Over Candye Kane (supervrouw)

Gisteren belandde ik in – of all places – Sliedrecht op een gala-avond waar, tussen de gerechten door en temidden van sjieke tafels, werd opgetreden door muzikanten met ‘een beperking’. Je hebt al snel Jostiband-achtige associaties, maar hier werd uit een ander vaatje getapt.

Het verhaal begint in 2006 wanneer ‘bluesliefhebber en humanitair Joris van Wijngaarden’ uit Sliedrecht Candye Kane uitnodigt voor een lunch in Brugge. Geen idee waar ze elkaar van kennen, maar ze eten wafels en besluiten tot de oprichting van ‘United by Music‘. Vorig jaar ging Candye ten onder aan de ongelijke strijd tegen alvleesklierkanker. Daarmee kwam een vroegtijdig einde aan een tumultueus leven.

Op mijn negende leerde mijn moeder me het zakkenrollen. Op mijn 17e kreeg ik mijn eerste kind en was lid van een gang. Als ongehuwde moeder kon ik mijn droom om muzikant te worden wel vergeten. Ik leefde met mijn jonge kind van liefdadigheid en voedselbonnen. Maar dat was nauwelijks genoeg. Ik ging aan het werk in de seksindustrie en kon zo mijn eigen brood verdienen. Ik herwon daar mijn zelfvertrouwen. Ik leerde van mezelf te houden en mijn grote lijf te accepteren. Ik gebruikte mijn salaris om mijn muzikale carrière op te bouwen. Al schrijvende ontdekte ik de blues. Ik zag dat het een wereld was met volle vrouwen, ieder met een kleurrijk verleden en opgegroeid in arme wijken. In 1992 kwam mijn eerste cd uit.

Candye Kane maakt de overstap van porno naar blues overtuigend en krijgt direct goede reviews van de muziekrecensenten. Er volgen vele CD′s waaronder Swango (1998) waar ze in ‘200 pounds of fun’ nog een keertje stijlvol dweept met haar voluptueuze afmetingen.

Een paar jaar later ontmoet Candye Kane zoals gezegd een man uit Sliedrecht en neemt ze mede het initiatief tot de oprichting van ‘United by Music‘. Kort daarna wordt ze ziek en blogt ze op de site van haar laatste grote project:

Blog 12 mei 2008
Een huilpartijtje. De UPS man kwam en bracht me een cadeau. Ik heb er niet om gevraagd om kankerpatiënt te zijn en het klinkt nog steeds raar als ik dat enge woord zeg. Dus ik had een huilpartijtje. Ik heb gehuild en gehuild. Waarom ik? Ik heb zoveel om voor te leven.

Blog 24 juli 2008
Het is een grote luxe dat ik hier in Amsterdam kan herstellen tijdens de United by Music tour. Het Big Rivers Festival was het eerste festival waar ik zelf weer een heel uur heb gezongen sinds mijn kankeroperatie op 17 april. Ik haat het als ik op het podium moet huilen, maar het was zo emotioneel om mijn vrienden te verlaten na een maand samen getourd te hebben.

Facebook 11 februari 2016
Nog steeds in het ziekenhuis in LA. Ik lig al sinds 4 januari in het ziekenhuis en het is heel deprimerend hier. Het is mijn wens dat ze me een goede diagnose kunnen geven, het probleem kunnen oplossen en dat ik weer muziek kan maken.  Ik weet zeker dat ik hier volgende week weer weg ben. Love to you all!

6 mei 2016
Evan Caleb Yearsly (de zoon van Candye): “Dit is het moeilijkste wat ik heb meegemaakt. Ik vind het heel erg dat ik jullie moet vertellen dat mijn moeder Candye Kane afgelopen nacht is overleden.”

      200 Lbs of Fun