It's in Dutch and about SOUND & VISION

De muziek Pagina 1 van 19

‘Blue’: mooier met de jaren

Sticky post

Kort nadat Lana del Rey zich waagde aan Joni Mitchell′s ‘For Free’ verschijnt nu de nieuwe CD van maestro David Crosby.
Hij vernoemde zijn album zelfs naar datzelfde iconische nummer en kiest voor een duetvorm samen met Sarah Jarosz.
Beetje kippenvel wel, maar de haren gaan pas echt recht staan bij het origineel.

Ik heb vanavond even licht moeten huilen (excuus) bij het zien van deze mooi – en in kleur – bewaard gebleven aflevering van de legendarische
‘Dick Cavett Show’ waarin Joni live zingt.


Zelfs Nieuwsuur besteedde ruim aandacht aan het halve eeuw geleden verschenen album ‘Blue’ van diezelfde Joni Mitchell.
Alle liefhebbers van vijftig jaar en jonger die haar om onduidelijke reden nog niet kennen, kunnen het programma hier terug zien.

MTV clips remastered

Ach ja. De jaren 90. De tijd dat MTV nog leuke videoclips uitzond tussen de commercials. Die zijn allemaal op Youtube nog wel terug te vinden, maar omdat ze al zo’n jaartje of 25 of nóg ouder zijn, zien die er allemaal gewoon niet meer uit. Heeft er natuurlijk ook mee te maken dat onze verwende oogjes inmiddels gewend zijn aan 4K of een Oled scherm.

Het Russische Youtube kanaal Ritsa TV is bezig om de beste videoclips uit de jaren 90 zowel in beeld als in geluid digitaal te remasteren. Hulde voor dit initiatief.
Bijgaand een voorbeeld van een Hollandse discostamper die ooit ‘viraal’ ging ver voor dat woord bestond. En zo ook Rusland bereikte.

Terug naar Viareggio

Hoewel Barbara Pravi mijn oude jongenshart heeft gestolen, vond ik Måneskin de terechte winnaar van het Eurovisie Songfestival.
Los van het winnende ‘Zitti e Buoni’ duiken er momenteel in de Europese hitlijsten tal van andere nummers en albums van de Romeinse band op.

Het duidt op een zoektocht van muziekliefhebbers, die ik ook momenteel afleg. In mijn geval gaat die terug naar de zomervakanties in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw, toen ik nog braaf met mijn ouders de zomervakanties doorbracht in het Italiaanse Viareggio.
Met muziek van Lucio Battisti op de radio. Ik hoor alle herinneringen terug in bijvoorbeeld de magistrale videoclip ‘Vent’Anni’.

Maar ik hoor niet alleen Italië en die vakanties, maar ook de muziek van Led Zeppelin. Even voor alle duidelijkheid: Ethan Torchio, Victoria De Angelis, Damiano David en Thomas Raggi waren in de hoogtijdagen van Led Zeppelin & Battisti nog niet eens geboren. Maar alles keert terug.

Nederlands domineert Top 40

Nooit eerder deed Nederlandstalige muziek doet het goed, zowel bij het publiek en in de hitlijsten. De voorbije weken blokkeerden Snelle & Maan met ‘Blijven Slapen‘ – 10 weken nr. 1 – Suzan & Freek met ‘Goud‘ de weg naar de toppositie in de Top 40. De grote man achter dat commerciële succes blijft het liefst achter de schermen. Wie is Arno Krabman?

Zijn aanpak lijkt op die van de Amerikaanse rockproducer Brendan O’Brien (Pearl Jam, Bruce Springsteen, AC/DC), een van Krabmans inspiratiebronnen. Ook de Zweedse topproducer en -songwriter Max Martin (Britney Spears, Backstreet Boys, The Weeknd) is een belangrijke invloed. Net als Martin is Krabman een perfectionist op het gebied van melodie en ook dynamiek.

Hits als ‘Goud‘ en ‘Blijven Slapen‘ draaien dan ook niet alleen om catchy refreinen, maar net zo goed om de rustmomenten daaromheen. Zoals Holger Schwedt, een collega-producer, het verwoordt: “Wat me aanspreekt in zijn producties is de schoonheid van de eenvoud, de kunst van het weglaten. Hij kan heel goed filteren wat wel en niet werkt in een song. Alles wat je hoort heeft een functie. Samen met zijn bijzonder goede smaak is dat een recept voor hits.”
Dagblad Trouw heeft een mooi verhaal over de grote onbekende Arno Krabman. Hier vind je het hele artikel.

Late erkenning voor Ventura Highway

In America′s succesvolle debuutjaar 1972 flopten de beide opvolgers van hun Top 40 hit ‘A horse with no name’ in Nederland. Toch wist met name het radiovriendelijke ‘Ventura Highway’ zich aan de vergetelheid te ontrukken. Bijna dertig jaar later dook het nummer zelfs plots weer op de Top 2000 om nooit meer uit die lijst van muziek met eeuwigheidswaarde te verdwijnen.

En dat zorgt er weer voor dat vijftig jaar nadat Dewey Bunnell het nummer schreef, nieuwe generaties er kennis mee maken. Zoals de jongens en meisjes van The Barefoot Movement.
De groep bestaat uit violiste Noah Wall, mandoline-speler Tommy Norris, gitarist Alex Conerly & Katie Blomarz op contrabas. Alle vier zingen ze ook en dat gebeurt vaak meerstemmig. Op hun YouTube pagina kun je hun covers beluisteren & bekijken. (bron)

Hallo. Hier Aarde.

