Een Amerikaan in Moskou

De Amerikaanse professor Thomas Hammond vertelt zijn studenten aan de universiteit van Virginia het één en ander over de geschiedenis van Rusland en de USSR. Hoogtepunt van zijn colleges zijn steevast de momenten dat hij foto′s laat zien uit de jaren vijftig, zestig en zeventig toen hij de Sovjet Unie meermalen bezocht en dat nog een verborgen wereld was.


Ook buiten het leslokaal zijn de foto′s van professor Hammond gewild. Zo publiceerde National Geographic Magazine ooit zijn materiaal in een artikel uit 1966: “Een eerste blik op de Sovjet-Unie – een Amerikaan in Moskou”. De professor was niet terughoudend op plekken waar de Russen zelf hun camera’tain’tniet snel op zouden richten, wat het fotomateriaal alleen maar waardevoller maakt.

Atmospheric Retro Images Of The USSR As Photographed By American Professor Thomas T. Hammond

Kunstbeen


Benen zijn een gewilde locatie voor een tatoeage omdat ze gemakkelijk kunnen worden weergegeven of bedekt, afhankelijk van je humeur of de gelegenheid. Er is ook genoeg ruimte om te vullen, vooral op de dijen. De kuit is volgens ervaren tatoeëerders ook een prima ondergrond voor kleinere werken.

Andere plaatsen zoals de enkel en de knie kunnen ook, maar het nadeel van deze plekken is de afwezigheid van beschermend spierweefsel, wat plaatsing een stuk pijnlijker maakt dat het toch al is. Maar dan heb je ook wat!

Klik hieronder voor het complete artikel:

Het dondert boven Nederland

Heb je een hálf minuutje? Dat lukt toch wel? Het wemelt op sociale media van de timelapse filmpjes. De ene nog spectaculairder dan de andere. Ik ben opgehouden daarnaar te verwijzen, maar maak voor deze van landschapsfotograaf Rick Kloekke graag een uitzondering. Omdat ie mijn spanningsboog ruim doorstaat. Wat daarbij helpt is dat het filmpje maar 33 seconden duurt.

Echt spannend is de 2e shot vanaf 0:14″

Deze timelapse is opgenomen in een polder nabij Zwolle. Rick stond duidelijk op het goede moment en de juiste plek tijdens het overtrekken van één van die vele spectaculaire buien die we de voorbije weken hebben gehad.

Het Belgische wegenboek

Geen idee waar het idee vandaan kwam, maar Mitsubishi Motors heeft samen met een reeks (top)fotografen de relatieve schoonheid van de Belgische wegen in beeld gebracht in het exclusieve fotoboek ‘The Book of #BelgianRoads’.

Wie er wel eens komt, weet dat het slecht is gesteld met de Belgische wegen. Zelfs de wegen in landen als Namibië en Rwanda verkeren in betere staat. Dat bleek een jaar geleden nog uit een rapport van het ‘World Economic Forum’.

Positieve denkers zien er dan weer de rauwe schoonheid van in. Naast werk van topfotografen zoals Noortje Palmers, Jimmy Kets, Bieke Depoorter en Mathieu Litt en beelden van een aantal fotograaf-influencers, toont het boek 45 foto’s van hobbyfotografen.
Uit 730 inzendingen selecteerden juryleden Carl De Keyzer en Ingrid Deuss 45 beelden die het best de erbarmelijke staat van Belgische wegen illustreren.

‘The Book of #BelgianRoads’ is gedrukt op 300 exemplaren en vanaf 1 april verkrijgbaar voor 24,95 euro bij Copyright (Antwerpen, Gent), Passa Porta Bookshop (Brussel) en erkende Mitsubishi verdelers. Alle verkooppunten te raadplegen op: www.belgianroads.be .

Van Coevorden naar Vancouver

Ik vertel hoop ik niks nieuws dat de Canadese stad Vancouver is vernoemd naar het Drentse plaatsje Coevorden. Als dat wel zo is, biedt internet soelaas.

Belangrijker is voor dit bericht dat ene Greg Girard daar tussen 1972 en 1982 rondliep en er volop foto′s maakte.

Toen ik begon voelde het alsof ik een wereld fotografeerde waar niemand iets van wist, behalve de mensen die er leven natuurlijk. Ik was iets van een indringer en vond Vancouver een trieste stad.

In die tijd was Vancouver nog echt een havenstad, de laatste halte aan het einde van de spoorlijn. ‘Terminal City’ zoals ze zeggen, een plek waar mensen terecht zijn gekomen. Iets dat de meeste havensteden waarschijnlijk gemeen hebben.

Toen Nina Simone haar vertolking gaf van ‘Baltimore’, zingend over een ‘hard stadje aan zee’ waar het ‘moeilijk om te leven was’, voelde ik dat ze zong over de plek waar ik woonde.

Introducing Linda McCartney

Op het hoogtepunt van de roem met The Beatles trouwde Paul McCartney met Linda Eastman en de twee bleven onafscheidelijk tot haar vroege dood op 56-jarige leeftijd. Linda was destijds een professionele fotografe en mooi werk van haar is door te bladeren in ‘Linda McCartney′s Sixties: Portrait of an Era.’

De grote liefde van Paul McCartney kwam uit een vermogend gezin en vanwege haar achternaam en haar fotowerk ontstond het hardnekkige gerucht – tegenwoordig zouden we dat nepnieuws noemen – dat zij een telg uit de fameuze Eastman-Kodak dynastie zou zijn. Op Beatles Talk legt Anne Hurenkamp het allemaal met veel precisie uit.

Kookboeken
Na het einde van The Beatles toerde Linda met McCartney’tain’tnieuwe groep Wings de wereld over om daarna als vegetarische en dierenrechtenactiviste verschillende goed verkopende kookboeken te schrijven.
Daarnaast begon ze haar bedrijf Linda McCartney Foods, dat kant-en-klaar vegetarisch eten verkoopt. Nadat bij haar borstkanker was geconstateerd overleed Linda Eastman-McCartney op 17 april 1998. Ze leefde 56 jaar.

In het artikel hierboven staat Lindas fotowerk centraal. Hieronder wat van haar mooiste kiekjes. Uit het leven met haar man, de ex-Beatle Paul McCartney.

Perspresentatie van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band,
op 19 mei 1967 in het huis van Brian Epstein.
Heather, Mary en Paul McCartney

Alle ogen gericht op India

Bij deze indringende foto van Magdalena Bagrianow moest ik dírect terugdenken aan de cover van de National Geographic waarop je werd aangekeken door het destijds 15-jarige meisje Sharbat Gula uit Pakistan. Het waren haar ogen die deze foto op de voorkant van het tijdschrift iconisch maakten.

Ruim dertig jaar later lijk ik in dezelfde ogen te kijken. Magdalena Bagrianow is een Poolse freelance fotograaf die op haar reis door India de lokale bevolking op een bedwelmend mooie manier heeft vastgelegd. Met extra aandacht voor hun ogen.

Een Afrikaanse jaarwisseling

Met alle respect voor de viering van jaarwisselingen dicht bij mij (lees: in Scheveningen/Duindorp) ben ik traditioneel op dat moment wat verderop.

Een filmverslag daarvan is inmiddels zesduizend keer (!) bekeken. De jaarwisseling daarvoor was ik ook op Kaapverdië, maar werd toen a.g.v. een imulsieve boeking op het eiland ‘Sal’ gedropt.
Reistip(s): Tenzij je genoegen neemt met all-inclusive arrangementen aan de rand van een zwembad, moet je hier niet zijn. Toch een paar aardige foto′s van die week:

12 item(s)