Het was één van de hoogtepunten van de BRIT Awards 2026: ROSALÍA stapte op het podium in Manchester. Haar performance van “Berghain” werd binnen een dag ruim 2 miljoen keer bekeken op YouTube — en fans noemen het niet voor niets een “Absolute masterclass — one hundred years of music in three minutes.”
In haar dankwoord benadrukte Rosalía het belang van culturele diversiteit en muziek in verschillende talen, iets wat steeds meer omarmd wordt in de internationale popscene. Het was de duizelingwekkende climax van de BRIT Awards 2026. Met een bijzondere rol ook voor de IJslandse legende Björk, voor de gelegenheid gekleed in een spectaculair ontwerp van de Indiase couturier Amit Aggarwal. Daarover:
Een sculpturaal, kobaltblauw ontwerp dat gebruikmaakt van Aggarwal’s kenmerkende technieken met polymeren en micro-plissee. Het resultaat was een futuristische, bijna buitenaardse uitstraling die perfect paste bij de avant-garde sfeer van het optreden.
De look werd samengesteld door Björk’s vaste styliste, Edda Gudmundsdottir.
Ter contrast droeg Rosalía tijdens dit optreden een op maat gemaakte witte jurk van Vivienne Westwood.
Soms lijkt een liedje ineens weer overal tegelijk op te duiken. Dat overkomt momenteel Cannock Chase van Labi Siffre. Labi Wíe? Het toeval wil dat de regisseurs van zowel Sentimental Value als Dead Man’s Wire deze obscure albumtrack uit 1972 onafhankelijk van elkaar prominent in hun film opnamen.
Maar er speelt nog iets anders. Ook op platforms zoals TikTok duikt het nummer ook ineens op. Daar wordt Cannock Chase gebruikt onder korte video’s die massaal wordt gedeeld. Het algoritme doet de rest: één viral clip leidt tot duizenden variaties, en voor je het weet zit het liedje weer in miljoenen oren. Meer dan Labi Siffre ooit in zijn actieve carrière wist te bereiken.
Dit is het verhaal van Mark Hollis. Met een donderend geluid beklom hij met zijn band Talk Talk vanaf het eerste moment de hitlijsten. Eerst in de UK en vrij snel daarna ook in Nederland en de rest van de wereld. We kennen ze allemaal nog: It’s My Life,Such A Shame en Life’s What You Make It.
Nog altijd blij met deze 12″ van hun debuutsingle. Haalde in 1982 een 52ste plek in de UK.
De groep rond Hollis werd na het succesvolle album Colour of Spring beloond met een groot studiobudget om dat commerciële succes te evenaren of zelfs te overtreffen.
Veertien maanden na de start van de opnames zag Spirit of Eden het levenslicht. Een album dat marketingmensen tot zelfmoord zou drijven, aldus recensent Mark Cooper in Q. De synthpopsound van de eerste platen was compleet verdwenen. Pop kan het haast niet meer genoemd worden, het was eerder een mix van jazz, klassiek, ambient en hooguit een scheutje modern rock.
Zwanenzang Drie jaar na Spirit of Eden verscheen de zwanenzang van de band: Laughing Stock. Een zo mogelijk nog abstracter album dan zijn voorganger. Talk Talk combineerde de meest uiteenlopende invloeden, variërend van Erik Satie, Miles Davis, Nick Drake tot Neu! Zanger Guy Garvey van Elbow zei bewonderend in een interview met The Guardian treffend: “The amazing thing about Talk Talk is that their early stuff was awful. I hope they’re remembered for Laughing Stock. Their song ‘New Grass’ will be played at my funeral; it’s the most beautiful song I’ve ever heard.” (bronbericht)
Hoewel de groep nooit officieel uit elkaar ging, verscheen in 1998 een solo-album van Mark Hollis, waarin hij de lijn van Laughing Stock nog verder doortrok, richting nóg meer stilte.
“I love sound. And I love silence. And in a way, I like silence more.”
Mark Hollis (1998)
Daarna trok Hollis zich terug uit het publieke leven. Hij zei daarover in The Guardian:
“Ik kies voor mijn familie. Misschien zijn anderen daartoe in staat, maar ik kan niet op tournee gaan en tegelijkertijd een goede vader zijn”
Hij trad in 2004 nog één keer in de openbaarheid (zie foto hierboven) om een prijs op te halen voor It’s My Life. Zijn laatste snipper muziek leverde Hollis in 2012 af met ARB Section 1, die is gebruikt in de televisieserie Boss.
