{"id":29760,"date":"2021-03-07T18:15:06","date_gmt":"2021-03-07T17:15:06","guid":{"rendered":"https:\/\/www.nicomokveld.nl\/wordpress\/?p=29760"},"modified":"2021-03-07T18:32:51","modified_gmt":"2021-03-07T17:32:51","slug":"een-leven-na-golden-earring","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.nicomokveld.nl\/wordpress\/een-leven-na-golden-earring\/","title":{"rendered":"Een leven na Golden Earring"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n\n

Met uitzondering van Matthijs van Nieuwkerk liet de Nederlandse televisie het einde van Golden Earring vorige maand redelijk geruisloos passeren. Hoe relevant is dat medium eigenlijk nog? Die vraag bekruipt mij als ik zie hoe het bericht over de spierziekte ALS van Earring-gitarist en oprichter George Kooymans de gemoederen op sociale media blijft bezighouden.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Komende donderdag viert Kooymans onder dit troebele gesternte zijn verjaardag. Zijn 73-ste alweer. En het idee is dat dan uit alle vensters en ramen het grootste wapenfeit uit de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek klinkt: ‘Radar Love’. Het AD<\/a> ging afgelopen week zelfs langs bij het pand waar Barry Hay de eerste zin met zwarte viltstift op het witte papier pende. <\/p>\n\n\n\n

I’ve been drivin’ all night, my hands wet on the wheel<\/p><\/blockquote>\n\n\n\n

Ce Soir<\/strong>
Alle aandacht trekt daar naar toe, maar kort na die wereldhit verschenen direct nog twee majestueuze popsingles: ‘Instant Poetry’ en vooral ‘Ce Soir’. Juist afgelopen week verscheen een nieuwe en vertaalde herbewerking van die laatste enigszins vergeten Golden-Earring klassieker. Met een gastrol voor – geloof het of niet – Barry Hay! <\/p>\n\n\n\n

\n