It's in Dutch and about SOUND & VISION

De muziek Pagina 1 van 19

De Nijs voor het laatst

Een halve eeuw lang scoorde Rob de Nijs hit na hit. Van ‘Voor Sonja doe ik alles’ (1963) tot zijn monumentale zwanenzang ‘Niet voor het laatst’ (2020). De ziekte van Parkinson trok één van de populairste zangers die Nederland ooit kende van zijn sokkel. Gisteren nam De Nijs afscheid van zijn fans in het Sportpaleis van Antwerpen.

Fotocollectie Anefo (Nationaal Archief)

“14.000 mondmaskers konden de ontroering niet verbergen en ook bij de maestro rolden tranen”, schreef de recensent van het AD, maar verder ging het afscheidsconcert pijnlijk aan de Nederlandse media voorbij, terwijl het bijvoorbeeld bij onze Zuiderburen prominent in het VRT Journaal zat.
Afgaande op de verslagen in de Belgische kranten, kwam het afscheid van het podium voor Rob de Nijs net iets te laat. Het kon niet verhinderen dat hij aan het eind van de avond stormachtig werd toegejuicht.

,,Het is een krankzinnig idee,” vertelde de artiest recent in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws. ,,Op het podium stappen en denken ‘Nou, dit was het’. Ik heb lang getwijfeld. Want wat kan ik nog met die parkinson? Kàn ik nog wel een volwaardig optreden geven?” Op die laatste vraag was het antwoord gisteren 14.000-mondig ‘ja’.

BRONARTIKEL
Met dank aan Leon van den Bergh die in de zaal zat…

Paul: ‘Het was John’

Het is het meest besproken einde van een groep ooit: de break-up van The Beatles. Het blijft niet te bevatten dat ze in amper zes jaar tijd tussen het verschijnen van hun 1e en laatste LP zoveel muziekgeschiedenis bij elkaar schreven. Anno 2021, een millenium later, tuimelen we nog altijd over allerlei overbodige Anniversary CD’s en filmdocumentaires met ‘nog nooit vertoonde beelden’.

John Lennon is inmiddels ruim veertig jaar dood; George Harrison overleed twintig jaar terug aan kanker. Recent haastte de redactie van The Guardian zich naar de gelukkig nog levende Paul McCartney om nog één keer het eerlijke antwoord te krijgen op de vraag wie nu precies een vroegtijdig einde maakte aan het grootste muziekavontuur op aarde.

De Britse krant brengt het vandaag als groot nieuws naar buiten dat niet McCartney, maar John Lennon uiteindelijk de stekker er uit trok. Vreemd want dat zei hij keer op keer. Zoals in de show van Howard Stern, drie jaar geleden. En het is allemaal op YouTube terug te vinden.

McCartney, die volgende zomer 80 wordt, noemt het ‘de moeilijkste periode uit mijn leven’. Hij vond dat The Beatles na slechts acht jaar samen ‘nog vrij goede dingen maakte’. “Dit was mijn band, dit was mijn baan, dit was mijn leven dus ik wilde doorgaan.” bronartikel

UPDATE: En dan is er nu de film The Beatles: Get Back die steaming-gigant Disney+ volgende maand als driedelige serie uitbrengt. Vanwege ‘de rijkdom aan geweldige beelden’ die Jackson heeft onderschept, is besloten het project uit te breiden tot een zes uur durende serie.

Jackson gebruikte uren aan ongeziene footage die hij de voorbije drie jaar heeft gerestaureerd en gemonteerd. Volgens Disney zien we ‘opmerkelijke beelden van de band aan het werk in de studio, met John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr terwijl ze hun nu klassieke nummers creëren; lachend, schertsend en spelend op de camera.’ De film roept een veel vrolijker beeld op van de nadagen van de supergroep dan de film ‘Let It Be’ destijds deed.

Staren naar Stevie

Met toestemming van © Barry Schultz

Noem het een bekentenis. Zou ik ooit zo’n liefhebber van Fleetwood Mac zijn geworden als Stevie Nicks daar geen deel van had uitgemaakt? Iets voor hun doorbraak met het album ‘Rumours’ kwamen ze naar Nederland en was er tijdens een boat-cruise door de Rotterdamse haven aan boord volop gelegenheid voor interviews.

Popfotograaf Barry Schultz schoot zijn filmpjes leeg op de toen nog niet zo beroemde ‘2e zangeres’ Stevie Nicks, die niet zo lang daarvoor tot de groep was toegetreden. In zijn blog ‘Floatin’ around with Fleetwood Mac‘ legt Schultz uit: “Iedereen was leuk en vriendelijk, al was het moeilijk om een gesprek aan te knopen omdat ze allemaal werden geïnterviewd. Ik heb me geconcentreerd op het maken van foto’s, voornamelijk van Stevie. Ze maakt nou eenmaal een mooiere foto dan John McVie of Lindsey Buckingham”.

We zijn inmiddels 16.251 dagen later en nog steeds kom je op sites als Tumblr en Pinterest foto’s tegen van de toen bijna feeëriek ogende zangeres. En steeds blijf ik er weer even op hangen. En ik ben kennelijk de enige niet. ‘Truly adore all the photos taken on this day. Look at that face. ♡ Photographed in Rotterdam, the Netherlands for Rumours in 1977‘, schrijft een fan op Tumblr.

Stevie Nicks had het koud op die boot in de haven en was ook behoorlijk grieperig, maar desondanks of misschien wel dankzij dat koortsige juist die dag op haar allermooist. Die avond trad Fleetwood Mac op in de Jaap Edenhal in Amsterdam waar Schultz trouwens ook was en deze foto’s maakte.

‘Blue’: mooier met de jaren

Kort nadat Lana del Rey zich waagde aan Joni Mitchell′s ‘For Free’ verschijnt nu de nieuwe CD van maestro David Crosby.
Hij vernoemde zijn album zelfs naar datzelfde iconische nummer en kiest voor een duetvorm samen met Sarah Jarosz.
Beetje kippenvel wel, maar de haren gaan pas echt recht staan bij het origineel.

Ik heb vanavond even licht moeten huilen (excuus) bij het zien van deze mooi – en in kleur – bewaard gebleven aflevering van de legendarische
‘Dick Cavett Show’ waarin Joni live zingt.


Zelfs Nieuwsuur besteedde ruim aandacht aan het halve eeuw geleden verschenen album ‘Blue’ van diezelfde Joni Mitchell.
Alle liefhebbers van vijftig jaar en jonger die haar om onduidelijke reden nog niet kennen, kunnen het programma hier terug zien.

MTV clips remastered

Ach ja. De jaren 90. De tijd dat MTV nog leuke videoclips uitzond tussen de commercials. Die zijn allemaal op Youtube nog wel terug te vinden, maar omdat ze al zo’n jaartje of 25 of nóg ouder zijn, zien die er allemaal gewoon niet meer uit. Heeft er natuurlijk ook mee te maken dat onze verwende oogjes inmiddels gewend zijn aan 4K of een Oled scherm.

Het Russische Youtube kanaal Ritsa TV is bezig om de beste videoclips uit de jaren 90 zowel in beeld als in geluid digitaal te remasteren. Hulde voor dit initiatief.
Bijgaand een voorbeeld van een Hollandse discostamper die ooit ‘viraal’ ging ver voor dat woord bestond. En zo ook Rusland bereikte.

Terug naar Viareggio

Hoewel Barbara Pravi mijn oude jongenshart heeft gestolen, vond ik Måneskin de terechte winnaar van het Eurovisie Songfestival.
Los van het winnende ‘Zitti e Buoni’ duiken er momenteel in de Europese hitlijsten tal van andere nummers en albums van de Romeinse band op.

Het duidt op een zoektocht van muziekliefhebbers, die ik ook momenteel afleg. In mijn geval gaat die terug naar de zomervakanties in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw, toen ik nog braaf met mijn ouders de zomervakanties doorbracht in het Italiaanse Viareggio.
Met muziek van Lucio Battisti op de radio. Ik hoor alle herinneringen terug in bijvoorbeeld de magistrale videoclip ‘Vent’Anni’.

Maar ik hoor niet alleen Italië en die vakanties, maar ook de muziek van Led Zeppelin. Even voor alle duidelijkheid: Ethan Torchio, Victoria De Angelis, Damiano David en Thomas Raggi waren in de hoogtijdagen van Led Zeppelin & Battisti nog niet eens geboren. Maar alles keert terug.

Nederlands domineert Top 40

Nooit eerder deed Nederlandstalige muziek doet het goed, zowel bij het publiek en in de hitlijsten. De voorbije weken blokkeerden Snelle & Maan met ‘Blijven Slapen‘ – 10 weken nr. 1 – Suzan & Freek met ‘Goud‘ de weg naar de toppositie in de Top 40. De grote man achter dat commerciële succes blijft het liefst achter de schermen. Wie is Arno Krabman?

Zijn aanpak lijkt op die van de Amerikaanse rockproducer Brendan O’Brien (Pearl Jam, Bruce Springsteen, AC/DC), een van Krabmans inspiratiebronnen. Ook de Zweedse topproducer en -songwriter Max Martin (Britney Spears, Backstreet Boys, The Weeknd) is een belangrijke invloed. Net als Martin is Krabman een perfectionist op het gebied van melodie en ook dynamiek.

Hits als ‘Goud‘ en ‘Blijven Slapen‘ draaien dan ook niet alleen om catchy refreinen, maar net zo goed om de rustmomenten daaromheen. Zoals Holger Schwedt, een collega-producer, het verwoordt: “Wat me aanspreekt in zijn producties is de schoonheid van de eenvoud, de kunst van het weglaten. Hij kan heel goed filteren wat wel en niet werkt in een song. Alles wat je hoort heeft een functie. Samen met zijn bijzonder goede smaak is dat een recept voor hits.”
Dagblad Trouw heeft een mooi verhaal over de grote onbekende Arno Krabman. Hier vind je het hele artikel.

Late erkenning voor Ventura Highway

In America′s succesvolle debuutjaar 1972 flopten de beide opvolgers van hun Top 40 hit ‘A horse with no name’ in Nederland. Toch wist met name het radiovriendelijke ‘Ventura Highway’ zich aan de vergetelheid te ontrukken. Bijna dertig jaar later dook het nummer zelfs plots weer op de Top 2000 om nooit meer uit die lijst van muziek met eeuwigheidswaarde te verdwijnen.

En dat zorgt er weer voor dat vijftig jaar nadat Dewey Bunnell het nummer schreef, nieuwe generaties er kennis mee maken. Zoals de jongens en meisjes van The Barefoot Movement.
De groep bestaat uit violiste Noah Wall, mandoline-speler Tommy Norris, gitarist Alex Conerly & Katie Blomarz op contrabas. Alle vier zingen ze ook en dat gebeurt vaak meerstemmig. Op hun YouTube pagina kun je hun covers beluisteren & bekijken. (bron)

Pagina 1 van 19

Gemaakt met WordPress & Ontwerp: Anders Norén