Waar de reis van Jacques Brel eindigde

Er was meer dan alleen passie voor muziek in het leven de grootste Belg aller tijden. In 1967 haalde Jacques Brel zijn vlieg- en zeilbrevet en bevoer hij samen met minnares Maddly Bamy per zeiljacht Askoy II de Atlantische en Stille Oceaan. Uiteindelijk belandde het paar op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa, waar Brel ook begraven ligt. Net als de Franse kunstschilder Paul Gauguin. Vanwaar die aantrekkingskracht van het 320 vierkante kilometer en 2190 inwoners tellende eilandje in de Stille Oceaan? Mark Gielen ging voor het Belgische weekblad Knack op onderzoek uit.

Et par manque de brise le temps s’immobilise / Aux Marquises

“Wie kent die obsederende frasen niet uit een lied van Jacques Brel, dat alleen hij kon geschreven hebben? Om ze te begrijpen, te voelen en te zien, moet je lang reizen: Parijs, Los Angeles, Papeete en Hiva Oa, drie vluchten die gestel en hersenen danig ontregelen. De trip kan nog langer, als traagste initiatie in de Markiezeneilanden, die kruimels in de oneindige Stille Oceaan: met de Aranui, een vrachtboot die met levensmiddelen en passagiers de tocht van Tahiti naar de 1500 kilometer noordelijker gelegen archipel maakt.

Carpaccio van tonijn
Die twaalf eilanden tussen evenaar en Steenbokskeerkring zijn het andere eind van de wereld. Wonderlijk is de baai van Atuona met bergen, zee en wolken, de zon in gevecht met kraterwanden die zelden bloot te zien zijn. De hoofdplaats ligt in het hart van een weggeblazen caldeira. Ik proef carpaccio van tonijn met vanille en anijs, een geitje des Marquises au curry met op het biertje een etiket met het bevallige meisje Hinano. De sterren van het zuidelijk halfrond genieten mee.

Dan de wandeling naar het dorp, langs post, mairie, apotheek en gendarmerie, de klim naar le cimetière waar de man van zoveel chansons begraven ligt. Zijn huis op de heuvel is afgebroken, maar zijn botten rusten op Hiva Oa, begraven op de Markiezeneilanden die hij met elpee en een lied op de kaart heeft gezet: “Et la mer se déchire infiniment brisée / Par des rochers qui prirent des prénoms affolés.”

Eerst breng ik een groet aan de duivelse Gauguin met een beeldje van Oviri, een van zijn Polynesische schonen. Dan vertraagt mijn pas, stokt en komt tot ingetogen stilstand. Tussen bloemen slaapt de man die rechtopstaand wou leven, een ram zoals ik, sans être adulte op zijn 49 jonggestorven: Jacques Brel. Op de steen: 8-4-1929 en 9-10-1978, zijn beeltenis vergezeld door zijn laatste geliefde Maddly. Lees hier Gielens’ hele verhaal.

      Brel - Les Marquises

Hilda′s laatste foto

Hilda Clayton was oorlogsfotografe van het Amerikaanse leger. Op 2 juli 2013 was ze samen met de 1ste Cavaleriedivisie van het Amerikaanse leger in Afghanistan. Daar maakte ze foto′s van een legeroefening in Qaraghahi. Het was de bedoeling om Afghaanse soldaten op te leiden. Die fatale dag drukte ze nog één keer af. Op de foto is de mortierontploffing te zien die een fractie van een seconde later een eind maakte aan Clayton′s leven. Het leger heeft het aangrijpende beeld nu vrijgegeven. De familie van de oorlogsfotografe gaf daar toestemming voor. Clayton′s foto′s zijn nu gepubliceerd in de Army′s Military Review Journal.

Het verdriet van Johan & mij

Een schokgolf trok in 2016 wereldwijd over de wereld bij de opeenvolgende rauwe doodsberichten over David Bowie, Prince, Leonard Cohen en George Michael. Dit jaar lijkt wat barmhartiger.

