Google is overal

Ik dacht: even weg van alles. Maar niet van Google. Een béétje eng is het wel. Zo registreerde Google dat ik bijvoorbeeld op zaterdag 20 augustus jl. 44 minuten wandelde, anderhalf uur in de auto zat, bijna twee uur fietste en waar ik goddorie boodschappen deed. Bij de Lidl dus.

Dankzij mijn telefoon hield Google ook keurig alle gevolgde routes bij en als toefje op de cake zie je zelfs waar ik die dag welke foto’tain’tmaakte.
Ik zeg: spooky!

creapy

En hier trouwens de overige foto’s. Maak ik ook geen geheim van, maar daar ga ik in elk geval nog zelf over…

26-c-soapbubble

De zomer van de blauwe luchten

Michelle Obama for president

carpoolkaraokeNa de eerste zwarte president is het een kwestie van tijd of de Verenigde Staten van Amerika krijgt de eerste vrouw als president. En nog wel een voormalige First Lady. Dat is mooi, maar persoonlijk ga ik voor de tweede First Lady. Michelle Obama was geweldig in haar toespraak op 25 juli tot de Democratische Nationale Conventie. 

Maar echt groundbreaking vond ik haar optreden in The Late Show, vijf dagen eerder. Na acht jaar en kort voor vertrek uit het Witte Huis mogen de riemen eindelijk wat losser. Taxichauffeur James Corden moet er net zo aan wennen als de beveiliger (zie foto hierboven).

Obscuur vinyl (12-slot)

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet.

In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd gaat overleven.

mariwilson

Deze nieuwe digitale worp is momenteel nog ‘under construction’ maar belooft m.i. veel moois. Hierbij alvast een voorproefje. Showpeople van Mari Wilson kwam in februari 1983 uit. Met een prachtige albumhoes trouwens (zie hierboven). Gemaakt door Brian Griffin, die destijds meer opdrachten van popartiesten kreeg. Van Kate Bush bijvoorbeeld. Hij was kort en goed ooit de Anton Corbijn van Engeland.

briangriffinZij zag de hoes van ‘A broken frame’ van Depeche Mode, was erg enthousiast en Kate (of haar management) stuurde een enthousiast signaal richting Griffin dat zij ‘iets soortgelijks’ wilde voor haar nieuwe albumhoes.
De rest is geschiedenis.

Die foto werd het uiteindelijk niet en volgens mij had Brian Griffin dit ook niet met ons allemaal moeten delen, maar tijden veranderen.

Wat blijft:

      M.Wilson - Are you there

Obscuur Vinyl (11)

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.

2016-07-16 18.48.41In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.

En op Blogger schrijft Metha:

Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.

Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.

      1964-Don't smoke in bed

Wie zijn deze jongens?

Een zomeravond in Den Haag. In de Lange Lombardstraat staan de ramen wijd open. Er schalt muziek door de straat. Het blijkt een live-performance zonder publiek. Het klinkt als pure whiskey uit een plastic bekertje. Onthou dit filmpje. Wie kent deze jongens?

Ze worden inmiddels gezocht door Den Haag FM en Omroep West. Ik was gisteren weer terug in de Lange Lombardstraat waar ik het filmpje 5 dagen geleden maakte. En door de gesprekken met bewoners ontdek ik meer en meer hoe bijzonder dat straatje is. Er zijn opvallend veel studenten van het Koninklijk Conservatorium gevestigd, er lopen allerlei backpackers uit de wereld rond omdat lonely planet er naar verwijst, ik kom er een Paradijs-vogel achtige meneer tegen die achter zijn schutting in hartje binnenstad kans ziet om paarden te houden. Het straatje is een filmportret waardig, maar van die jongens ondertussen nog altijd geen spoor.

Seal ziet sterren op straat

Seal is bezig met z’n zoveelste wereldtournee en dwaalt voorafgaand aan zijn optredens door de stad om er achter te komen waar hij is. En elke zichzelf respecterende wereldstad trekt straatmuzikanten aan. Er zijn legio voorbeelden van wereldsterren die ooit op straat zijn begonnen, in de hoop ontdekt te worden. Tegenwoordig gaat dat sneller, want iedereen heeft tegenwoordig een telefoon met camera op zak. Dus Seal hoeft maar even bij zo’n straatmuzikant te gaan staan en het staat in no-time op YouTube, zoals vorige maand in Montreal.

Kort na Canada, inmiddels in Manchester, hield Seal stil bij Poppy Waterman-Smith. Na een kwartier naar haar geluisterd te hebben, stapte hij op de straatmuzikante af die even geen idee had wie zij voor zich had. Het filmpje is aandoenlijk en de ontmoeting eindigde met een invitatie van de popster om die avond als gast op te treden in het voorprogramma van zijn uitverkochte concert. Wat ze deed. “Het is de favoriete artiest van mijn ouders. De hele dag voelde onwerkelijk, het was absoluut geweldig.”

Huur een drone voor je bruidsreportage

Een album met foto’tain’tvan je huwelijk is leuk hoor, maar zó 1953. Dat kan echt niet meer. Tegenwoordig huur je een drone! Het kost wat, maar dan heb je ook wat.