Het Belgische wegenboek

Geen idee waar het idee vandaan kwam, maar Mitsubishi Motors heeft samen met een reeks (top)fotografen de relatieve schoonheid van de Belgische wegen in beeld gebracht in het exclusieve fotoboek ‘The Book of #BelgianRoads’.

Wie er wel eens komt, weet dat het slecht is gesteld met de Belgische wegen. Zelfs de wegen in landen als Namibië en Rwanda verkeren in betere staat. Dat bleek een jaar geleden nog uit een rapport van het ‘World Economic Forum’.

Positieve denkers zien er dan weer de rauwe schoonheid van in. Naast werk van topfotografen zoals Noortje Palmers, Jimmy Kets, Bieke Depoorter en Mathieu Litt en beelden van een aantal fotograaf-influencers, toont het boek 45 foto’s van hobbyfotografen.
Uit 730 inzendingen selecteerden juryleden Carl De Keyzer en Ingrid Deuss 45 beelden die het best de erbarmelijke staat van Belgische wegen illustreren.

‘The Book of #BelgianRoads’ is gedrukt op 300 exemplaren en vanaf 1 april verkrijgbaar voor 24,95 euro bij Copyright (Antwerpen, Gent), Passa Porta Bookshop (Brussel) en erkende Mitsubishi verdelers. Alle verkooppunten te raadplegen op: www.belgianroads.be .

Van Coevorden naar Vancouver

Ik vertel hoop ik niks nieuws dat de Canadese stad Vancouver is vernoemd naar het Drentse plaatsje Coevorden. Als dat wel zo is, biedt internet soelaas.

Belangrijker is voor dit bericht dat ene Greg Girard daar tussen 1972 en 1982 rondliep en er volop foto′s maakte.

Toen ik begon voelde het alsof ik een wereld fotografeerde waar niemand iets van wist, behalve de mensen die er leven natuurlijk. Ik was iets van een indringer en vond Vancouver een trieste stad.

In die tijd was Vancouver nog echt een havenstad, de laatste halte aan het einde van de spoorlijn. ‘Terminal City’ zoals ze zeggen, een plek waar mensen terecht zijn gekomen. Iets dat de meeste havensteden waarschijnlijk gemeen hebben.

Toen Nina Simone haar vertolking gaf van ‘Baltimore’, zingend over een ‘hard stadje aan zee’ waar het ‘moeilijk om te leven was’, voelde ik dat ze zong over de plek waar ik woonde.

Introducing Linda McCartney

Op het hoogtepunt van de roem met The Beatles trouwde Paul McCartney met Linda Eastman en de twee bleven onafscheidelijk tot haar vroege dood op 56-jarige leeftijd. Linda was destijds een professionele fotografe en mooi werk van haar is door te bladeren in ‘Linda McCartney′s Sixties: Portrait of an Era.’

De grote liefde van Paul McCartney kwam uit een vermogend gezin en vanwege haar achternaam en haar fotowerk ontstond het hardnekkige gerucht – tegenwoordig zouden we dat nepnieuws noemen – dat zij een telg uit de fameuze Eastman-Kodak dynastie zou zijn. Op Beatles Talk legt Anne Hurenkamp het allemaal met veel precisie uit.

Kookboeken
Na het einde van The Beatles toerde Linda met McCartney’tain’tnieuwe groep Wings de wereld over om daarna als vegetarische en dierenrechtenactiviste verschillende goed verkopende kookboeken te schrijven.
Daarnaast begon ze haar bedrijf Linda McCartney Foods, dat kant-en-klaar vegetarisch eten verkoopt. Nadat bij haar borstkanker was geconstateerd overleed Linda Eastman-McCartney op 17 april 1998. Ze leefde 56 jaar.

In het artikel hierboven staat Lindas fotowerk centraal. Hieronder wat van haar mooiste kiekjes. Uit het leven met haar man, de ex-Beatle Paul McCartney.

