Vier dagen na de bijna eclips boven Nederland was ik toevallig weer op het strand om vlak voor zonsondergang opnieuw getuige te zijn van een anderssoortige verduistering. De meeste badgasten hadden het strand inmiddels al verlaten en misten zo deze onverwachte bonus-aanbieding.
Vastgelegd samen met deze ruiters te paard bij de vloedlijn, was dit de perfecte afsluiter van de zoveelste zomerdag aan het Noordzeestrand.
Zelf heb ik niet zoveel met zonsverduisteringen, maar over die van 12 augustus was vooraf zoveel opwinding, dat ik toch aan het begin van de avond maar op de fiets ben gesprongen. Richting het duinengebied ten noorden van Scheveningen, waar de paden richting het strand uitpuilden.
Op het hoogtepunt dekte de maan 88.6% van de zon af. Zonder camera met filters en zonder eclipsbril ervoer ik het kosmische verschijnsel als niet veel meer dan een wat vroeg invallende schemering.
Deze foto maakte ik om 20.50 uur, toen nog altijd 40% van de zon door de maan werd afgedekt. Voldoende om tegen het overblijvende zonlicht in te fotograferen. Wat je normaal gesproken niet moet doen, maar hier levert het wel een mooi sfeerplaatje op.
Hélène Havard is een kunst- en reisfotografe die is opgegroeid in Frankrijk en daarna ook in Engeland en Canada woonde. Tegenwoordig runt ze in Frans-Polynesië een trouwfotografie-bedrijf. Havards kenmerkende stijl gebruikt zachte, gedempte pastelkleurcorrecties om haar beelden een vintage, dromerige, bijna nostalgische kwaliteit te geven.
Ze beschrijft haar pasteltinten als het oproepen van rust en romantiek, waarbij ze de kijkers bewust meeneemt naar een zachtere, meer serene versie van de wereld. Op de site DesignYouTrust – ik verwijs er al jaren met enige regelmaat naar – een fraai overzicht van haar werk.
“Het lijkt een simpele foto. Twee mensen die vanaf het strand naar de bosbranden aan de overkant van het water kijken. Maar het is een klein kunstwerk dat in kranten over de hele wereld werd geplaatst, online viraal ging en uitgroeide tot dé iconische vereeuwiging van de zomerse bosbranden dit jaar in Frankrijk”, schrijft het AD vandaag.
Alles zit erin, in die ene foto. Vlammen die vervaarlijk en metershoog om zich heen slaan. Een rookwolk die de complete skyline donker maakt. De dreiging en het gevaar zijn voelbaar. En daar tegenover: toeristen die op twee strandstoelen onbekommerd vakantie vieren, onder een parasolletje van pastismerk ‘51’.
Hel & verdoemenis
Oud als ik ben moest ik direct aan de ‘millenium-wende‘ denken, mooi Duits voor de overgang van 1999 naar 2000, en daarmee de wisseling van het tweede naar het derde millennium, waarbij in bepaalde kringen hel & verdoemenis werd voorspeld. Het bleef gelukkig allemaal uit.
Opvallend blijft wel de gelijkenis van de foto die persbureau AFP gisteren publiceerde met de legendarische hoes van ‘Crisis, What Crisis’, een album van Supertramp uit 1974.
Dat was 26 jaar voor die ‘millenium-wende’.
En tjsa, precies 26 jaar daarna zijn we bij die foto van vandaag.
Als je dacht dat een onweersbui bestond uit een beetje regen, wat gerommel in de verte en een klagende buurman die zuchtend zijn barbecue de schuur in sleept, dan hebben ze in de Amerikaanse staat Nebraska toch echt een andere kijk op slecht weer.
Daar trok vorige week namelijk de ‘Sidney Nebraska Supercell’ voorbij. Het was een gigantische supercel die over het open landschap trok. Niet zomaar een regenwolk, maar een complete muur van duisternis die komt aanrollen.
Door de extreme wind werden enorme hoeveelheden stof en aarde de lucht in geblazen. Daardoor lijkt de storm nog groter en dreigender dan hij al was. Het resultaat is een tafereel dat zo uit een Hollywood-rampenfilm lijkt te komen.
Karlo Lovrenščak is een Kroatisch ontwerper en digitaal kunstenaar. Met zijn achtergrond in film en fotografie maakt hij gebruik van geavanceerde AI-generatieve tools (zoals Midjourney en Kling) om sfeervolle covers, korte reels en mode-editorials te maken.
Op Design You Trust een wat zweverig verhaal over Karlo’s werk. Dat kun je lezen, maar je kunt je ook – net als ik – gewoon vergapen aan wat voorbeelden van zijn werk. Hier
Terwijl beelden van de Amerikaanse missie van Artemis II rondgaan, met de aarde als betoverende blauwe bol, dreigt dezelfde natie die dit voor elkaar kreeg op aarde een hele beschaving van de kaart te vegen. Donald Trump formuleerde het onlangs zonder omwegen: de complete beschaving van Iran zou binnen een nacht kunnen verdwijnen.
Sargasso zegt daarover: “Dat contrast vraagt nauwelijks interpretatie. Boven ons hoofd cirkelt een ruimtevaartprogramma dat ons laat voelen hoe klein en kwetsbaar de aarde is. Het soort beelden dat traditioneel leidt tot reflectie, tot besef van onderlinge afhankelijkheid en dat we die fragiele planeet moeten beschermen.
Op hetzelfde moment wordt op aarde gesproken in termen die precies het tegenovergestelde impliceren. Niet kwetsbaarheid, maar hoe te vernietigen. Niet verbondenheid, maar het idee dat een complete samenleving als strategische variabele kan worden uitgeschakeld.” bron
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén