnen van recent oorlogsgeweld. Bij een Russisch bombardement op de Georgische stad Gori kwam in augustus 2008 RTL Nieuws-cameraman Stan Storimans om het leven.

Weer in de greep van IJsland II

Ik deed m’n best om zoveel mogelijk indrukken die ik tijdens die paar dagen op IJsland opdeed met jullie te delen. Maar tegen het videogeweld dat Yannick Calonge op Vimeo laat zien, kan ik natuurlijk niet op. Maar ik heb dan ook niet de beschikking over een DJI Phantom 2 drone. In een toelichting op de beelden schrijft Calonge:

It’s been over a year i haven’t published anything , i haven’t worked on any project despite i was accumulating tones of footage . i needed a kind of break.
In early 2015, i made a big “jump” and decided to buy my first drone a DJI phantom 2. Straight away, i “run” to Iceland and did my first aerial footage there during the cold january 2015 .These footage will be part of my upcoming project : “Flying over Iceland .Part. I .

Dit tweede deel bevat beelden die Yannick in september maakte. Hij was toen vooral gefocust op het minder bekende, want minder begaanbare binnenland. De muziek is trouwens van Lisa Gerrard (“In Exile”), mocht het julllie interesseren.

Weer in de greep van IJsland

Ik was er eerder – in 2009 – en was er onverwacht ineens weer: in IJsland. Wát een land, wat een volk en uh, … wat een lándschap!
De omstandigheden waren overigens beroerd, de tijd te kort (slechts drie dagen) en tóch mijmer ik momenteel in volle teugen terug naar de korte tijd die ik er had. De herinneringen staan zoals ’t hoort tegenwoordig op Vimeo.

Vrijwel gelijktijdig verschijnt Island Songs van Olafur Arnalds (CD+DVD)
De DVD is om de tranen bij over je wangen te laten wiggelen zo mooi.
Betoverend! 💛 zegt avatar van meneer en Lura reageert:

De betovering klopt, ik zit er momenteel ook naar te luisteren. Bevalt mij beter dan eerdere albums van Ólafur Arnalds. Ik herken zeker de link met Einaudi. Mooi hoe bepaalde IJslanders (naar ik vermoed, ik beheers de taal niet geheel, een beetje dan..) hier aan mee werken.

Een sprookje
Citaat uit de krant Trouw van gisteren: “…Dat toerismebureau doet het voorkomen alsof IJslandse artiesten geïnspireerd worden door de indrukwekkende natuur in ons land”, legt Arnalds over de telefoon uit. Fel: “Maar in werkelijkheid gaat niemand hier naar buiten om een vulkaan te bekijken en dan een nummer te schrijven. Dat is een sprookje. In plaats daarvan wil ik laten zien hoe de muziek leeft in kleine gemeenschappen en hoe mensen hun leven en muziek vormgeven.”olafur-arnaldsEne Monsieur’ schrijft:

IJsland is voor 80% ook dor, triest en troosteloos heb ik me laten vertellen. Wil er zelf nog eens graag naartoe. Een beetje diezelfde mystieke illusie hangt ook in Scandinavië. Ik begrijp dat de noordelijke landen prachtige stille stukken natuur hebben maar het maakt Zweden en Denemarken bijvoorbeeld ook een van de saaiste landen die ik ken. Kan me voorstellen dat Arnalds liever een IJslands pilsje opentrekt.

Hier de complete CD ‘Island Songs’ van Ólafur Arnalds op YouTube.

FBI heeft ‘explosieve info’ over Trump en Putin

Volgens de Democraten doet de FBI onnodig en laakbaar geheimzinnig met zeer onthullend en explosief materiaal over de banden tussen Trump en het Rusland van Putin. Het zou ook gaan over samenwerking tussen Trump en Putin in de campagne. Senator Harry Reid schrijft dat in een open brief waarin hij er op aandringt die informatie voor de verkiezingen (volgende week dinsdag) openbaar te maken. Reid aan de directeur van de FBI:

landscape-1450461032-putin-index

“In my communications with you and other top officials in the national security community, it has become clear that you possess explosive information about close ties and coordination between Donald Trump, his top advisors, and the Russian government – a foreign interest openly hostile to the United States, which Trump praises at every opportunity. The public has a right to know this information. I wrote to you months ago calling for this information to be released to the public. There is no danger to American interests from releasing it. And yet, you continue to resist calls to inform the public of this critical information.”

Live

2016 lijkt een piekjaar te worden als het gaat om het bijwonen van memorabele live-concerten. The Unthanks op zondagmiddag in Zaandam, Damien Rice in de tuinen van Paleis Soestdijk. Gulli Briem in Reykjavik en nu kijk ik alweer uit naar Melanie De Biasio, live aan het Martelarenplein in Leuven. Vergeefs heb ik het hele jaar gewacht op een moment dat deze Waalse diva hier langs zou komen. Maar haar concerten zijn spaarzaam en De Biasio blijkt ook erg aan huis gebonden. Dus dan maar naar België, richting Melanie.

YouTube trakteert op een HD-concertregistratie van drie kwartier. Voor wie meer wil: er zíjn nog kaartjes!