NasNico

Het was 12 februari 1981, een grijze donderdagmiddag op de stadsredactie van ‘Het Binnenhof’. Is er nog wat te doen in Den Haag die avond? Hans Piët, een collega van de kunstredactie, stelt voor om naar het Paard van Troje te gaan. Daar speelt een nieuwe groep uit Ierland waar in de Britse muziekpers nogal opgewonden over wordt gedaan.

De zaal is half gevuld als het viertal uit Dublin rond half tien het podium opstormt. Cees Verkerk, de fotograaf van de krant maakt exclusieve foto’s. Niet snel na die avond aan de Prinsegracht breekt U2 wereldwijd door met ‘I will follow’, om daarna 25 jaar lang de meest toonaangevende popgroep ter wereld te blijven.

Multinational
Zanger Bono is tegenwoordig een multinational en gaat langs bij de Obama’s en Medvedevs van deze wereld om de schuldenlast van de Derde Wereld onder hun aandacht te brengen. Niet erg rock ‘n roll, maar wel nobel.

Afgelopen weekend verscheen in allerlei luxe boxen de twaalfde CD van U2. Je krijgt er een aardig fotoboekje bij waaruit blijkt dat U2 Nederland uitkoos voor de allereerste buitenlandse optredens. De rocksterren in wording reisden van Groningen en Apeldoorn naar Den Haag.

Bootlegs
Nieuwsgierig ben ik afgelopen weekend op zoek gegaan naar opnames van die bewuste donderdagavond in 1981 aan de Prinsegracht in Den Haag. Het was flink spitten, maar is weer gelukt.

Opvallend is wel dat m’n herinneringen aan het concert blijken te kloppen. Zanger Bono Vox (20) is die avond onstuimig, niet al te stemvast, maar hij overweldigt. The Edge, de anonieme puber on stage, heeft z’n grootse vorm al vroeg te pakken. Een gitaarheld in wording.

“U2-f (2)” by niekie-U2 is licensed under CC PDM 1.0

December is nog maar halverwege en we hebben al heel wat jaaroverzichten achter de kiezen. Ik kijk naar de Big Picture van Boston.com. Het complete drieluik van het jaaroverzicht in foto’s staat inmiddels online.

Op één van de 120 foto’s zie je een Keniaans jongentje dat doodsangsten uitstaat als een politieman het golfplaten huisje nadert waar hij met zijn jongere zusje, vader en moeder woont.

De foto is gemaakt op 17 januari van het dan nog jonge jaar. Daags na een demonstratie van aanhangers van oppositieleider Raila Odinga, gaat de politie van ‘deur’ tot ‘deur’ in Kibera, een krottenwijk van Nairobi.

zie the big picture
deel twee
deel drie

Nihad Hrustanbegovic vluchtte op 21-jarige leeftijd voor het oorlogsgeweld en kwam zeer tegen de zin van Geert Wilders en Rita Verdonk en hun vele stemmers naar Nederland. Wat te doen?
Nihad speelde niet onverdienstelijk accordion, vonden ze in zijn moederland Bosnië.

Op de foto zie je de muzikale oorlogsvluchteling op een herfstig Hollands strand. Acht jaar na zijn vlucht studeerde Nihad cum laude af aan de Academie voor de Kunsten in . . . . . Arnhem!
Inmiddels heeft hij met zeven andere muzikanten het Mediterranean Sundance ensemble opgericht en trekt hij langs concertzalen in zijn nieuwe vaderland.

Zo lang ik in Den Haag woon, ben ik ‘bij Conny’. Ik ga niet teveel uitwijden over het waarom, maar vorig jaar besloot Conny dat ze voor zichzelf wilde beginnen. Haar kapperszaakje aan de Piet Heinstraat in het Zeeheldenkwartier opende op woensdag 2 januari met champagne voor de eerste klanten.

Kort voor m’n knipbeurt van afgelopen zaterdag viel me dichtbij de jassen de prachtige foto aan de muur op. De broer van Conny kwam de vergeelde prent van zijn vader en moeder tijdens hun vakantie in Dinant tegen in het familie-archief. Het moet in 1961 zijn geweest.

Ruim voor Elvis Presley heeft Conny’s vader een jaloersmakende rock ‘n’ roll-kuif. Ik kon er alleen maar bij wegdromen toen z’n dochter zaterdag haar schaar zette in wat ooit mijn haardos was.

Nadat de CD stormenderhand de huiskamers had veroverd (1983-1985), zette Nederland massaal z’n oude elpees en singletjes bij het grof vuil. Of in het gunstige geval ergens in een donkere hoek op zolder. Afgelopen week kreeg ik de bestofte verzameling van een mij onbekend echtpaar uit Godlinze in de schoot geworpen. Zij hebben niet de behoefte gevoeld om hun eigen muzikale herinneringen mee te verhuizen.

Al luisterend naar het nostalgisch spetterende vinyl onstond langzaam een beeld van de voormalige inwoners van het wierdedorp bij Delfzijl. Ze moeten veel van operette hebben gehouden, zoveel maakte de collectie wel duidelijk. En van stijldansen. Foxtrot met name. En er is een connectie met Italië ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Misschien hebben zij er een tijdje gewoond of anders was het destijds hun favoriete vakantiebestemming. ‘Stasera mi Butto’ van Rocky Roberts and the Airedales past eigenlijk niet zo tussen het verzamelde werk van dit Groningse paar. Veel te wild. Maar het meest opvallende singletje waar ik tijdens mijn ontdekkingstocht op stuit is gemaakt door de Duitse pianist Crazy Otto.

