Hoe gaat het ondertussen met…

Lenny Kravitz? Die zouden jullie wel moeten kennen, want hij scoorde in Nederland vijf keer een Top 10-hit en ook in zijn eigen land was hij redelijk succesvol. Hoewel er in dit tijdperk bijna geen CD′s meer worden verkocht. Ook van Lenny niet, maar zouden we daarmee een hulpactie voor een noodlijdende muzikant moeten overwegen? Mwah.

Van die paar grijpstuivers die Lenny Kravitz nog wel aan zijn plaatverkoop overhield, kocht hij dit optrekje in Brazilië. Op het videokanaal van Architectural Digest leidt de zanger/gitarist zijn fans en andere jaloezie te paard rond over zijn landgoed.

Joegoslavische platenhoezen

Waarom zou je muziek kopen als je het voor een habbekats kunt streamen op je telefoon? Grappig genoeg beleeft de vinyl-LP momenteel ongeveer gelijktijdig met de totale instorting van de CD-verkoop een comeback.

Ter gelegenheid daarvan dit obscure eerbetoon aan de 31cm bij 31cm platenhoezen waarin de analoge muziek tot begin van de jaren zeventig van de vorige eeuw in (dit geval) Joegoslavië werd verkocht.

Op zoek naar een verdwenen ster

De Washington Post heeft een rubriek waarin het op gezette tijden op zoek gaat naar verdwenen sterren.
In deze aflevering gaat de redactie op zoek naar Roberta Lee Streeter, hier beter bekend onder haar artiestennaam Bobbie Gentry. In 1967 mocht ze van Capitol Records een 45 RPM single opnemen: Mississippi Delta, maar vreemd genoeg was het de B-kant (singles hadden toen nog een B-kant) die door Amerikaanse discjockeys werd opgepakt. Zes weken later verdreef de eerste single van toen nog volstrekt onbekende zangeres The Beatles van de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade.

Bobbie Gentry, studiofoto

De originele opname van ‘Ode to Billie Joe’ bestond uit elf coupletten met als enig begeleidingsinstrument een gitaar. Capitol Records verlangde dat het tot vijf coupletten werd teruggebracht en voegde er nog wat strijkers aan toe, zo lees ik terug op Wikipedia. Zo ontstond het ‘Ode to Billie Joe’ zoals we het nu kennen, want het werd ook in Nederland een hit.

De raadselachtige tekst van het nummer leidde tot de wildste speculaties. Zo zeer zelfs dat de uitleg die schrijfster Gentry er zelf in de spaarzame interviews aan gaf, door het publiek in twijfel werd getrokken.
In 1976 maakte de regisseur Max Baer jr. de film ‘Ode to Billy Joe’ waarin hij een groot aantal zaken behandelde die het liedje open liet: wat was de reden voor de zelfmoord, wat gooiden Billie Joe en de vertelster van het liedje een paar dagen voor de zelfmoord van dezelfde brug?

Wie is Sara Lee?
Er zijn inmiddels boeken geschreven en zelfs documentaires gewijd aan de vraag waarom Billy Joe MacAllister in Gentry′s nummer 1-hit nou van de brug over de Tallahatchie River bij de buurtschap Money is gesprongen. En wie is Sara Lee, de personage die werd genoemd in één van de geschrapte coupletten van het lied?

Bobbie Gentry, Mississippi Country Music Trail

In Nederland was ‘Ode to Billie Jo’ Gentrys enige hit en ook in Amerika bleef het bij die ene nummer 1-hit. Tussen 1967 en 1971 verschenen er enkele opvallende, maar slecht verkopende albums. Anno 2019 worden ‘Touch ‘Em With Love’ en haar laatste ‘Patchwork’ door de muziekpers als onbegrepen meesterwerken aangemerkt.
En deze maand verscheen het nieuwe album van de razendpopulaire Amerikaanse rockgroep Mercury Rev met een integrale herbewerking van haar tweede LP ‘The Delta Sweete’ (1968).

Spoorloos
Het is zeer de vraag of Roberta Lee Streeter daar weet van heeft. Na het floppen van ‘Patchwork’ trok zij zich volledig terug uit de showbusiness en het openbare leven. Sindsdien is ze spoorloos.
Door de jaren heen gingen allerlei fans, schrijvers, journalisten en documentairemakers op pad. Geen enkele missie leidde tot resultaat.
Het dichtstbij kwam Neely Tucker, een verslaggever van de Washington Post (2 juni 2016).

