The human voice is Tilda Swintons eerste samenwerking met Pedro Almodóvar, een filmmaker met wie ze zich altijd verwant gevoeld heeft. Eerlijk gezegd had ze niet verwacht dat Almodóvar haar ooit zou vragen, niet alleen omdat al zijn werk in het Spaans is, maar vooral ook vanwege haar nogal specifieke uiterlijk.

‘Er doen niet veel rossige, jongensachtige, rechthoekige, Schotse, Engelstalige freaks in zijn circus mee’, zoals ze het zelf verwoordde. Swinton ziet er inderdaad enigszins ‘onwerelds’ uit.
Androgynie, het spelen met de grenzen tussen de geslachten, heeft haar altijd geboeid. Zelf droeg ze van jongs af zowel meisjes- als jongenskleren – en dat is ze blijven doen: ze is beeldig met een jurk, maar minstens even ravissant in een pak.

Embed from Getty Images


Op de bovenstaande foto zie je Swinton en Pedro Almodovar op de rode loper bij het 77e Filmfestival van Venetië op 3 september 2020.
(Foto door Dominique Charriau/WireImage)

Hoewel haar androgyne uiterlijk haar handelsmerk is, werd ze als tiener niet erg blij van dat spiegelbeeld dat zo afweek van het mainstream vrouwbeeld. Tot ze op haar dertiende of veertiende op de plaat Aladdin sane stootte, van David Bowie. ‘Hij zag eruit alsof hij van dezelfde planeet kwam als ik. Dat was een grote troost.’ Ze kocht de plaat, hoewel ze niet eens een platenspeler had, en beschouwde David Bowie vanaf dan als haar neef. Toen hij haar in 2013 belde om zijn echtgenote te spelen in de videoclip bij ‘The stars (are out tonight)’, hoefde ze daar niet eens over na te denken. Het resultaat is een heerlijk staaltje gender- en agebending, met een ferme vleug donkere erotiek. (complete artikel)
Zoals je ziet is die clip vanwege de toenemende verpreutsing alleen te bekijken via YouTube als je kunt aantonen dat je er oud genoeg voor bent.