NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

De natuur draait door

Sommige dingen gaan gewoon door. Zo heeft de Duitse Vereniging voor Natuurfotografie (GDT) weer de jaarlijkse winnaars aangewezen. Oké, niet tijdens de jaarlijkse algemene vergadering, maar voor het eerst in de geschiedenis werd de keuze online bepaald. De resultaten zijn er niet minder om.

Beautiful Winning Photos From The GDT Nature Photographer Of The Year 2020

Winnaar, vogels. Flurin Leugger
Een kolonie ganzen raakt in paniek en vliegt weg.

Beautiful Winning Photos From The GDT Nature Photographer Of The Year 2020

Tweede plaats, zoogdieren. Mohammad Murad
Een jonge Arabische rode vos verkent aan het begin van de nacht Koeweit City, net buiten zijn hol.

Beautiful Winning Photos From The GDT Nature Photographer Of The Year 2020

Derde plaats, andere dieren. Henry Jager
Een grote school van makrelen, Cocos Island.
Alle winnaars.

Als de maskers afgaan

Artsen en verpleegkundigen van de covid-afdelingen in Uden (Bernhoven) en Breda (Amphia) lieten zich na hun dienst portretteren door fotograaf Jiri Büller. Met op hun voorhoofd soms nog het zweet van een nacht lang werken, vertellen ze over hun grootste worstelingen.

Het was de Nederlandse vertaling van een eerdere, beklemmende fotoserie waarin Italiaanse artsen en verpleegkundigen na afloop van hun zoveelste uitputtingsslag werden vastgelegd.

De Volkskrant maakte er een prachtige productie van. Die verscheen op maandag 20 april in de papieren editie en maakte diepe indruk. De internetredactie maakte er een online-vertaling van die hier een aparte vermelding verdient.

Wie nu wel een beetje klaar is met alle 1,5 meter maatregelen kan altijd hier terecht om er aan te worden herinnerd waar we het allemaal voor doen.

De blik van Vivian Maier

Tweede helft van juni, 1953

Vivian Maier verdiende de kost met haar werk als kindermeisje in Chicago. De kinderen waar ze voor zorgde weten zich te herinneren dat ze vaak een mannenjas droeg en vaak ook een grote hoed. En o ja, ze had bijna altijd een camera bij zich.

In die jaren nam ze meer dan 150.000 foto’s, voornamelijk van mensen en de architectuur van New York, Chicago en Los Angeles. Maiers liep overigens niet te koop met haar fotografie en veel van haar fotorolletjes bleven onontwikkeld.

Kort voor haar eenzame dood kocht John Maloof, een lokale historicus en verzamelaar, een paar dozen met negatieven op eBay. Hij begon deze te scannen en zette de foto′s van het mysterieuze kindermeisje op Facebook. Daarna ging het snel.

Maiers fotos zijn inmiddels tentoongesteld in de Verenigde Staten, Europa en Azië. Ik schreef eerder over haar. Er is sprake van een gedeelde fascinatie, want de Volkskrant pakte afgelopen vrijdag uit met een vijf paginas tellend artikel.

In 2007 was Vivian Maier gestopt met het betalen van de huur van de ruimten waarin haar fotoverzameling lag opgeslagen. Die was daardoor bij een veilinghuis terechtgekomen. Eind dat jaar had John Maloof de grootste doos met negatieven gekocht, voor 380 dollar. Maier leefde toen nog, maar Maloof zou nooit contact met haar hebben – hij kon haar niet vinden.
In april 2009 overleed ze in Chicago. Ze was haar hele leven ongetrouwd gebleven, had voor zover bekend geen familieleden en had ook geen testament achtergelaten. Al die tijd had ze ook fotos gemaakt. Die had ze echter nooit aan iemand laten zien.
Maloof laat drie boeken verschijnen over Maier en brengt eind 2013 ook nog een documentaire over haar uit. Op zoek naar Vivian Maier, een meeslepende reconstructie van Maloofs zoektocht naar de straatfotograaf krijgt zelfs een Oscar-nominatie.