After a few rings, a pleasant woman’s voice said:

“Hello.”
I introduced myself and my newspaper. I said I was looking for the person whose name appears on the property owner’s record.
There was a dead pause of several seconds. My fingers clenched open and closed.
“There’s no one here by that name,” she said, finally.
I apologized and started to read back the number, to make sure I had dialed it correctly, and she hung up.
But there isn’t really any doubt.
I talked, for about 13 seconds, to Bobbie Gentry.


Some mysteries can be solved. What Billie Joe and his girlfriend threw off the Tallahatchie Bridge? No. That can’t.

Neely Tucker, Washington Post, 02 06 2016

The Washington Post: Whatever Happened to Bobbie Gentry?

NPO Radio1: De raadselachtige Bobbie Gentry

De muziek van de mysterieuze Bobbie Gentry krijgt eindelijk de eer die haar toekomt

Spotify, maar dan beter en van mij

Op 17 april 2010 begon ik met het digitaliseren van alle muziek die ik mijn leven heb verzameld. Dat project hoop ik voor 17 april a.s. af te ronden. Negen jaar (!) verder dus, maar dan heb je ook wat: Spotify, maar dan beter, van mij en in CD kwaliteit!

Decollage on Canvas (Erzsebet Nagy)

Recent heb ik ‘Live in Tokyo’ aan mijn verzameling toegevoegd. Ondanks zijn drugverslaving speelt Chet Baker hier de sterren van de Japanse hemel. Op methadon volgens de overlevering.

De beelden van dat concert in Tokyo zijn nogal beroerd – anders dan de fabelachtig mooie audio-opnames.
Zoals bekend kukelde Chet Baker kort daarna in Amsterdam uit een hotelraam, waarmee een einde kwam aan zijn kapitale bijdrage aan de jazzgeschiedenis.


Chet Baker en Wally Coover, 1959

Chet Baker met zijn toenmalige vrouw Halema Alli, Redondo Beach 1955.

Introducing: Huub Baars

Wat ben ik blij dat ik die drie voor mij zo bepalende CDs van This Mortal Coil uit de jaren 80/90 van de vorige eeuw nu eindelijk op vinyl kan aanschaffen. Ik ben nog een beetje aan het sparen, want goedkoop zijn ze niet.

Pas nu lees ik dat de zang op twee nummers van dat absolute hoogtepunt (‘Filigree & Shadow’/1986) van Richenel komt. Nou ken ik wel een Richenel uit Nederland die rond dezelfde periode een internationale discohit had met ‘Dance around the world’, maar die zal hier toch niet worden bedoeld? Maar zie hier en luister: Toch wel!

Transformer
Nader onderzoek leert dat ‘Are you just using me’ – de opvolger van die eurodiscohit – exclusief voor Richenel is geschreven door iemand die zich R. Philips noemde. Hij was in die tijd wereldberoemd onder zijn artiestennaam George Michael.

Des te prangender de vraag: Wie is dan toch deze Richenel?! Wikipedia vertelt dat het om Hubertus Richenel Baars gaat. Hubertus werd geboren op 20 april 1957 in Amsterdam. Zijn muziekcarrière begon als lid van de discoformatie Luxor. Hij was in de jaren zeventig van de vorige eeuw lokaal bekend als zanger en ‘transformer’.

Genegeerd in Hilversum
Dankzij zijn androgyne uiterlijk was hij in Amsterdam een opvallende verschijning. ‘Statue Of Desire’ – zijn eerste single – deed niet zo veel. De tweede (magistrale) single, L’Esclave Endormi, werd volkomen genegeerd door platenbazen en radiomakers in Hilversum maar in Engeland een grote hit.

Daarmee trok Richenel – en daarmee is de cirkel rond – ook de aandacht van 4AD-platenbazen Ivo Watts-Russell and John Fryer. Zij maakte er een prachtige remix van. In een boek van Martin Aston over het legendarische Britse platenlabel herinnert Watts-Russell zich die klus nog goed. Een passage:

The remix, released on a twelve-inch single alongside Richenel′s original version, drew out the singer′s superlative technique across seven giddy minutes.
‘It′s one of my all-time favourite releases on 4AD’, Ivo says. ‘Beautiful image, logo, beautiful singing by a beautiful man. It′s possibly my favourite sleeve credited to 23 Envelope. Nigel and Vaughan were collaborating at their best.

DISCLAIMER: This music belongs to its respective owners and is not owned by us in any way.

King Freddie vast op zijn troon

Ruim zeven en twintig jaar na zijn dood lijkt de populariteit  van de aan aids overleden Freddie Mercury groter dan ooit. De film ‘Bohemian Rhapsody’ verbrak alle records. Het leidde tot acht nieuwe noteringen in de traditionele Top 2000 waarmee het jaar op Radio 2 wordt uitgeleid. Daarmee is Queen na de Beatles bijna hofleverancier geworden voor deze nationale radiopotpourri.

En het gelijknamige nummer staat natuurlijk weer net zo traditioneel op de hoogste positie van de lijst als de piek op de kerstboom. Wie niet van verrassingen houdt kan hier de hele lijst als PDF downloaden.
Even heb ik overwogen om een Top 2000 samen te stellen met de meest geslaagde cover-persiflages die alleen al van ‘Bohemian Rhapsody’ op YouTube zijn te vinden. In de hoogste nieuwkomer wordt de Queen-bombast op 28 trombones (!) uitgevoerd.

Gelijk de ‘Piano Man’ komt het Engelse Nationaal Ballet met begeleiding door Trinity Boys Choir de top 3 binnen. En gelijk de Top 2000 is ook de Top 2 van de Bohemian 2000 ongewijzigd met op de tweede krap zittende plek de Finse mannen van Porkka Playboys (echt goed!) en een vreemdere variant dan die van Gerry Philips zul je op internet niet snel tegenkomen. Hij speelt al 38 jaar bekende radiohits …. op zijn handen! Naar zijn Rhapsody in slechte beeldkwaliteit keken al bijna drie miljoen mensen. Wellicht ben jij de volgende. Fijne kerst!

My name is Neneh

Bij het grote publiek werd ze heel lang geleden bekend met Buffalo Stance waarmee ze in 1988 ook in Nederland een grote hit had. En later natuurlijk met ‘7 Seconds’, het mooie duet met de Senegalese zanger Youssou N’Dour. Maar uh… zelfs dat is inmiddels bijna een kwart eeuw geleden en anno 2018 steekt ze in een betere vorm dan ooit. 

Ik moet bekennen dat ik ontwaakte uit een dronkenmansdroom met de TV nog aan op ‘Later with… Jools Holland’ (BBC). Daarin was de eigenaardige ‘import-Zweedse’ Neneh te gast, het spatte alle kanten op! Het was 2014 en ik dacht dat het een twintig jaar oude herhaling betrof.

Daarna ben ik Neneh weer gaan volgen. En zag ik het prachtige reisverslag van Mark Cousins die haar volgde voor zijn film ‘Stockholm My Love‘. En on-top-of-it verscheen dit jaar ‘Broken Politics’, pas haar 5e CD en wéér beter dan haar heerlijk eigenwijze Blank Project dat ze in 2014 maakte met een Noors jazztrio.

Nieuw leven voor This Mortal Coil

Vier jaar nadat Ivo Watts-Russel het mysterieuze label 4AD oprichtte, stichtte hij het donkere droompop collectief This Mortal Coil. Hij en John Fryer waren de enige vaste leden, maar ze namen hun werk op met veel andere artiesten die onder contract stonden bij 4AD zoals Elizabeth Fraser van Cocteau Twins, Lisa Gerard van Dead Can Dance en vele anderen. Tussen 1983 en 1991 verschenen er drie CD′s: ‘It’ll End In Tears, ‘Filigree & Shadow’ en ‘Blood’. Parels nog altijd en ze zijn – de Goden zijn gedankt – opnieuw uitgebracht en heel modern ook voor het eerst op vinyl!

Legendarische hoes van het laatste album van This Mortal Coil ‘Blood’ (1991). Model: Pallas Citroen

Onder de paraplu van This Mortal Coil houden zich onder anderen Howard Devoto, Colourbox, Xmal Deutschland, Dead Can Dance en Cocteau Twins schuil. De drie legendarische albums bestaan voor een belangrijk deel uit interpretaties van songs uit de jaren 70, van artiesten als Alex Chilton, Chris Bell, Roy Harper en Gene Clark.

Weeshuis van de hits
Het project van Watts-Russel en Fryer is in Nederland vooral bekend geworden door ´Song To The Siren´ van ′It’ll End in Tears′, doordat diskjockey Peter van Bruggen het vaak draaide op de radio in het programma ´Weeshuis van de hits´. De song wordt uitgevoerd door Elizabeth Fraser (zang) en Robin Guthrie (elektronica) van de Cocteau Twins. Enkele jaren later scoorde This Mortal Coil een tweede en laatste (bescheiden) hit in ons land met ´You And Your Sister´, waarop Kim Deal en Tanya Donnely zijn te horen.