Fritz Schulz-Reichel
Omdat ik in een nieuwsgierige periode zit, verplaatste mijn belangstelling zich direct van de voormalige pastoriebewoners in Godlinze naar Crazy Otto. Een artiestennaam blijkt al snel, waarachter ene Fritz Schulz-Reichel schuilgaat.

Een stevige spittocht op internet maakt duidelijk dat de kleine Fritz al als zevenjarig joch achter de piano zat. Tot grote ontsteltenis van zijn vader – zelf pianist bij een serieus symphonie-orkest – raakt de puberende Fritz eind jaren 20 geinteresseerd in jazz en later (nog erger) in frivole ragtime-muziek.
De jonge muzikant bouwt met optredens in de bekendste lunchrooms en café’s van Berlijn al snel lokale bekendheid op. Hij ontwikkelt een eigen stijl van piano spelen waarbij hij de ritmepartijen met zijn rechterhand speelt, de melodielijn met zijn linkerhand en er vocaal wat ongedefinieerde klanken aan toevoegt.

Honky-tonk
De party-musik van Fritz sloeg aan, tot ergenis van zijn klassiek geschoolde vader. Via Parijs waagt Schulz-Reichel de oversteek naar Amerika waar hij zich de artiestennaam Crazy Otto laat aanmeten.
Erg veel potten heeft hij daar niet kunnen breken, hoewel honky-tonk pianist Johnny Maddox met een medley van Crazy Otto-nummers in 1955 wel een dikke hit heeft in de VS.
Aan het eind van zijn leven keert Otto als Fritz terug naar Berlijn.
Hij is daar op 14 februari 1990 overleden.
Meer over Crazy Otto

De prachtkrant New York Times heeft zijn 150 jaar oude historisch archief wagenwijd opengezet voor het publiek. Alles is er terug te vinden. Zonder er extra voor te moeten betalen overigens. Zoals het allereerste bericht over de zinkende Titanic of de eerste melding van het gebruik van mosterdgas door de Duitsers tijdens de Eerste Wereldoorlog.

Het herbeleven van het nieuwsch van gisteren? Sommige mensen vinden dat maar saai. Ik zit anders in elkaar. Zo vond ik in no-time het artikel terug dat op 19 augustus 1917 in de New York Times verscheen: ‘Germany revealed in recent books’ staat als kop boven de recensie waarin het boek van ene L.E. Mokveld wordt gerecenseerd. Inderdaad familie. Het gaat over mijn opa’s broer.

Mr. Mokveld was the correspondent in Belgium of the Netherland newspaper De Tijd during the German invasion. He viewed from Liege to the Yser the fury with which the invaders swept the country. His account is calm and impartial, and whenever he saw a deed of kindness or consideration by a German soldier or officer, he is scrupulous to mention it. But these are few and so swallowed up in the torrent of shootings, killings, burnings, lootings and other atrocities that they are scarcely noticeable. He wrote so truthfully to his journal of what was being done in Belgium that German authorities did their best to get hold of him that they might punish him, and finally drove him out.

blader door het archief van de nytimes

Terwijl de Twin Towers op die fatale ochtend van de elfde september op instorten stonden, werd er vanuit het WTC nog wanhopig getelefoneerd. Enkele gesprekken waren al eerder gepubliceerd, maar tijdens tijdens het emotionele proces tegen Zacarias Moussaoui kreeg de jury opnames te horen die niet eerder waren vrijgegeven.

“Melissa Doi” by sajeewaw is licensed under CC BY-SA 2.0

Vooral de registratie van het telefoongesprek dat een centraliste van de 911-alarmcentrale voerde met Melissa Doi – die zat opgesloten op de 83-ste verdieping – gaat minutenlang door merg en been

MD: Of course there’s smoke! There is smoke! I can’t breathe! I think there is fire because it’s very hot. It’s very hot everywhere on the floor.

9-11: I’m documenting what you’re saying ok? It’s very hot, you see no fire but you see smoke right?

MD: It’s very hot. I don’t see any air anymore. All I see is smoke. Please…

9-11: Listen. The call is in, I’m documenting…

MD: I’m going to die, aren′t I?

9-11: No, no, no.

MD: I’m going to die.

9-11: Ma’am say your prayers.

MD: I’m going to die.

Venus van Shocking Blue stond drie keer op de eerste plaats in de Verenigde Staten. Maar de Hollandse wereldhit blijkt in een ander opzicht nog veel unieker te zijn. Kenners waren het er al over eens dat het beroemde gitaarintro rechtstreeks is afgeleid van een nummer van de destijds populaire popgroep The Who. Nu blijkt dat componist Robbie van Leeuwen zich ook voor de rest van het nummer wel erg heeft laten inspireren door andermans werk.

De onthulling is afkomstig van de bekende popmuziek-archeoloog Leo Blokhuis. Hij stuitte op een plaatopname uit 1963 van een obscure Amerikaanse zanggroep.
The Big 3 zouden ongetwijfeld volledig in de vergetelheid zijn geraakt, ware het niet dat ene Mama Cass enige tijd deel uitmaakte van dit trio. Dat was jaren voordat ze wereldberoemd werd met The Mama’s en The Papa’s.

The Banjo Song
Een bericht over de treffende gelijkenis tussen ‘Venus’ en ‘The Banjo Song’ van componist Tim Rose stond vorige maand al op internet. In het TV-programma De Wereld Draait Door erkende Robbie van Leeuwen dat hij het bewuste nummer kende en dat het ook als ‘inspiratie’ heeft gediend bij het schrijven van zijn latere million-seller Venus.