Passage uit het volkskrant artikel

Vivian Maiers werk gaat inmiddels de hele wereld over. Anno 2020 zijn er 85 tentoonstellingen geweest. Voordat het coronavirus toesloeg stonden er nog elf gepland, waaronder een in Foam, het fotografiemuseum in Amsterdam. Vivian Maier lijkt in populariteit inmiddels alle beroemde fotografen voorbij gesneld.

Tentoonstelling met werk van Vivian Maier in ‘Dunkers Kulturhus’ in het Zweedse Helsingborg.

Boosheid als kunstvorm

Van alle filmscènes waarin een acteur of actrices boosheid moet veinzen vind ik die van Jack Nicholson als kolonel Jessep in ‘A Few Good Men’ (1992) de meest memorabele.

Maar die van Vic Dibitetto mag er ook zijn! Even voor jullie begrip: Victor Robert “Vic” DiBitetto is een Amerikaanse stand-up comedian. Voor hij enige bekendheid kreeg, werkte DiBetetto als buschauffeur. Hij brak door met zijn postings op YouTube, vooral vanwege zijn ‘Brood en melk‘ video.

Maar met zijn boze ‘Boodschap aan de regering’ raakt ie kennelijk nu echt een snaar, want die clip is in een week tijd miljoenen keren bekeken.
‘Vic’ snapt waarom de Amerikanen in lockdown moeten, maar waar blijft de hulp? Van de banken bijvoorbeeld die in 2008 nog gered moesten worden door de belastingbetalers.

“Jullie maken elk kwartaal miljarden winst. De laatste crash was tien jaar geleden. Jullie hebben dus tien jaar enorme winsten geboekt, maar na een shutdown van twee weken hebben jullie alweer een bailout nodig? Waarom moeten wij, het volk, sparen voor tegenvallers, maar sparen jullie niets?” Daar is Dibitetto dus boos over, en hij deelt die woede – zonder mondkapje!! – in een briljante rant.

Kijk 7000 lichtjaren ver

Vandaag is het op de kop af dertig jaar geleden dat de Hubble Space Telescope werd gelanceerd. En mooi voor KIJK om wat favoriete foto′s die zijn gemaakt via deze ruimtekijker op een rijtje te zetten.

De beroemdste fotos van Hubble is de ‘Pillars of Creation’. Deze foto is favoriet van redacteur Naomi: ‘In 1995 schoot de jarige Job ‘de pilaren der creatie’, die zich op zo’n 7000 lichtjaar afstand van de aarde bevinden. In de Adelaarsnevel.

Ultraviolette straling
Bij deze gas- en stofzuilen ontstaan veel nieuwe sterren, die de pilaren uiteindelijk de kop zullen kosten. Met hun sterke ultraviolette straling zorgen de jonge sterren er namelijk voor dat al het omringende stof en gas in de omgeving wordt weggeërodeerd. Jammer, want de pilaren zijn wat mij betreft ongelooflijk fotogeniek.’

The NASA/ESA Hubble Space Telescope has revisited one of its most iconic and popular images: the Eagle Nebula’s Pillars of Creation.

‘De wereld is voorgoed veranderd’

Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd. De uitspraak is afkomstig van virologe Marion Koopmans, een van de zeven experts die de Europese Commissie bijstaan tijdens de coronacrisis. In een lezenswaardig interview met De Correspondent stelt Koopmans: “Een grotere waarschuwing over de kwetsbaarheid voor de verspreiding van infectieziekten kunnen we niet krijgen’. En vraagt ze zich af: Wat betekent dit voor de toekomst? Hoe gaan we onze zorg inrichten, hoe we reizen, hoe we steden bouwen.’ 

Minstens zo interessant – en daarmee mijn tweede leestip – in het gesprek dat De Volkskrant had met David Quammen. Deze Amerikaanse journalist schreef tien jaar geleden voor National Geographic al over een nieuw coronavirus dat zich via een lokale markt in China zou verspreiden over de hele wereld.

‘Virussen volgen darwinistische regels: ze passen zich telkens aan, want zo hebben ze de grootste kans om te overleven en te reproduceren. Wanneer ze zich nestelen in de mens, hebben ze een buitensporig talrijke soort op aarde te pakken. Er zijn wel 7,7 miljard van ons, dus dan ontstaat er voor een virus een compleet nieuwe wereld van mogelijkheden. Zo bezien behoort dit nieuwe coronavirus tot de meest succesvolle virussen op aarde.’

U omschrijft de mens als een uitbráák. Waarom?

‘Ecologen spreken van een uitbraak als de populatie van een bepaalde soort ineens enorm uitdijt. Zo kan een bepaald soort nachtvlinder jaren achtereen haast onopgemerkt in een natuurgebied voorkomen, voordat ze ineens in aantal explodeert. Omwonenden willen ze al gauw met gif uitroeien. Maar het gekke is: als je rustig afwacht, zie je het volgende jaar, of het jaar daarop, een even plotselinge terugval in de populatie en langzaam verdwijnen ze weer. Waarom? Omdat ze een virale plaag in zich dragen die om zich heen grijpt zodra de soort zo talrijk is en zo dicht opeengepakt zit. Dat virus wordt hun dood en de populatie zal abrupt worden teruggesnoeid.’

De bevrijding van Marilyn Monroe

1955 was een jaar van verandering voor Marilyn Monroe. Nadat ze Hollywood had verlaten voor New York en haar contract met Twentieth Century Fox had opgezegd, was ze niet langer ‘een dom blondje’, maar ook een afvallige. In januari richtte de bevrijde Monroe een productiebedrijf op met fotograaf Milton Greene en verhuisde naar een suite in het Ambassador Hotel.

Beautiful Photos Of Marilyn Monroe In New York City By Ed Feingersh, 1955

Ondanks alle speculatie ontweek Marilyn de publiciteit grotendeels. Gekleed in vrijetijdskleding dwaalde ze onopgemerkt door de miljoenenstad. Haar wens om zichzelf te bewijzen als een ‘serieuze actrice’ werd ronduit bespot door de pers, van wie velen voorspelden dat de voormalige seksgodin haar eigen carrière aan het vernietigen was.

In het boek Marilyn 55 gaat het over een artikel dat is gewijd aan de in New York ondergedoken filmster, dat in juli van dat jaar in het tijdschrift Redbook verschijnt. In een hectische productieweek volgde fotojournalist Ed Feingersh Marilyn. Of het nu gaat om winkelen, dineren of verkleden, het dagelijkse leven van Marilyn werd vastgelegd op film.

Beautiful Photos Of Marilyn Monroe In New York City By Ed Feingersh, 1955

In tegenstelling tot de glamour- en cheesecake-fotografen waarvoor Marilyn in Hollywood had geposeerd, was Feingersh niet geïnteresseerd in het creëren van illusies. Geïnspireerd door Henri Cartier-Bresson weigerde Feingersh zijn foto′s te laten bijsnijden. Zijn korrelige, monochrome opnamen van Marilyn behoorden tot de meest realistische ooit gemaakt, maar zijn onderwerp bleef mooi.

Sommige fotos waren beter bedacht dan andere: bijvoorbeeld de beroemde serie met Marilyn in de metro van New York. Ze maakte nooit gebruik van het openbaar vervoer, uit angst om lastig gevallen te worden. Desalniettemin, zoals Bob LaBrasca opmerkte, had Marilyn een on-aristocratische uitstraling en leek ze bijna thuis tussen de anonieme reizigers. Dat laatste is na het zien van de complete fotoserie toch moeilijk vol te houden.

Beautiful Photos Of Marilyn Monroe In New York City By Ed Feingersh, 1955

Het is stil in Nederland

Nederland blijft massaal binnen om de uitbraak van het coronavirus in te dammen. Ook in de grote steden in het land zien de straten, pleinen en toeristische attracties er verlaten uit. Verschillende filmmakers grepen deze kans aan om de steden eens van een andere kant te laten zien. Bekijk hier de mooiste beelden.

Renske Derkx filmde de stilte in Den Haag

Op deze pagina vind je ook filmische impressies uit Haarlem, Groningen, Rotterdam, Amsterdam en Arnhem.

Ondertussen in de rest van de wereld

Pagina 2 van 63

Gemaakt met behulp van WordPress & Ontwerp Anders Norén