Fotomagie uit Drenthe

“Mijn foto’s zijn verhaal illustraties. Vaak geinpireerd door sprookjes, fantasy, volksverhalen of mythen”, schrijft de Drent Ralf Onvlee op zijn website. Een terugkerend thema in de foto’s is een wil om los te breken uit een bestaande situatie en een daarbij behorende hang naar vrijheid. Onvlee is in 2014 afgestudeerd aan de Fotoacademie in Groningen.

Over de bovenstaande foto schrijft Ralf op zijn blog:

Ik had een achtergrond, een mooi bosje met kreupelhout waar het vogelnestje heel natuurlijk zou kunnen liggen. Een model, en een portie vastberadenheid deze ‘achterhoofd-foto’ nou maar eens echt te gaan maken.
Tot een dag voor de shoot met het model, ik haar nog even een berichtje stuurde. Ze reageerde niet, dus ik voelde al nattigheid… Pas laat in de avond kwam er antwoord. Ze was het helemaal vergeten. Nou wil ik hier geen zeikpost van maken, maar bah, wat baalde ik hier van.
Gelukkig was daar Ilse, die altijd professioneel haar afspraken nakomt. De foto’s waren snel genomen, en in no time had ik een aantal prachtige platen om uit te kiezen. Photoshop here I come!

Noord-Korea omarmt Nederlandse fotograaf

De dreiging van een nucleair conflict tussen de Verenigde Staten en Noord Korea hangt nu al wekenlang in de lucht. Dat laatste land staat bekend om zijn geslotenheid, maar dat weerhoudt fotograaf Eddo Hartmann er niet van om uitgerekend op deze bijzondere plek te werken. Hij reisde al vier keer naar Pyongyang om vast te leggen hoe deze geïsoleerde socialistische hoofdstad het leven van zijn bewoners beheerst. Het resultaat is sinds deze week te zien in zijn boek ‘Setting the Stage: North Korea‘. 

Dat mag een primeur van jewelse worden genoemd: Hartmann is de eerste Nederlandse fotograaf die niet alleen toestemming kreeg om foto′s te maken in Pyongyang, maar ook om ze daar te exposeren. bron

Tokio by night

Hij noemt zich RK en geldt als een getalenteerde autodidactische fotograaf, iphoneograaf, grafisch ontwerper en DJ. Momenteel woont hij in Tokio, Japan. RK maakt prachtige straatfoto′s en legt verbluffende portretten vast van mensen die ondergedompeld zijn in hun neon omgeving.

De grootste Europese zuipschuiten

We verkneukelen ons op YouTube om al die filmpjes van straalbezopen Russen en Polen. Toch blijkt uit gedegen onderzoek van het gerespecteerde buro Ipsos dat wij in het westen van Europa toch echt veel meer achterover slaan. Onze meest nabije buurlanden bezetten zelfs de complete top 3 met op 1 België, op 2 Frankrijk en op 3 Duitsland. Nederland staat gelukkig op een beschaafde vijftiende plek. Het onderzoek is gedaan onder 38 landen en het gaat om pure alcohol in liters.

Infographic: Belgians Are The Booziest | Statista Hier het complete overzicht Statista

Het hart van Nederland

Om van oost naar west of van zuid naar noord te komen rij je over Utrecht. Bij regenachtig weer heb je in de files geen ander vertier dan naar de industrieterreinen langs de snelweg te staren. Maar er is een ander Utrecht, zoals cameraman Roald van Stijn laat zien in een bedwelmend staaltje VVV-porno.

En daar heeft hij veel tijd in gestoken. Het is allemaal een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Zo ving Van Stijn boven de polder van Westbroek een uniek natuurverschijnsel. De zogenoemde ‘shelfcloud’ zie je op ongeveer een minuut vanaf de start van Roald′s video vluchtig voorbijscheren. De betoverende muziek van Pitou doet de rest. The making of…

Britse regering eindelijk verlost van callgirl

In de jaren zestig deed de toen 19-jarige callgirl en nachtclubdanseres Christine Keeler de Britse politiek op zijn grondvesten daveren door haar gelijktijdige affaires met onder meer minister van Oorlog John Profumo en de Russische spion Yevgeny Ivanov. Een schandaal dat uiteindelijk de val van de Britse regering zou inluiden.

Iconische foto van Christine Keeler die Lewis Morley in 1963 maakte. Te zien in de National Portrait Gallery in Londen.

Christine Keeler werkte in de roerige zestiger jaren als danseres in Soho toen ze Stephen Ward leerde kennen. Hij was artiest en “man van de wereld”, nam haar mee naar de feestjes van de jetset en stelde haar voor aan de ‘beau monde’ van het Londense uitgaansleven.

