Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.
Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel
Vanwege zijn tiende sterfdag werd David Bowie onlangs weer massaal betreurd. En dus kwamen alle commerciële en artistieke hoogtepunten weer voorbij.
Maar niet alles dat Bowie aanraakte, veranderde in goud. Critici wijzen het experimentele ‘Earthling’ aan als het absolute dieptepunt in de dwalingen van de Thin White Duke.
Juist van dat album gaat momenteel weer een nummer rond, waardoor hem ‘visionaire’ kwaliteiten worden toegedicht. Omdat hij in dat nummer een angstig beeld schetst van Amerika. Hoewel de huidige president Donald Trump toen nog in geen velden was te bekennen.
Muzikaal zocht David Bowie hoe dan ook altijd de ‘weg vooruit’. Daarmee was hij nog geen ‘ziener’, maar dit BBC-interview blijft toch wel een kras voorbeeld van zijn doorwrochte observaties.
DRMPLX is een YouTube‑kanaal dat muziek- en tv‑opnames restaureert. Het meest indrukwekkend is de bewerking van stokoude, vage zwartwit videoclips van The Beatles. Die zijn allereerst opgeschaald naar 4K‑resolutie, vervolgens ingekleurd of kleur-gecorrigeerd, in het hedendaagse widescreen-formaat gezet (waar mogelijk) en soms nog verder gerestaureerd qua scherpte en ruis.
Zo ziet ‘You’re gonna lose that girl’ uit 1965 er in de gerestaureerde versie uit. De hele reeks is te zien als “The Beatles in 4K Color”.
Teren op de roem is eerder regel dan uitzondering bij de meest succesvolle popgroepen uit de geschiedenis van de popmuziek. De eerste groep die bestand bleek tegen het verder commercieel uitmelken van hun verleden, terwijl de magie was verdwenen: uiteraard The Beatles. Kort na hun meesterwerk ‘Abbey Road’ (1969) gingen de Fab Four elk hun eigen weg.
Twaalf jaar later deed het legendarische Zweedse kwartet Abba feitelijk hetzelfde door na hun beste album ‘The Visitors’ (1981) onverwacht de stekker er uit te trekken. Tien jaar geleden schreef er op dit blog al over in het artikel ‘Waarom Abba nooit meer bij elkaar komt‘.
R.E.M. Persoonlijk vind ik dat de Amerikaanse rockgroep R.E.M. in hetzelfde rijtje past. Na een reeks succesvolle albums verdwenen zij zonder daar al teveel ruchtbaarheid aan te geven in de anonimiteit. Dat bleef zo tot juni vorig jaar toen Michael Stipe (zang), Peter Buck (gitaar), Mike Mills (basgitaar) en Bill Berry (drums) werden opgenomen in de Songwriters Hall of Fame en ter gelegenheid daarvan onverwacht nog één keer hun grootste hit ‘Losing my religion’ live te spelen.
In Nederland trok deze spontane ‘reünie’ geen media-aandacht. De Belgische VRT wijdde er een uitgebreid artikel aan, inclusief een snipper van dat éénmalige optreden.
Sophie is nog maar 12 jaar, komt uit Limburg en is een ware sensatie op sociale media. Samen met haar broer plaatst ze filmpjes op Instagram, YouTube en TikTok die binnen korte tijd miljoenen keren bekeken worden.
Hun korte sketches, creatieve dansjes en humoristische challenges lijken een wereldwijd publiek aan te spreken. Het succes is zo groot dat zelfs internationale sterren als Ellen DeGeneres, Sting en Sharon Stone hun filmpjes hebben gedeeld of erop hebben gereageerd.
De ouders van Sophie en haar broer benadrukken dat ze de online activiteiten nauwlettend volgen en dat plezier en veiligheid altijd voorop staan. “Het gaat ons niet om het aantal volgers, maar om samen iets creatiefs doen,” zegt hun moeder.
Analisten wijzen erop dat de video’s van het Limburgse duo laten zien hoe jonge talenten via sociale media snel wereldwijd door kunnen breken. Voor Sophie en haar broer lijkt de toekomst digitaal en veelbelovend.
In de karakteristieke, kleinschalige setting van het NPR-kantoor liet de voormalig Talking Heads-frontman David Byrne tijdens een ‘Tiny Desk Concert’ zien hoe zijn werk overeind blijft zonder theatrale decors of grootschalige producties. Met een minimale bezetting en een sobere presentatie lag de nadruk weer eens volledig op z’n teksten en de muziek zelf.
Tijdens het eenmalige concert combineerde Byrne nieuw en ouder materiaal en slaagde er in een bijna ‘huiselijke’ sfeer te creëren. “Het Tiny Desk Concert onderstreept opnieuw Byrnes vermogen om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden, terwijl hij trouw blijft aan zijn herkenbare muzikale signatuur”, aldus – je raadt het al – ChatGPT.
Elk jaar staat Michael Jackson op uit zijn graf, precies zoals dat te zien is in zijn baanbrekende muziekclip ‘Thriller’. Nog altijd spreekt het inmiddels 43 jaar oude nummer, vooral vanwege de spectaculaire danschoreografie van Michael Peters, tot de verbeelding van nieuwe generaties.
Dat leidde in 2009 tot een vermelding in het Guinness Book Of Record toen 13.000 (!) mensen in Mexico City de straat op gingen om gelijktijdig te dansen op het legendarische Michael Jackson-nummer. (zie foto)
En wat begon als een kleine flashmob is inmiddels ook tot een vaste traditie uitgegroeid in de Village Halloween Parade. Het blijft een surrealistisch gezicht: honderden zombies die synchroon de iconische danspasjes van destijds uitvoeren midden op Sixth Avenue, begeleid door schelle kreten, rookmachines en een loeiharde remix van Jackson’s monsterhit.
De organisatie traint elk jaar tientallen nieuwe dansers in de weken voor Halloween. Eerst binnen, daarna buiten, zodat iedereen op 31 oktober precies weet wanneer het heupje links of de zombie-shuffle rechts moet. En dat loont, want zodra de beat inzet, verandert Manhattan letterlijk even in een videoclip uit de jaren ’80.
Als muziekliefhebber en cijferfetisjist kán het niet anders dan dat ik ben gebiologeerd door hitlijsten. Zo ben ik in het bezit van álle Top 40’s die sinds 1 januari 1964 zijn verschenen. En sinds kort heb ik de verzameling kunnen uitbreiden met de volledige collectie van de moeder aller muziekcharts: de Billboard Hot 100, die nog steeds bestaat en nog altijd geldt als de “bijbel” van de muziekindustrie.
Het toeval wil dat die aller-állereerste officiële hitparade ter wereld werd afgedrukt in het Amerikaanse muziekvakblad Billboard juist in de week dat ik werd geboren. Toeval bestaat niet.
Overigens introduceerde dat blad al in 1955 een Top 100, die populariteit berekende via een gewogen formule van radio, verkoop en – toen nog – jukeboxplays. De Top 5 van de allereerste Hot 100 klonk zo:
