NasNico

In de afgelopen weken maakte de Russische straatkunstenaar en illustrator Nikita Bolubev smerige vrachtwagens onveilig met zijn dadendrang.
Hij maakt het liefst zijn handen vuil om laadbakken om te toveren in een dierenrijk.
En ondertekent zijn streetart met ProBoyNick.
Rij zo‘n wagen dan nog maar eens door de wasstraat…

Meer info:
Facebook
Colossal,
Twistedsifter

Terwijl er nog altijd wetenschappers zijn die blijven ontkennen dat de aarde opwarmt, blijft er van de Noordpool alras minder over. Bovenstaande foto werd tijdens het voorbije Paasweekend gemaakt in een gebied dat Ferryland wordt genoemd. Het gebied aan de oostkust van Canada is in trek bij toeristen vanwege de vaak voorbijdrijvende ijsbergen die zich hebben losgemaakt van de poolkap.

Roemruchte bladen als Popfoto en de Muziek Express gingen al eerder ten onder. En vandaag valt na veertig jaar ook het doek voor de Hitkrant. “Of je er rouwig om moet zijn? Ja“, zegt bladenmaker Rob van Vuure. “Er gaat toch weer een iconisch blad ter ziele.”

Het rijk geïllustreerde muziekblad begon in 1977 als opvolger van de gratis Nationale Hitparade Krant en als broertje van Muziekkrant Oor. De Oor-uitgever, Keihard & Swingend, wilde een populair popblad voor een breed publiek, om de uitgeverij meer financiële armslag te geven. De Hitkrant was voor de tieners die te jong waren voor Oor, meer op de hits gericht dan op de serieuze popmuziek. De Hitkrant was in de jaren tachtig verreweg het populairste popblad. De hoogste oplage haalde het blad in 1987: 80.000.De opkomst van internet en andere meidenbladen, zoals de CosmoGIRL!, deden de Hitkrant uiteindelijk de das om. Sterren hebben nu hun eigen site met foto’s en nieuwtjes. De oplage van de Hitkrant daalde van 60.000 in 2000 naar 13.000 in 2016.

De site en de app van Hitkrant blijven bestaan. En zes keer per jaar komt er een posterspecial uit. Van Vuure: “Het is een compliment waard dat ze het zo lang hebben volgehouden.”

Precies een jaar geleden overleed Johan Cruijff. De bejaarde Catalaanse sportfotograaf Horacio Seguí was bevriend met de legende nog voordat hij naar Barcelona kwam en leeft tussen uitzonderlijke foto’s die hij van zijn vriend maakte. Het inspireerde filmmaker Johan Kramer tot de korte film ‘Horacio & Johan’, die in zijn geheel te zien is op Vimeo.

Op 21 februari 2011 maakte ik deze foto van het Blauwe Raam, de voornaamste toeristische attractie op het eiland Gozo. Het gaat om een een ongeveer 28 meter hoog gat in de kliffen van Dwejra Bay. Alle rotsen in de baai bestaan uit een koraalachtige kalksteen. Op de plaats van het Blauwe Raam is die steen door de eeuwen heen weggesleten door wind en zeewater, waardoor een groot gat is ontstaan.

De naam van dit fenomeen en de locatie is afgeleid van de kleur van het zeewater rondom het “Oog”, dat er azuurblauw gekleurd oogt. Volgens wetenschappers was het nog een kwestie van tijd voordat de bovenzijde van het Blauwe Raam zou instorten. Na diverse stormen zou de rots zeer verzwakt zijn; het was dan ook niet langer toegestaan om over het gat heen te lopen.

Op 8 maart 2017 om circa 9.40 uur lokale tijd stortte de rotspartij in en verdween het in de razende zeegolven. “Er was een grote kolkende zee onder de Window,” vertelt een ooggetuige aan de Times of Malta. “Ineens stortte de boog met een luide knal in. Er ontstond een enorme golf. Tegen de tijd dat het water was weggetrokken was de hele pilaar ook weg.”

Malta is in rouw. “Hartverscheurend,” twitterde minister-president Joseph Muscat. “Het voelt alsof een deel van jezelf weg is,” zei minister van Gozo Anton Refalo.
Oppositieleider Simon Busuttil noemt het “een droevige dag voor Malta.”
Times of Malta: The Azure Window is lost and gone forever