Pas op 23 mei is het dan helaas toch weer raak. Ik ken Jimmy Lafave sinds zijn Highway Trance (1994). De trouwe aanhang van het TV-programma ‘Voetbal International’ maakte via America-liefhebber en co-host Johan Derksen kennis met zijn muziek.

Ik denk dat mede dankzij hem De Telegraaf tenminste online nog een kort berichtje inruimde voor de dood van Jimmy. Zelfs aan de All Music Guide, de toonaangevende muziekencyclopedie op internet, is de berichtgeving over Lafave′s overlijden voorbij gegaan. Vorige week organiseerden vrienden een muzikale afscheidsavond. Honderden aanwezigen zagen aan het slot van de avond de broze zanger in rolstoel en met zuurstoffles het podium opgehesen worden. Er zijn vage beelden van via YouTube.

„Ik hou van jullie allemaal”, zei LaFave geëmotioneerd. „Het spijt me. Ik probeer al 30 minuten op het podium te komen.” Nadat de zanger een staande ovatie kreeg, riep LaFave zijn zoon Jackson het podium op en vroeg hij zijn fans om goed op hem te letten. „Dit is mijn zoon Jackson, zorg goed voor hem. Alsjeblieft, ik hou ontzettend veel van mijn zoon, het is een geweldig joch.”

      Car Outside

Het is geen melk, maar is het kunst?

Ivan Alifan is een getalenteerde kunstenaar die momenteel in Canada woont. Hij is de zoon van de Russische schilder Anna Razumovskaya. Momenteel baart hij opzien met zijn een reeks olieverfschilderijen onder de verzameltitel: It′s Not Milk. Alifan′s portretten combineren overdaad met sensualiteit en doordat het allemaal zo extreem is kán het niet anders of roept het sterk wisselende reacties op bij de kijkers. Het is dus geen melk, maar is het kunst?

“This series is an exploration of the modern gaze; of ambiguous figurative paintings that are revealed and transformed within the act of the individuals’ views. These portraits are not an attempt to render physical characteristics but rather create a language of underlying sexual subtexts. Using ambiguity as a tool demands the viewer’s exploration of their psyches and provokes self awareness”

“To have a painting that can exist as an alluring object and shift into an eroticized figure disarms and naturalizes the modern gaze; decriminalizing sex in art. Whether an individual sexualizes the figure, or becomes embarrassed and nervous by the mere suggestion, this is all a process which occurs independently from the painting. Breaking down barriers of the different modes in which the body can exist in social spheres and contemporary art.”








She′s leaving home… bye bye… (50)

Het is weliswaar het belangrijkste popalbum in de muziekgeschiedenis, maar de manier waarop de release van ‘Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band’, vijftig jaar later, commercieel wordt uitgemolken gaat alle perken te buiten.

Ik ben er na alle ‘digital remaster′s en ‘alternative takes’ wel een beetje klaar mee. Interessanter vind ik de zoektocht van de Britse krant Daily Mail naar Melanie Coe (Ze leeft nog!). Juist over haar gaat namelijk de Beatles-klassieker ‘She′s leaving home’ op Sgt. Pepper′s Lonely Hearts Club Band.

Paul McCartney las op een ochtend in een krant het bericht over het dan 17-jarige meisje Melanie Coe dat van huis weggelopen was. Toevallig had McCartney haar drie jaar eerder ontmoet tijdens de opnames van het Britse televisieprogramma Ready Steady Go. Meer: The making of…

      She's Leaving Home

Het Amsterdam van Chet Baker

Van 1978 tot aan zijn dood in 1988 speelde trompet en jazzlegende Chet Baker bijna uitsluitend in Europa. In de Verenigde Staten had hij het bij velen verbruid, vanwege zijn buitensporige drugsgebruik. In 1983 woont Baker af en aan in Amsterdam, vanwege de centrale ligging en de makkelijk te verkrijgen drugs. Hij neemt meer albums op dan ooit en in deze periode speelt hij volgens velen zijn meest volwassen jazz.