Mark Hollis overleed in februari 2019 na een kort ziekbed op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Voor zover ik kan nagaan, is dit hieronder één van de laatste foto’s waarop ook ene Derek Pike poseert met de Talk Talk-zanger.
Hij schrijft: “Ik ontmoette Mark tijdens een Ducati-motortocht en had geen idee dat hij van Talk Talk was tot onze laatste avond van het diner. Zo onopvallend en erg grappig met een droge humor die de meesten niet zouden waarderen (ik zeker wel!). We praatten onafgebroken over motorfietsen en zijn geliefde Ducati.”
De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse. Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.
Voor de zekerheid maar even v.l.n.r: Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse
Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.
Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn getroebleerde kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.
Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.
Vertaling: “Waarom kun je je bed niet delen? Het meest liefdevolle wat je kunt doen, is je bed delen met iemand.”
Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.
This Is It! Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It! Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.
Laatste audiofragment In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.
Zes weken na deze opname – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.
Michael Jackson spreekt langzaam en bijna onverstaanbaar, maar zegt hier “When people leave my show, I want them saying ‘I’ve never seen anything like this in my life. He’s the greatest entertainer in the world”.
Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.
Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel
Vanwege zijn tiende sterfdag werd David Bowie onlangs weer massaal betreurd. En dus kwamen alle commerciële en artistieke hoogtepunten weer voorbij.
Maar niet alles dat Bowie aanraakte, veranderde in goud. Critici wijzen het experimentele ‘Earthling’ aan als het absolute dieptepunt in de dwalingen van de Thin White Duke.
Juist van dat album gaat momenteel weer een nummer rond, waardoor hem ‘visionaire’ kwaliteiten worden toegedicht. Omdat hij in dat nummer een angstig beeld schetst van Amerika. Hoewel de huidige president Donald Trump toen nog in geen velden was te bekennen.
Muzikaal zocht David Bowie hoe dan ook altijd de ‘weg vooruit’. Daarmee was hij nog geen ‘ziener’, maar dit BBC-interview blijft toch wel een kras voorbeeld van zijn doorwrochte observaties.
DRMPLX is een YouTube‑kanaal dat muziek- en tv‑opnames restaureert. Het meest indrukwekkend is de bewerking van stokoude, vage zwartwit videoclips van The Beatles. Die zijn allereerst opgeschaald naar 4K‑resolutie, vervolgens ingekleurd of kleur-gecorrigeerd, in het hedendaagse widescreen-formaat gezet (waar mogelijk) en soms nog verder gerestaureerd qua scherpte en ruis.
Zo ziet ‘You’re gonna lose that girl’ uit 1965 er in de gerestaureerde versie uit. De hele reeks is te zien als “The Beatles in 4K Color”.
Teren op de roem is eerder regel dan uitzondering bij de meest succesvolle popgroepen uit de geschiedenis van de popmuziek. De eerste groep die bestand bleek tegen het verder commercieel uitmelken van hun verleden, terwijl de magie was verdwenen: uiteraard The Beatles. Kort na hun meesterwerk ‘Abbey Road’ (1969) gingen de Fab Four elk hun eigen weg.
Twaalf jaar later deed het legendarische Zweedse kwartet Abba feitelijk hetzelfde door na hun beste album ‘The Visitors’ (1981) onverwacht de stekker er uit te trekken. Tien jaar geleden schreef er op dit blog al over in het artikel ‘Waarom Abba nooit meer bij elkaar komt‘.
R.E.M. Persoonlijk vind ik dat de Amerikaanse rockgroep R.E.M. in hetzelfde rijtje past. Na een reeks succesvolle albums verdwenen zij zonder daar al teveel ruchtbaarheid aan te geven in de anonimiteit. Dat bleef zo tot juni vorig jaar toen Michael Stipe (zang), Peter Buck (gitaar), Mike Mills (basgitaar) en Bill Berry (drums) werden opgenomen in de Songwriters Hall of Fame en ter gelegenheid daarvan onverwacht nog één keer hun grootste hit ‘Losing my religion’ live te spelen.
In Nederland trok deze spontane ‘reünie’ geen media-aandacht. De Belgische VRT wijdde er een uitgebreid artikel aan, inclusief een snipper van dat éénmalige optreden.