Perspresentatie van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band,
op 19 mei 1967 in het huis van Brian Epstein.
Heather, Mary en Paul McCartney

Alle ogen gericht op India

Bij deze indringende foto van Magdalena Bagrianow moest ik dírect terugdenken aan de cover van de National Geographic waarop je werd aangekeken door het destijds 15-jarige meisje Sharbat Gula uit Pakistan. Het waren haar ogen die deze foto op de voorkant van het tijdschrift iconisch maakten.

Ruim dertig jaar later lijk ik in dezelfde ogen te kijken. Magdalena Bagrianow is een Poolse freelance fotograaf die op haar reis door India de lokale bevolking op een bedwelmend mooie manier heeft vastgelegd. Met extra aandacht voor hun ogen.

Een Afrikaanse jaarwisseling

Met alle respect voor de viering van jaarwisselingen dicht bij mij (lees: in Scheveningen/Duindorp) ben ik traditioneel op dat moment wat verderop.

Een filmverslag daarvan is inmiddels zesduizend keer (!) bekeken. De jaarwisseling daarvoor was ik ook op Kaapverdië, maar werd toen a.g.v. een imulsieve boeking op het eiland ‘Sal’ gedropt.
Reistip(s): Tenzij je genoegen neemt met all-inclusive arrangementen aan de rand van een zwembad, moet je hier niet zijn. Toch een paar aardige foto′s van die week:

12 item(s)

Zoals vuurwerk bedoeld is

Natuurlijk kost het wat mensenlevens en het is ook sneu voor een handvol landgenoten die het sinds de jaarwisseling blijvend zullen moeten doen met de beelden die zij tot eind 2018 in hun geheugen hebben opgeslagen.
Verder ontsnapte Scheveningen aan een inferno. Bijna juichend stelt het Verbond van Verzekeraars vast dat de uiteindelijke schade van deze typisch Nederlandse manier van feesten met naar schatting 15 miljoen euro lijkt ‘mee te vallen’.

Fireworks from around the world to celebrate the New Year.

De aftrap van Oud & Nieuw is traditioneel in het Australische Sydney en de haven kleurde direct na middernacht in alle keuren van de regenboog. Dankzij vuurwerk zoals vuurwerk bedoeld is.

Nieuwjaarsduik
Er is echter één traditie waar we als Nederland trots op mogen zijn en dat is op de Unox nieuwjaarsduik in hetzelfde Scheveningen. Toegegeven, het is geen exclusief Nederlands ritueel. Over de hele wereld gaan mensen direct na de jaarwisseling kopje onder, zoals deze Braziliaanse nimf op het strand van Copacabana (Rio de Janeiro).

Sprookjesachtig mooi, maar bij die aangename tropische temperaturen is dat toch minder heroïsch dan een duik in de grauwe, bitter koude Noordzee.

Fireworks from around the world to celebrate the New Year.
Hier de hele serie: Fireworks from around the world

Het jaar 2018 in beeld

Het zijn de dagen van terugblikken. Wat waren de belangrijkste (nieuws)momenten van het jaar? Het foto-overzicht van TotallyCool is behulpzaam, maar was dit jaar zo naar en bloederig? Ik weet het: goed nieuws is geen nieuws, maar ik wil 2018 niet zo herinneren.

Niet wéér dat conflict tussen Israël en de Palestijnen en dús begin ik met deze ballerina die in het Maikhailovsky Theater van Sint Petersburg kijkt naar de kwartfinale van de WK-wedstrijd voetbal tussen Rusland en Kroatië.

Best Pictures Of 2018
Best Pictures Of 2018
Donald Trump geeft een persconferentie
Best Pictures Of 2018
Groot Brittannië verlaat Europa

Non je ne regrette rien

Na te hebben geëxperimenteerd met landschaps- en portretfotografie begon Thérèse Le Prat zich vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw steeds meer te concentreren op het fotograferen van gezichten. In eerste instantie fotografeerde ze toneelacteurs. Bij het verkennen van het gezicht leek Le Prat uitersten van menselijke diepte en emotie te onthullen, zo meldt DesignYouTrust bij een artikel dat is gewijd aan een serie portretten van nonnen die zij aan het begin van de jaren zestig in haar studio fotografeerde.

Vooruit nog ééntje dan. Omdat ie zo onweerstaanbaar mooi is: