It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Page 2 of 16

Den Haag Beatstad nr. 1

Na alle (terechte) waarschuwingen voor Mark Zuckerberg′s digitale misgeboorte kan ik nu moeilijk reclame maken voor Facebook. Dus post ik niet, maar toegegeven: al volgend kom ik natuurlijk wel mooie dingen tegen.

Zoals in de groep ‘Beatstad nr. 1’ – Den Haag een in 1966 genomen foto op de Loevesteinlaan.

In elke wijk in Den Haag had je er wel 10 of veeeeeel meer. Een bandje, jaar 1966. Foto genomen op de Loevesteinlaan. Op…

Geplaatst door René van Blijswijk op Maandag 9 december 2019

The Rolling Stones in het Bezuidenhout…..Den Haagvoor het kantoor van Paul Acket, Theresiastraat 8 augustus 1964…….

Geplaatst door Wim Mecksenaar op Maandag 27 januari 2020

foto Rob Bosboom…

De vrouwen achter popklassiekers

Geen onderwerp komt in popklassiekers zo vaak voorbij als de liefde. En in verreweg de meeste gevallen heeft de bezongene ook echt bestaan. Vijftien van die klassieke schoonheden staan nu verzameld in een portrettengalerij op de site ‘Purple Clover‘.

Van Helo Pinheiro heb je waarschijnlijk nog nooit gehoord, maar wel van ‘The Girl from Ipanema’. Paul McCartney schreef één van zijn eerste liefdesliedjes (‘And I Love Her’) voor Jane Asher en Patti Boyd hield zelfs twee popklassiekers over aan haar relaties met respectievelijk George Harrison (‘Something’) en Eric Clapton (‘Layla’).

“Suzanne,” Leonard Cohen


Hierboven zie je een prachtige foto van dito vrouw. Ze heet Suzanne Verdal en inspireerde op haar beurt weer Leonard Cohen tot het schrijven van een evergreen die we allemaal kennen onder haar voornaam.
Leonard is kort geleden overleden, maar Suzanne leeft voort. Franse tv-makers spraken haar in Santa Monica, waar de vroegere muze van Cohen leeft en danst in haar zelfgemaakte camper.

Barbara Lynn is er nog steeds

Jullie hebben Barbara Lynn waarschijnlijk gemist, maar ze had in 1962 een nummer 1 hit in Amerika met You’ll lose a good thing. Vrij vertaald: “Als je mij verliest, raak je iets goed kwijt.”

Eerlijk gezegd geen idee wat we daarna precies zijn kwijtgeraakt, want het valt niet mee om sindsdien sporen van Barbara terug te vinden. Oké Freddie Fender nam haar nr. 1 hit in 1975 opnieuw op en daarmee bereikte hij een jaar later de nummer 1 positie in de Billboard magazine Hot Country Singles.

Belangrijker: de versie van Aretha Franklin op haar Runnin’ Out of Fools album. Meer recent is de versie van de Britse band Madness, terug te vinden op hun album The Dangermen Sessions Vol. 1 uit 2005.

Maar mooi: Barbara zélf is er gelukkig ook nog! Ik kom een bewijs daarvan tegen op YouTube, waar ze ergens in een achtertuintje in Austin Texas nog één keer het beste in haar bovenhaalt.

Dansen op Greta′s Apocalyps

Je moet wel onder een steen hebben geleefd wil je niks hebben meegekregen van de manier waarop het Zweedse klimaatkind Greta Thunberg op 23 september in New York haar afschuw uitsprak over de manier waarop de huidige wereldleiders met ons milieu omspringen.

Foto: Anders Hellberg

Sindsdien lijkt de wereld verdeeld in twee kampen. Zij die dit vroegwijze klimaatkind op het schild hijsen en zij dit drammertje uit Stockholm via de bekende rioolkanalen van de sociale media het allerergste toewensen: Hoe dúrft ze!
Ondertussen zijn fragmenten uit de speech van Thunberg supergewild als samples voor de meest uiteenlopende muziek: van dance tot death metal. De Brit Norman Cook – beter bekend als ‘Fatboy Slim’ was de eerste die haar woorden over een doemwereld voorzag van een passende ondergrond vol opzwepende big beats en het op YouTube plaatste.

Daarna was het hek van de dam en volgde betere voorbeelden als de remix die Theo Rio er van heeft gemaakt:

      How Dare You (Extended Dance Version) - Greta Thunberg

En uit Zweden zelf: Death metal past natuurlijk beter bij de onheiltijding die Thunberg schetst. 

      SDM: How Dare You - Swedish Death Metal

Halve eeuw platenverkoop in beeld

The Beatles, Elvis Presley en Simon & Garfunkel. Het is deze top drie waarmee dit prachtige overzicht van de platenverkoop sinds 1969 begint. Zie op het YouTube-kanaal ‘Data is Beautiful‘ hoe onze smaak door de jaren heen verandert. Hoe daarna The Eagles op kop gaan, de Bee Gees en Abba. Waarna stilaan het tijdperk van Michael Jackson en Madonna aanbreekt.

Vanaf 2010 domineren Rihanna, Eminem en Lady Gaga. Ed Sheeran en Drake zijn in deze tijd de best verkopende artiesten. In deze video gaat het om meest verkochte platen per jaar wereldwijd. Hoewel er niet veel gebeurt is het steeds verspringende lijstje fascinerend om te bekijken.

Wie zingt hier ook alweer?

“Annie Lennox”by Archman8 is licensed under CC BY-NC-ND 2.0

Annie Lennox. Schotse zangers. Scoorde samen met Dave Stewart als Eurythmics duo wereldhits in de jaren 80 van de vorige eeuw. Als solo-artieste haalde ze nog vier keer de Top 40 in ons land. De laatste keer met No more I love you’s in 1995.

Bijna een kwart eeuw later zijn het jonge musici die Lennox nog met regelmaat eer betonen. Die haar toekomt.

Twee geweldige voorbeelden. Allereerst ‘Lake Street Dive’ die zich waagt aan Walking on broken glass. Maarten Schild schrijft er over:

Dit kwartet uit Brooklyn durft het aan om het te doen met vier stemmen, die alleen maar begeleid worden door een contrabas, een trompet (Mike Olsen) en percussie (Mike Calabrese). Het is een feest om te horen, met soulvolle lead vocalen van zangeres Rachael Price, top bas spel van Bridget Kearne en heerlijke samenzang met een prachtig acapella einde.

Voorbeeld twee: Het gaat hier om een zogenoemde ‘mashup’ van twee klassiekers die naadloos in elkaar overvloeien en dat is knap. Seven Nation Army van The White Stripes kennen we tegenwoordig beter van Europese voetbalstadions dan van The White Stripes. Sweet Dreams (Are Made Of This) kennen we gelukkig nog wel van het origineel van The Eurythmics. Tenzij Pomplamoose en Sarah Dugas er in slagen die herinnering te laten vervagen. Wat zomaar eens zou kunnen.

Goudzoeker in muziekland

Als we halverwege de balans opmaken moet de conclusie zijn dat 2019 in popmuzikaal opzicht een erg armoedig jaar dreigt te worden. Om de niet te stillen honger naar nieuwe muzikale ontdekkingen te stillen kocht ik het boek ‘365 Albums die je beluisterd moet hebben‘ van muziekjournalist Peter Vantyghem. Een goudmijn. Blijkt. En het heeft mijn zomer gered.

Zo dacht ik alle ter zake doende CD′s van de Cocteau Twins toch te hebben, maar heb ik toch over ‘The moon and the melodies‘ (1986) heen gekeken. Maar ik was op zoek naar ontdekkingen. Neem nou ‘Officium‘ van de Noor Jan Barbarek:

Op zijn 27ste album (in 26 jaar) ging saxofonist Jan Garbarek een dialoog aan met een gevierd kwartet in oude muziek. Het ensemble zong in een klooster zijn liederen uit de twaalfde, vijftiende en zestiende eeuw, en Garbarek speelde er, als een meeuw die soms overvliegt, zijn commentaar op sopraansax bij. Het verstillende album werd een geweldige hit.

Jazz / 07 april

De 365 albums zijn verdeeld over de twaalf hoofdstromingen van de populaire muziek, per kalendermaand gerangschikt. Van Fantastic Negrito, het drugsboefje uit Massachusetts en de Peruaanse Susana Baca naar het verstilde ‘Englaborn’ van IJslander Johann Johannsson.

Van dun papier
Omdat Peter Vantyghem een Belg is, is er in dit overzicht ook (terechte) aandacht voor de muzikale wapenfeiten van onze zuiderburen die totaal aan ons voorbij zijn gegaan. Zoals het album van Jonas Winterland met die prachtige titel ‘Mensen zijn van dun papier.
Vooralsnog staat mijn ontdekkingstocht tijdens deze zomer van ’19 op drie échte ‘earopeners’.

Alexander Giannascoli ofwel (Sandy) Alex G

Alexander Giannascoli bereikte voor 2015 via het internet een vrij groot publiek met zijn ‘bedroom pop’. Hij wordt vergeleken met Elliott Smith, een grote invloed, om zijn lofisound, zijn goeie melodieën en zijn wat cryptische teksten.

Folk / 13 September

Juana Molina
Via het aanbevolen ‘Son‘ (2006) heb ik in een paar weken tijd de complete catalogus van deze Argentijnse verzameld. Dan hebben we het over:

Mashrou’ Leila

Mashrou’ Leila uit Libanon is een sociaal geëngageerde rockband die in zijn songs vele taboes aanpakt. De concerten leiden geregeld tot oproep en arrestaties. Het album ‘Ibn El Leil’ (2015), een emotionele rondreis door de Beiroetse nacht, klinkt erg internationaal, zij het met typisch oosterse strijkers.

Tarentino blijft George Baker-fan

De Amerikaanse filmregisseur Quentin Tarantino heeft op Spotify zijn afspeellijst gepubliceerd van zijn favoriete muziek uit zijn eigen films. Daarop natuurlijk Bang Bang van Nancy Sinatra en You Never Can Tell van Chuck Berry voor Pulp Fiction. De complete playlist is via Spotify te beluisteren, bestaat uit zeventig tracks en begint met een introductie van Tarantino zelf.

Tarantino-films staan bekend om hun straffe soundtracks en daar is de legendarische regisseur maar al te fier op. In zijn playlist, die sinds 25 juli online staat, vinden we tracks terug uit de volledige filmografie van Tarantino, van Pulp Fiction tot The Hateful Eight.
Ik mis vooral ‘Ancora Qui’ van Elisa Toffoli, die zo onverwacht opdook in ‘Django’. Maar mooi is dat Tarantino na al die jaren voor zijn Spotify-overzicht nog wel ene Hans Bouwens uit Waddinxveen herinnert en diens ‘Little Green Bag’ wéér in zijn playlist heeft opgenomen.

Pagina 2 van 16

Gemaakt met behulp van WordPress & Ontwerp Anders Norén