Het is ondertussen alweer 44 jaar geleden dan vanaf planeet Aarde twee Voyager raketten werden weggeschoten, met als primaire doel om de buitenste ringen van ons zonnestelsel te onderzoeken. Dat is gebeurd.

De beide ruimtesondes bevinden zich inmiddels in de zogeheten interstellaire ruimte, de ruimte buiten ons zonnestelsel. Het zijn de enige door de mens gemaakte objecten die de interstellaire ruimte ooit hebben bereikt. De twee sondes zijn te volgen via deze website van de NASA.

Omdat het altijd al de bedoeling was om na dat onderzoek met de Voyager door te reizen naar het grote onbekende, besloot de NASA met beide vluchten een gouden ‘grammofoonplaat’ mee te sturen met allerlei gegevens over de planeet van herkomst. Het idee om een bericht mee te sturen voor buitenaardse wezens kwam van de Amerikaanse professor en astronoom Carl Sagan (1934-1996) bron

Interessant natuurlijk om na te gaan wat er dan in die digitale ‘flessenpost’ mee zou moeten en wat niet. Opinietijdschrift De Groene Amsterdammer stelde zich die vraag ook.
Het is een onwerkelijke en ontroerende gewaarwording dat al deze klanken en beelden nog ergens in het heelal rondzweven als de mensheid misschien al uitgestorven is. bron

UPDATE: In februari 2020 viel het contact met de Voyager-2 onverwacht weg. Op een afstand van inmiddels 18,5 miljard (!) kilometer slaagde de NASA er in het euvel te verhelpen. Zodat we de ruimtereis kunnen blijven volgen. In de hoop dat beide Voyagers ooit worden onderschept en slimme ET′s die onbeholpen grammofoonplaat kunnen ontcijferen. Dan horen ze dit:

      The NASA Voyager Golden Record

 

Lindemann op Russische tour

Till Lindemann kennen jullie het best als de zanger van Rammstein, maar de man is zoveel meer. Zo is hij ook acteur en schrijft hij gedichten, die in niets te maken hebben met de muziek van Rammstein.

File:Till Lindemann - 2017287141036 2017-10-14 Buchmesse - Sven - 1D X MK II - 188 - AK8I8026.jpgTill Lindemann op de Frankfurter Buchmesse (2017) Foto: Sven Mandel CC BY-SA 4.0

Lindemann groeide op in de voormalige DDR. Hij werkte in zijn jonge jaren als schrijnwerker, mandenvlechter, galerijtechnicus en wagenmaker. Maar zijn voornaamste wapenfeit uit die tijd was dat hij Europees jeugdkampioen op de 1500 meter zwemmen werd en daarna zelfs werd genomineerd voor de Olympische Spelen van 1980 in Moskou.

Playboy
Hij werd op het laatste moment van deelname uitgesloten omdat hij tijdens het Europees jeugdkampioenschap in Rome zonder toestemming het hotel was uitgelopen om – geloof het of niet – een Playboy! tijdschrift te kopen. Geen idee of het klopt. Ik citeer slechts zijn biografie op Wikipedia.

Maar nu – veertig jaar later – strijkt Till Lindemann in een compleet andere gedaante alsnog in Moskou neer. Om zijn karakteristiek donkere stem op te zetten en nu eens in het Russisch te zingen over ‘Lubimiy Gorod’, ofwel zijn ‘geliefde stad’, speciaal opgenomen voor de Russische film ‘Devyatayev‘.
Er zijn meerdere videoversies in omloop. Zoals deze zwaar patriottistische, waar De Eeuwige Leider Vladimir Putin ongetwijfeld een beetje nat van wordt. Maar dit is de officiële versie:

De wonderlantaarn van Ryan Geiss

Hoewel in 2013 onverwacht het doek viel voor de legendarische muziekspeler Winamp, wordt hij door een fanatieke groep supporters op internet in leven gehouden. Ook ik gebruik het programma nog altijd om m′n favoriete muziek mee af te spelen op de computer.

De aanhoudende populariteit heeft Winamp niet in de laatste plaats te danken aan de Milkdrop plugin. De fascinerende, kleurrijke, hallucinerende en bij vlagen behoorlijk psychedelische beelden zorgen voor een passende visualisatie bij de afgespeelde muziek.

Milkdrop werd in 2001 door techneut Ryan Geiss ontwikkeld. Geiss was zijn tijd ver vooruit en is dat ook altijd gebleven. In 2001 lukte het hem dus voor het eerst om – via assembleertaal – muziek te voorzien van hallucinogene, muziek-reactieve real-time animaties. Ik kijk er bijna elke dag wel even naar en na al die jaren zie ik nog steeds beelden die ik niet eerder zag. Het is een wonder.

VJ-sets
Nog steeds ontwikkelt Geiss apps en visuals die er voor zorgen dat je muziek voorzien wordt van kekke beelden, die continu in beweging zijn. MilkDrop bestaat nog steeds. Tegenwoordig onder de naam ‘ProjectMilkSyphon‘. Het stelt plugins beschikbaar voor Mac, Windows en Linux, iTunes en Winamp en nu zelfs ook voor mobiele versies voor Android en iOS.

Verlang je ook terug naar dit soort nostalgische beelden bij je tracks of complete VJ-sets? Surf dan voor meer info en alle technische details gerust eens naar de site van Mac software company vidvox.com en bekijk de mogelijkheden. 
Complete artikel op Partyscene.nl

Pagina 1 van 19

Gemaakt met WordPress & Ontwerp: Anders Norén