Bij het antwoord op de vraag of er nog monumentale platen in mijn muziekcollectie ontbreken, roep ik de hulp in van Rolling Stone oprichter Michael Lydon en redacteur Robert Dimery. En hoe indrukwekkend m’n prive-discotheek dan ook in omvang mag zijn: één blik in hun monumentale naslagwerk ’1001 albums’ dwingt mij tot nederigheid. Meer dan honderdduizend liedjes in de kast en nóg word ik verblind door de witte vlekken in mijn verzameling. Is die dan nooit compleet? Aan de slag dus.

De eerste plaat waar Lydon & Dimery in hun 960 pagina’s tellende overzicht bij stil staan is ‘In the wee small hours‘ van Frank Sinatra. Op dit album geen hip swingende Sinatra, maar een eenzame man.
In winkels waar Sinatra onder easy listening in de bakken stond, had men vast nog nooit het weemoedige ‘Can’t we be friends?‘ of de smekende interpretatie van Cole Porters ‘What is this thing called love‘ gehoord.
En Duke Ellingtons ‘Mood Indigo‘ had nog nooit eerder zo neerslachtig geklonken.

‘In the wee small hours‘, dat aanvankelijk verscheen in de vorm van twee aparte ten-inchplaten, werd al snel uitgebracht op twelve-inch formaat, waarmee de plaat onbedoeld het tijdperk van de elpee inluidde.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.