Mevrouw Slotbol is blij met Radio5

Misschien is Goudmijn, een programma op NPO Radio5, wel het leukste programma van Nederland. Zo zat onlangs mevrouw Slotbol in de uitzending. Omdat presentator Stefan Stasse Slotbol gewoon een leuke naam vond. En mevrouw Slotbol bleek ook een leuke mevrouw. Ze woont na een hersenbloeding weer thuis, bij haar dochter en als I saw you van Seemon & Marijke uit de radio klinkt is het leven perfect, vertelde ze.

In 1972 haalde het nummer van Seemon & Marijke nét geen nummer 1 notering in de Top 40, want nummer twee. Eerlijk gezegd waren Simon Posthuma en Marijke Koger – hun échte namen – toen veel beroemder in Amerika. Ze werden in 1966 ontdekt door een fotograaf tijdens een verblijf in een commune op Ibiza. De foto’s van de kleding werden gepubliceerd in The Times en ze begonnen gezamenlijk een ontwerp-studio in London. En met groot succes! Zo waren ze onder andere verantwoordelijk voor de kleurrijke kleding van The Hollies op hun album Evolution, de kleding en hoesontwerp van The Move’s debuutalbum en de toneelkleding van Procol Harum en Cream, evenals diverse hoesontwerpen. Maar wellicht veel bekender is de kleding, ontwerpen en decoraties voor The Beatles in 1996 en 1967 en de muurschildering voor de musical Hair op Broadway.

Bovendien maakten ze twee (psychedelische folk) elpees; één als het The Fool-collectief en één als duo Seemon & Marijke. Het laatste album, Son Of America, werd geproduceerd door Graham Nash en bevatte gastbijdragen van Rita Coolidge, Joni Mitchell en Booker T. Jones. Dit album bevatte de single I Saw You, dat in 1971 een (inter)nationale hit werd. Uit hun hippiehuwelijk vloeide trouwens ook bedoeld/onbedoeld een kind voort. Hun zoon vertegenwoordigde ons land recent op het Songfestival. Zijn naam: Douwe Bob.

      Seemon Marijke - I Saw You

Honderd YouTube Tips

Omdat ik nou eenmaal van ronde getallen hou. Op 27 april 2013 ben ik begonnen met het ‘bookmarken’ van YouTube filmpjes die ik wil bewaren om nog eens terug te zien. Ik doe dat spaarzaam en mijn lijst van favorieten bereikte onlangs de 100ste verwijzing. Omdat ik nou eenmaal van ronde getallen hou, bied ik hierbij mijn complete door de jaren heen verzamelde lijst aan. 

Holland Romance: Ard Schenk en Bonnie St. Claire

Kan iemand mij uitleggen waarom Take your Time van Sam Hunt – ik noem maar een dwarsstraat hoor – wél een plek heeft gekregen in de Top 2000 en I won′t stand between them, een monument uit de geschiedenis van de Nederlandse Popmuziek, in geen velden of wegen is te bekennen? Misschien wel het beste nummer dat Peter Koelewijn ooit geschreven heeft en het was waarschijnlijk ook nooit dát succes geworden als iemand anders dan Bonnie St. Claire het had gezongen.

Het is 1970. MTV bestond nog niet en dus werden er nog geen gelikte videoclips gemaakt ter ondersteuning van de hits die je op de radio hoorde. We moesten het in die tijd doen met Ad Visser bij de Avro. Geen idee welke genius het script heeft bedacht voor het bizarre, drie minuten durende filmpje dat voor TopPop is gemaakt. Daarin figureert Ard Schenk (!) als droogschaatser. De liefde spát drie minuten lang van het scherm. Andere Tijden Sport zette het filmpje gelukkig online, in de aanloop naar een uitzending over Ard en Keessie.

Hoe de Tee Set Amerika veroverde

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

      The Dutch Invasion

FC Barcelona geeft beelden van piepjonge Messi vrij

Je hoeft niet van voetbal te houden om onder de indruk te raken van niet eerder gedeelde beelden die FC Barcelona rond de kerst heeft vrijgegeven van een voormalige jeugdspeler van de club. Op zich is dat niet niet eens zo bijzonder, behalve dat het hier gaat om beelden van een jongen die zou uitgroeien tot één van de allerbeste voetballers ooit. Lionel Messi kwam al op zijn dertiende naar de Spaanse club en ging er nooit meer weg. In deze video zie je dat ook de piepjonge Messi op het veld al volstrekt onnavolgbaar was. Zoals iemand in de reacties op het inmiddels door bijna drie miljoen liefhebbers bekeken filmpje het treffend zegt: ‘De montage van dit filmpje gaf mij een epileptische aanval. Het gaat nu weer beter, dank u.’

The making of Lionel Messi

Albumhoezen als make-up

De vinyl-revival heeft natuurlijk ook alles te maken met de herwaardering voor de stijlvolle manier waarop muziek in vroeger tijden werd verpakt. In mijn huiskamer komt dat tot uiting in de vorm van negen albumhoezen die letterlijk ingelijst aan de muur hangen. Natalie Sharp gaat nog een stapje verder. Deze Britse make-up artieste gebruikt haar gezicht als canvas voor een levende tentoonstelling van vijf legendarische platenhoezen. The Human League - Dare

Dare – The Human League

Joy Division - Unknown Pleasures

Unknown Pleasures – Joy DivisionNirvana - Nevermind

Nevermind – Nirvana

Talking Heads - Remain in Light

Remain in Light – Talking Heads

The Velvet Underground - The Velvet Undergound & Nico

The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico

Hier steelt iemand mijn fiets

Ik weet het. Als je tien jaar in de grote stad op je eigen fiets mag fietsen zonder dat ie wordt gestolen, ben je een spekkoper. In de nacht van 12 op 13 september kwam een bruut einde aan het droomhuwelijk tussen mij en mijn Gazelle Geneve. De inbraak in mijn garagebox werd genadeloos door een beveiligingscamera vastgelegd, maar omdat niemand zich aanvankelijk geroepen voelde de beelden te bekijken, heb ik die zelf maar aangereikt aan het politiekorps Haaglanden.

Ondanks al het cynisme dat ik ontmoette bij het doen van aangifte van zoiets ‘alledaags’ als de diefstal van een fiets, wil ik hierbij wel even kwijt dat ik naar aanleiding van het opgemaakte proces verbaal inmiddels meerdere aanvullende politievragen kreeg die in elk geval duidelijk maken dat de bovenstaande beelden serieus zijn bekeken. Ik zeg ‘petje af’. En dat die pet ons allemaal past. Toegegeven: een wel een erg oude one-liner, maar hij is hier nog steeds wel erg van toepassing.

Is er leven na Björk en Sigur Ros?

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD’tain’tvan Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.