Op één van die vele feestjes leerde ze onder meer John Profumo, de toen 46-jarige Britse minister van Oorlog, en de Russische militaire attaché (en spion) Yevgeny Ivanov kennen. Toen in 1963 aan het licht kwam dat Keeler een affaire had gehad met beide mannen, ging er een ware schokgolf door de regering van premier Harold Macmillan. De Koude Oorlog was volop aan de gang en er was vrees dat er ‘top secret’ informatie aan de Russen gelekt was.

Iconische foto
Hoewel Tory-kopstuk Profumo in mei ’63 de relatie nog ontkende, moest hij onder druk van de media een maand later alles alsnog toegeven. Hij nam ontslag als minister en zou zich de rest van zijn leven bezighouden met liefdadigheid en nooit meer op het politieke toneel verschijnen. Het schandaal rond Profumo werd als “bepalende factor” beschouwd voor de verkiezingsnederlaag van de Macmillan-regering in 1964.

Toen de ‘Profumo Affair’ in alle hevigheid woedde, gaf Keeler meerdere interviews en poseerde ze maar al te graag voor de talloze camera’s die op haar gericht werden. Zo ook voor de iconische foto waar ze naakt op een stoel zit.

De verlegenheid voorbij
Vraag me niet waarom, maar samen met de foto die Alberto Korda op 5 maart maakte van de Cubaanse ‘vrijheidsstrijder’ Che Guevara wordt dit beeld van een Keeler, bloot en achterstevoren op dat triplex stoeltje door fotohistorici gezien als hét beeldmerk van die bewogen zestiger jaren.

De Britse regering is ondertussen de verlegenheid voorbij. Daarom hangt de iconische foto van Christine Keeler heden ten dage als belangrijke historische herinnering aan de roaring sixties in het deftige National Portrait Gallery in Londen. bron

Als deze winter een stem had…

… zou het seizoen als The Staves klinken. Het is een mooie openingszin uit het novemberoverzicht van de luisterlijst van het CJP. Ik hoor niet meer tot de doelgroep, maar snap wel wat hier wordt bedoeld.

De drie Britse zusjes maken klassieke folkmuziek waarbij je de sneeuwvlokken en bladeren ziet vallen. Voor hun derde album hebben ze de hulp ingeschakeld van het uit New York afkomstige kamerorkest yMusic.
Het maakt de folk van The Staves een stuk spannender. Lees: iets minder ‘natuurlijke’ samenzang.
Daarvoor in de plaats wat meer avontuur met bijvoorbeeld op hol geslagen klarinetten en strijkers.
Plaat van het jaar?

Lhasa′s IJslandse connectie

′Over Lhasa de Sela heb ik vanaf deze plek genoeg geschreven. Ze ging onverteerbaar vroeg dood. Ons hulpeloos achterlatend met slechts drie muzikale albums. Het door mij bewierookte album ‘La Llorena’ is kennelijk inmiddels ook alweer twintig jaar oud. Ik heb Lhasa nóóit geassocieerd met mijn favoriete vakantieland IJsland. Vincent Segal brengt ze samen in zijn interpretatie van ‘Con Todo Palabra’. Kippevel! (of is het gewoon koud?)

Vincent Segal 'Con Toda Palabra' (Lhasa cover)

🎶 Les artistes rendent hommage à Lhasa De Sela 🎶A l’occasion du 20ème anniversaire de son premier album « La Llorona », nous avons demandé à des artistes qui aimaient Lhasa de reprendre des chansons de son répertoire et nous vous ferons découvrir ces reprises au cours des prochaines semaines.Aujourd’hui : Vincent Segal « Con Toda Palabra » issu de l’album « The Living Road » (musique de Lhasa, Yves Desrosiers, Vincent Segal).Vendredi 1er décembre, Tôt Ou tard sort l'album live inédit de son dernier concert à Reykjavik : https://Tot-ou-Tard.lnk.to/LhasaLive , et ressort les 3 disques légendaires de Lhasa, "La Llorona", "Lhasa" et "The Living Road" dans une discographie complète (avec le "Live in Reykjavik") disponible ici : https://Tot-ou-Tard.lnk.to/IntegraleLhasa

Posted by Tôt Ou tard on Sunday, November 26, 2017

Thuis in Montreal. Oefenen voor de concerten in Reykjavik.

Inmiddels begrijp ik meer van de IJsland-Lhasa connectie. Ze was op 23 en 24 mei 2009 voor twee concerten in Reykjavik. Luttele maanden voor haar dood. Die concerten werden destijds prachtig en liefdevol opgenomen, zoals blijkt uit haar eerste en waarschijnlijk enige postume album ‘Live in Reykjavik‘ dat op 1 december is uitgebracht.
Hoogtepunten zijn er in de vorm van het ingetogen walsende ‘Bells’ en het temperamentvolle ‘Para el fin del mundo’. Check Spotify.