Categorie: De muziek Pagina 1 van 32

Amerika is gek op Joost Klein

Gepubliceerd op 12 april 2026

Het was live via YouTube te volgen en dus zat ik in de nacht van vrijdag op zaterdag klaar voor het optreden van het Nederlandse hardcorefenomeen Joost Klein op de 25ste editie van het legendarische festival Coachella.

De Volkskrant schrijft: “Was het een hallucinatie in de woestijn bij het festival Coachella? Of is het echt gebeurd en zong een volle podiumtent mee met de hardcoreklassiekers van Joost Klein, op het belangrijkste popfestival van de Verenigde Staten? En echt: in het Néderlands?

Hartjes van Brazilië tot Australië
Op de livestream van Coachella was te zien hoe fans vanuit de hele wereld Joost volgden. Via het chatscherm op YouTube werden duizenden hartjes gedeeld, vanuit Nederland, Australië, Brazilië en Mexico.
Joost (28), opgegroeid in het Friese dorp Britsum, is een internationaal fenomeen geworden, vooral na zijn deelname aan het Songfestival van 2024, dat uitliep op een drama. Maar die rel én de muziek van Joost gingen daarna wel de wereld over. Hij bouwde een internationale fanbase op. Zijn nummer Friesenjung is met bijna 240 miljoen streams alleen al op Spotify uitgegroeid tot een serieuze wereldhit.

Zijn optreden op het Californische festival moest voor hem een hoogtepunt in zijn carrière worden. Vooruitlopend op zijn concert had hij de single Coachella uitgebracht, waarmee hij en zijn internationale fans voorpret konden beleven. En zaterdagochtend vroeg, Nederlandse tijd, kon ook die track worden meegerapt: ‘Mijn vader heette Hans en mijn moeder die heet Ella/Hun zoon die heet Joost en die staat nu op Coachella.’ complete artikel

Rosalía blaast iedereen weg

Gepubliceerd op 2 april 2026

Het was één van de hoogtepunten van de BRIT Awards 2026: ROSALÍA stapte op het podium in Manchester. Haar performance van “Berghain” werd binnen een dag ruim 2 miljoen keer bekeken op YouTube — en fans noemen het niet voor niets een “Absolute masterclass — one hundred years of music in three minutes.”

In haar dankwoord benadrukte Rosalía het belang van culturele diversiteit en muziek in verschillende talen, iets wat steeds meer omarmd wordt in de internationale popscene.
Het was de duizelingwekkende climax van de BRIT Awards 2026. Met een bijzondere rol ook voor de IJslandse legende Björk, voor de gelegenheid gekleed in een spectaculair ontwerp van de Indiase couturier Amit Aggarwal. Daarover:

Een sculpturaal, kobaltblauw ontwerp dat gebruikmaakt van Aggarwal’s kenmerkende technieken met polymeren en micro-plissee. Het resultaat was een futuristische, bijna buitenaardse uitstraling die perfect paste bij de avant-garde sfeer van het optreden.
De look werd samengesteld door Björk’s vaste styliste, Edda Gudmundsdottir.

Ter contrast droeg Rosalía tijdens dit optreden een op maat gemaakte witte jurk van Vivienne Westwood.

Gen-Z ontdekt Labi Siffre

Gepubliceerd op 28 maart 2026

Soms lijkt een liedje ineens weer overal tegelijk op te duiken. Dat overkomt momenteel Cannock Chase van Labi Siffre. Labi Wíe? Het toeval wil dat de regisseurs van zowel Sentimental Value als Dead Man’s Wire deze obscure albumtrack uit 1972 onafhankelijk van elkaar prominent in hun film opnamen.

Maar er speelt nog iets anders. Ook op platforms zoals TikTok duikt het nummer ook ineens op. Daar wordt Cannock Chase gebruikt onder korte video’s die massaal wordt gedeeld. Het algoritme doet de rest: één viral clip leidt tot duizenden variaties, en voor je het weet zit het liedje weer in miljoenen oren. Meer dan Labi Siffre ooit in zijn actieve carrière wist te bereiken.

Van luid naar de totale stilte

Gepubliceerd op 20 maart 2026

Dit is het verhaal van Mark Hollis. Met een donderend geluid beklom hij met zijn band Talk Talk vanaf het eerste moment de hitlijsten. Eerst in de UK en vrij snel daarna ook in Nederland en de rest van de wereld. We kennen ze allemaal nog: It’s My Life, Such A Shame en Life’s What You Make It.

OVT: TALK TALK – MEESTERS VAN DE STILTE

Nog altijd blij met deze 12″ van hun debuutsingle.
Haalde in 1982 een 52ste plek in de UK.

De groep rond Hollis werd na het succesvolle album Colour of Spring beloond met een groot studiobudget om dat commerciële succes te evenaren of zelfs te overtreffen.

Veertien maanden na de start van de opnames zag Spirit of Eden het levenslicht. Een album dat marketingmensen tot zelfmoord zou drijven, aldus recensent Mark Cooper in Q.
De synthpopsound van de eerste platen was compleet verdwenen. Pop kan het haast niet meer genoemd worden, het was eerder een mix van jazz, klassiek, ambient en hooguit een scheutje modern rock.

