Zelf bewaar ik mooie herinneringen aan een bruiloft waarop ik de muziek mocht verzorgen en de dansavond een climax bereikte met Louis Prima’s “Just A Gigolo / I ain’t got nobody”. Terug te vinden op zijn onweerstaanbare swingplaat “The Wildest!”

Louis Prima werd geboren op 7 december 1910 in New Orleans. Op 22-jarige leeftijd haalt Guy Lombardo hem naar New York. Daar formeert Prima zijn eigen band, ‘Louis Prima and His New Orleans Gang’. Hij verandert de muziekstijl en gaat meer swing spelen.

In 1939 formeert Louis Prima zijn eerste bigband, waarmee hij dansnummers en zelfgeschreven nummers speelt die zijn Italiaanse afkomst verraden. Louis huurt in 1948 de dan 18-jarige zangeres Dorothy Keely Smith. In 1949 stopt de bigband, maar Dorothy en Prima blijven samen spelen en uiteindelijk trouwen ze in 1952.

Saxofoon
Ze komen onderweg naar een optreden in Vegas de saxofonist Sam Butera tegen. Louis nodigt hem uit mee te spelen tijdens de Vegas shows. De combinatie van Prima, Dorothy Smith, Sam Butera en de stad Las Vegas creëert iets speciaals. Ze worden een van de populairste acts in Las Vegas. Butera’s band speelt een combinatie van pop, jazz en New Orleans R&B. Een vrij nieuwe stijl voor die tijd.
Capitol Records daagt Prima en z’n bigband in de studio uit om voor ‘The Wildest’ zo live mogelijk te spelen. En dat lukte. “Mijn meeste hitalbums vond ik niks“, zegt Prima in een interview. “Maar dit is het!” Het sprankelende half uur staat ruim een halve eeuw later nog als een huis.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

In mijn vorige bericht ging ik al even in op de muziekbijbel ‘1001 albums you must hear before you die‘. Artiesten die in dit lijvige boekwerk zijn opgenomen hebben écht iets nagelaten en kunnen met een tevreden gevoel hun laatste adem uitblazen. Ira en Charlie Louvin deden dat al héél lang geleden.

‘Tragic Songs of Life’ uit 1956 wordt tot op de dag van vandaag beschouwd als een mijlpaal in de countrygeschiedenis. De meest voorkomende hoes toont Charlie en Ira voor een blondine uit een stuiverroman met een verfrommelde brief in haar hand. Voor Ira en Charlie waren de songs over zonde en zwakheid, tragedie en verleiding maar al te echt.

Ira Louvin was berucht door zijn drankmisbruik en opvliegende karakter. Hij trouwde in totaal vier keer. Zijn derde vrouw schoot Ira drie keer in zijn rug nadat hij haar had geprobeerd te wurgen. Louvin verongelukte op 20 juni 1965 toen een dronken autochauffeur hem en zijn vierde vrouw aanreed in Williamsburg, Missouri.

Hall of Fame
In 2001 werden The Louvin Brothers opgenomen in de Country Music Hall of Fame. Het tribute-album Livin’, Lovin’, Losin’: Songs of the Louvin Brothers, dat in 2003 werd uitgebracht en werd geproduceerd door Carl Jackson won in 2004 een Grammy Award voor het beste countrymuziekalbum.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Bij het antwoord op de vraag of er nog monumentale platen in mijn muziekcollectie ontbreken, roep ik de hulp in van Rolling Stone oprichter Michael Lydon en redacteur Robert Dimery. En hoe indrukwekkend m’n prive-discotheek dan ook in omvang mag zijn: één blik in hun monumentale naslagwerk ’1001 albums’ dwingt mij tot nederigheid. Meer dan honderdduizend liedjes in de kast en nóg word ik verblind door de witte vlekken in mijn verzameling. Is die dan nooit compleet? Aan de slag dus.

De eerste plaat waar Lydon & Dimery in hun 960 pagina’s tellende overzicht bij stil staan is ‘In the wee small hours‘ van Frank Sinatra. Op dit album geen hip swingende Sinatra, maar een eenzame man.
In winkels waar Sinatra onder easy listening in de bakken stond, had men vast nog nooit het weemoedige ‘Can’t we be friends?‘ of de smekende interpretatie van Cole Porters ‘What is this thing called love‘ gehoord.
En Duke Ellingtons ‘Mood Indigo‘ had nog nooit eerder zo neerslachtig geklonken.

‘In the wee small hours‘, dat aanvankelijk verscheen in de vorm van twee aparte ten-inchplaten, werd al snel uitgebracht op twelve-inch formaat, waarmee de plaat onbedoeld het tijdperk van de elpee inluidde.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Wees eerlijk. We nemen allemaal wel eens een bocht iets te nauw. Maar als je aan het stuur zit van de Costa Concordia doe je er toch goed aan iets minder risico te nemen. De kapitein, die direct na de scheepsramp verklaarde dat er op de scheepskaart rotspartijen ontbraken, gaat lastige dagen tegemoet.

Hoe dan ook. Ik moest bij het zien van de journaalbeelden terugdenken aan m’n recente bezoek aan de scheepswerf van Meyer in Papenburg. Daar bouwen ze dus ook cruiseschepen als de Costa Concordia voor tussen de pakweg 400 en 500 miljoen euro. Stuurfouten zijn dan ongewenst.

Alles was ongewoon aan Lhasa de Sela. Op de eerste januaridag van 2010 blies ze in het Canadese Montreal haar laatste adem uit. Na dat moment sneeuwde het veertig uur onafgebroken, meldde de familie met gevoel voor detail in een persverklaring. “Dat op die miljarden aardbewoners uitgerekend Lhasa de Sela vroegtijdig wordt weggeroepen is voor aardse begrippen onverteerbaar óf hemelse logica“, schreef ik op MokBlog. En nog altijd vind ik haar vroege dood een moeilijk te accepteren werkelijkheid.
In twaalf jaar tijd nam Lhasa slechts drie CD’s op. De eerste verscheen in 1998. Ondanks jubelende kritieken vertrok De Sela na haar debuut-CD “La Llorona” met de noorderzon. Ze zette samen met haar drie zussen het circus Poncheros op, waarmee ze door Zuid-Frankrijk trok. Jaren later in Marseille sloeg Lhasa weer aan het schrijven, wat leidde tot het onaards mooie vervolg “The Living Road”. Daarna werd het opnieuw stil.

Tijdens de opnamen voor het sobere “Lhasa” (2009) is de Mexicaans-Canadese schilder/zangeres al hoorbaar ziek. Een concert in Amsterdam wordt afgelast en met het bericht van haar overlijden op nieuwjaarsdag kon 2010 in muzikaal opzicht niet slechter beginnen.
Gelukkig zijn op internet nog sporen van met name haar jaren in Frankrijk terug te vinden. Zo is Lhasa te horen op albums van de Franse zangers Arthur H en Jérôme Minière en werkte ze ook samen met de Franse zigeunergroep Bratsch. De Canadese muzikant Patrick Watson richtte op een speciaal daar voor ingerichte website een monumentje voor haar op: Snow Day For Lhasa. En ik doe dat hier.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.