Categorie: In Beeld Pagina 30 van 33

Fotografie heeft zijn magie definitief verloren.  Een camera is niet meer nodig. We kieken er tegenwoordig op los met onze iPads en smartphones. Even terug naar 1877, precies 125 jaar geleden. De firma Kodak lanceerde toen het eerste commerciële fototoestel.

De Kodak 1 bestond uit niet veel meer dan een doos met een kleine lens en een opwindbare sluiter. Die kostte rond 1888 rond de 25 dollar. Fotograferen was daarmee alleen maar weggelegd voor rijke patsers.
Hier een aardig overzicht van de eerste foto-probeersels uit die tijd.

Als je amateurfilmpjes uit Rusland tegenkomt op internet gaat het heel vaak om zatlappen die zich hebben laten vollopen met goedkope Wodka en vervolgens op straat halsbrekende toeren uithalen.

Maar er is in de straten van de voormalige Sovjet Unie meer te zien. Zoals hier in Kiev. Bij gebrek aan geld voor een sportschool is een hoekje van het stadspark ingericht voor iedereen die er het strakke lijf in vorm wil houden.

Misschien komt ie nog. De zinderende zomer van 2013. Daar hoort natuurlijk muziek bij. Anders dan de platenmaatschappijen en radiostations vind ik ‘Soul Killer’ van The Ting Tings de ultieme soundtrack bij deze uitblijvende zomer.

Vreemd genoeg is het nummer alleen in Frankrijk als single uitgebracht en daar hopeloos geflopt. Bizar! Bij gebrek aan een zinderende zomer ben ik op zoek gegaan naar beelden op internet en heb die gemixt met Soul Killing, dat vage herinneringen oproept aan de Wordy Rappinghood van de Tom Tom Club.

Vier jaar lang reisde Mike Oblinski naar Nebraska en Kansas om spectaculaire weerbeelden vast te leggen. Je moet er wat voor over hebben. Op 3 juni werd hij eindelijk beloond. Twee weken nadat de verwoestende tornado het stadje Moore in Oklahoma wegblies, raasde een supercel over Central Plains.

Een supercel is het zwaarste type onweersbui dat we kennen. De beelden die Oblinksi maakte zien eruit alsof de hel op aarde landt. Het is porno voor weerliefhebbers. Sirenes gingen af en hoewel een supercel makkelijk tornado’s kan veroorzaken bleef deze rampspoed nu uit. “Al probeerde de supercel het er wel uit te persen,” constateerde een stormchaser toen de storm voorbij was. >>>

Zijn portretten zijn zó realistisch dat het soms lijkt alsof je naar een foto kijkt. Franco Clun (It.) heeft nooit kunst lessen gehad en is gewoon begonnen met potloodtekeningen. 

Zelf zegt hij elke keer iets nieuws te leren zodra hij een potlood op papier zet. Franco Clun houdt er van om met mechanische potloden en aquarel potloden te werken. Een portret kan wel 30 tot 100 werkuren bevatten. Met vaak verbluffend resultaat. Op Deviant Art een expositie van zijn belangrijkste werk.

Ooit maakte Rena Effendi (1977) voor oliemaatschappij BP foto’s voor een bedrijfskalender die, zoals alle bedrijfskalenders, uit louter positieve beelden moest bestaan over wat BP had bereikt. Misschien is het wel uit gewetenswroeging dat de Azerbeidjaanse terugkeerde naar de straten van Mahalla, een van de oudste wijken in Bakoe, de hoofdstad van Azerbeidzjan. Haar geboortestad.

De voormalige tolk van Azerbaijan International Operating Company fotografeerde er de veranderingen die (nog steeds) plaatsvinden als gevolg van de aanleg van een oliepijplijn die loopt van Bakoe, via Tbilisi in Georgië, naar Ceyhan in zuidelijk Turkije.
De bewoners van Mahalla hebben dagelijks te maken met die pijplijn. Hun huizen worden
afgebroken om plaats te maken voor luxueuze appartementen, bestemd voor hen die zwemmen in het oliegeld.
Een deel van de foto’s – die over de vervuiling in haar geboorteplaats Baku (Azerbeidzjaan) – zullen een plaats krijgen in haar nieuwe, spoedig te verschijnen fotoboek. In dat boek zal ze het stedelijk verval en de vervuiling contrasteren met de vlinder verzameling van haar vader. Zijn verzameling bestond uit 90.000 exemplaren.

website rena effendi

Tijdens mijn verblijf in New York vorig jaar heb ik menig uurtje in de metro doorgebracht. Fotogenieke ritten waren dat. Had ik maar de durf gehad de camera te laten vastleggen wat ik met mijn ogen zag.
Dan had ik misschien wel net zo een mooie serie gemaakt als Rebecca Davis met Commuters 2012, Portraits from the New York City subway.

Ik besteedde op 1 juli vorig jaar al eens aandacht aan de revival van animated gifs op internet. Maar de gelikte voorbeelden daarbij van Jamie Beck en Kevin Burgh hebben met de oervorm van animatie eigenlijk niet zoveel meer van doen.

Dichterbij komt wat kunstenaar / student informatieverwerking Paolo Čerić doet met Cinema 4D, After Effects en het open source programma Processing. Daarmee kun je animated gifjes maken door te programmeren in plaats van het achter elkaar plakken van layers. Met soms hallucinerende resultaten.