Zwanenzang
Drie jaar na Spirit of Eden verscheen de zwanenzang van de band: Laughing Stock. Een zo mogelijk nog abstracter album dan zijn voorganger. Talk Talk combineerde de meest uiteenlopende invloeden, variërend van Erik Satie, Miles Davis, Nick Drake tot Neu!
Zanger Guy Garvey van Elbow zei bewonderend in een interview met The Guardian treffend: “The amazing thing about Talk Talk is that their early stuff was awful. I hope they’re remembered for Laughing Stock. Their song ‘New Grass’ will be played at my funeral; it’s the most beautiful song I’ve ever heard.” (bronbericht)

Hoewel de groep nooit officieel uit elkaar ging, verscheen in 1998 een solo-album van Mark Hollis, waarin hij de lijn van Laughing Stock nog verder doortrok, richting nóg meer stilte.

“I love sound.
And I love silence.
And in a way, I like silence more.”

Mark Hollis (1998)

Daarna trok Hollis zich terug uit het publieke leven. Hij zei daarover in The Guardian:

“Ik kies voor mijn familie.
Misschien zijn anderen daartoe in staat, maar ik kan niet op tournee gaan en tegelijkertijd een goede vader zijn”

Hij trad in 2004 nog één keer in de openbaarheid (zie foto hierboven) om een prijs op te halen voor It’s My Life. Zijn laatste snipper muziek leverde Hollis in 2012 af met ARB Section 1, die is gebruikt in de televisieserie Boss.

Mark Hollis overleed in februari 2019 na een kort ziekbed op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Voor zover ik kan nagaan, is dit hieronder één van de laatste foto’s waarop ook ene Derek Pike poseert met de Talk Talk-zanger.

Hij schrijft: “Ik ontmoette Mark tijdens een Ducati-motortocht en had geen idee dat hij van Talk Talk was tot onze laatste avond van het diner. Zo onopvallend en erg grappig met een droge humor die de meesten niet zouden waarderen (ik zeker wel!). We praatten onafgebroken over motorfietsen en zijn geliefde Ducati.”

Het onvermijdelijke einde

Gepubliceerd op 12 maart 2026

De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse.
Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.

*Voor de zekerheid maar even v.l.n.r: Whitney Houston,*
*George Michael en Amy Winehouse*

Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.

Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn getroebleerde kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.

Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.

Vertaling: “Waarom kun je je bed niet delen?
Het meest liefdevolle wat je kunt doen, is je bed delen met iemand.”

Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.

This Is It!
Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It!
Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.

Laatste audiofragment
In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.

Zes weken na deze opname – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.

Michael Jackson spreekt langzaam en bijna onverstaanbaar, maar zegt hier “When people leave my show,
I want them saying ‘I’ve never seen anything like this in my life. He’s the greatest entertainer in the world”.

Terug naar Hoggar

Gepubliceerd op 10 maart 2026

Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.

Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel

In gesprek met CoPilot

Gepubliceerd op 11 februari 2026

Sluipenderwijs raak ik steeds meer ‘in gesprek’ met bekende AI-chatbots als ChatGPT, Gemini (Google) en Copilot (Microsoft). Aanvankelijk alleen als ik op zoek was naar feitelijke informatie, maar toen ik onlangs wilde weten waarom het album ‘In The Blue Light’ zo weinig wordt genoemd als een hoogtepunt uit het oeuvre van Paul Simon kwam CoPilot met een verrassend inhoudelijk antwoord.

Een paar dingen spelen mee:

Het is een herinterpretatie-album. Veel mensen verwachten nieuw materiaal, terwijl Simon hier juist oud werk opnieuw vormgeeft. Dat trekt automatisch een kleiner publiek.

De arrangementen zijn verfijnd, bijna kamermuziek. Voor luisteraars die houden van zijn meer verhalende of ritmische werk voelt dit album minder “typisch Paul Simon”.

Het is een laatcarrièreplaat. Veel fans haakten na Graceland of Rhythm of the Saints af en volgen zijn latere werk minder intensief.

De instrumentatie, de gastmuzikanten, de nieuwe invalshoeken op oude nummers — het is muziek die langzaam groeit bij herbeluistering.

AI-chatbot CoPilot vervolgt: “Er is een kleine maar enthousiaste groep luisteraars die dit album juist ziet als een van zijn meest volwassen, coherente werken. Alleen… die groep is niet zo luid aanwezig online. ‘In The Blue Light’ is zo’n album dat níet veel lawaai maakt, een plaat die meer fluistert dan schreeuwt, en dat soort werk krijgt zelden de grootste aandacht in commentsecties”, aldus het volledig geautomatiseerde antwoord op mijn vraag. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.

Bowie op z’n uh…’slechtst’

Gepubliceerd op 29 januari 2026

Vanwege zijn tiende sterfdag werd David Bowie onlangs weer massaal betreurd. En dus kwamen alle commerciële en artistieke hoogtepunten weer voorbij.

Maar niet alles dat Bowie aanraakte, veranderde in goud. Critici wijzen het experimentele ‘Earthling’ aan als het absolute dieptepunt in de dwalingen van de Thin White Duke.

Juist van dat album gaat momenteel weer een nummer rond, waardoor hem ‘visionaire’ kwaliteiten worden toegedicht. Omdat hij in dat nummer een angstig beeld schetst van Amerika. Hoewel de huidige president Donald Trump toen nog in geen velden was te bekennen.

Muzikaal zocht David Bowie hoe dan ook altijd de ‘weg vooruit’. Daarmee was hij nog geen ‘ziener’, maar dit BBC-interview blijft toch wel een kras voorbeeld van zijn doorwrochte observaties.