Journalist Maartje van Breejen schetst op haar weblog het Amsterdam van Chet Baker in vijf lokaties. De belangrijkste is het Prins Hendrikhotel. Daar kukelde de aan lager wal geraakte Baker in de nacht van 12 op 13 mei 1988 uit het hotelraam, nadat hij – zo is de officiële lezing – het raam wilde openen voor ‘wat frisse lucht’. Trompettist Evert Hekkema vertelt dat Chet Baker die avond zou optreden met tenorsaxofonist Archie Shepp in de Singer-concertzaal in Laren. Hij kwam niet. Hij was het vergeten en speelde in plaats daarvan een paar stukken mee met pianist Rob van Bavel in Jazzcafé Dizzy in Rotterdam.

Daarna nam hij een nachttrein en checkte in bij het Prins Hendrikhotel, een goedkoop hotel waar junkies graag kwamen dichtbij de Zeedijk waar het wemelde van de dealers. Vrijdag de dertiende, rondom drie uur in de nacht, het is volle maan, wordt hij dood aangetroffen op de stoep voor het hotel. De sprei van zijn kamer ligt er nog glad bij. Op het nachtkastje ligt een ruime hoeveelheid cocaïne en heroïne. Politieonderzoek wijst uit dat hij onder invloed van de vensterbank is gevallen. ‘Chet zat graag in vensterbanken,’ weet Hekkema zich nog te herinneren. Gelukkig is de muziek er nog.

      My Funny Valentine

Beach Boys – In my room

Wow! In My Room van The Beach Boys uit 1963 is orenschijnlijk een eenvoudig driestemmig nummer, dat je zo kan nazingen na één keer luisteren. Toch is het complexer dan je denkt om het echt goed te laten klinken.

Het lied werd in 1963 geschreven door Brian Wilson en Gary Usher, een songwriter die meewerkte aan meer liederen van The Beach Boys in de beginperiode. Volgens Usher zei Brian Wilson vaak tegen hem dat zijn kamer zijn koninkrijk was, een plek waar je niet bang hoeft te zijn en je veilig bent.

Wilson vertelde dat het lied hem deed denken aan het meerstemmig zingen samen met zijn broers Dennis (1944-1983) & Carl (1946-1998), toen ze nog samen in één kamer sliepen.

Hier een cover van In My Room van John Paul White en The Secret Sisters. Meer info

Prince boekt verkooprecord in sterfjaar

Prince voerde de Amerikaanse lijst van best-verkopende artiesten van 2016 aan, zo meldt Nielsen. In totaal werden er in een jaar tijd 2,23 miljoen albums van Prince verkocht. Het overgrote deel van die verkopen vond plaats in de maand na zijn overlijden op 21 april. Met het aantal albums overtreft de overleden zanger zelfs de 2,21 miljoen stuks die Adele het afgelopen jaar wist te verkopen.

Het was de bedoeling dat afgelopen vrijdag, op de eerste sterfdag van Prince, er eindelijk enkele nummers uit ‘The Vault’ – waarover ik eerder schreef – beschikbaar zouden komen. George Ian Boxill, Prince’ vaste studiopartner, zou de door hem samengestelde en gemixte EP Deliverance uitbrengen, die hij met Prince tussen 2006 en 2008 had opgenomen. Maar een rechter in de Amerikaanse stad Minneapolis heeft dat op het laatste moment op verzoek van de erven Prince verboden. Wereldwijd hadden duizenden fans vooraf ingetekend voor de te verschijnen EP.

Handerikken wisten de plaat tóch te bemachtigen. Maar is ie ook goed? Bijgaand een track. Oordeel zelf.

      Prince - I Am