NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Diana′s laatste woorden

Rond de onthulling van een herdenkingsmonument voor de betreurde prinses Diana, zijn ook nieuwe details naar buiten gekomen over wat er zich die laatste minuten in haar leven heeft afgespeeld, tot aan haar laatste woorden aan toe…

“Diana Frances Spencer (1961-1997)” door aeroman3 is vrijgegeven als CC PDM 1.0

Mensen die altijd gezwegen hebben, zien hierin een goede aanleiding en het juiste moment om naar buiten te treden. Bijvoorbeeld brandweerman Xavier Gourmelon. Hij was als een van de eersten op de plaats delict en praat voor het eerst over die bewuste nacht in de Parijse tunnel bij de Pont de l’Alma in 1997.

„Toen ik bij de auto kwam, was duidelijk dat twee mannen in de auto (chauffeur Henri Paul en haar toenmalige vriend Dodi Al-Fayed. Achterin zat een vrouw. Ze leek op het eerste gezicht fysiek redelijk in orde en alleen veel pijn aan haar schouder te hebben. Toch leek ze snel haar bewustzijn te verliezen. Het enige wat ze nog kon zeggen, was: ’O mijn God, wat is er gebeurd?’ Ik hield haar hand vast en probeerde haar te kalmeren. Ik had geen flauw idee wie ze was. Pas later kreeg ik in de gaten dat het om prinses Diana ging. Toen was ze echter al overleden in het ziekenhuis.” bronbericht

Het bizarre leven van John McAfee

De Amerikaanse internetpionier John McAfee (75) is woensdag dood gevonden in zijn cel in Spanje. Nadat hij zijn drugsverslaving onder controle had gekregen, werd hij schathemelrijk met zijn antivirussoftware en berucht door zijn wilde uitspattingen, van pogingen om president te worden tot een vlucht uit Belize na de dood van zijn buurman.

Embed from Getty Images


Volgens The Washington Post werd McAfee over zijn hele leven 21 keer gearresteerd in elf verschillende landen. Het laatste land uit die reeks was Spanje, waar hij vastzat in afwachting van uitlevering aan de Verenigde Staten, omdat hij daar verdacht wordt van belastingontduiking en cryptofraude. Met zijn zelfmoord komt een eind aan een bizar leven.

Drugs & vrouwen
In 1994 verkocht John McAfee al zijn aandelen, waardoor hij in één klap multimiljonair werd. De verkoop leverde hem 100 miljoen dollar op. Hij verhuisde naar het Latijns-Amerikaanse Belize en zou daar in een villa samengewoond hebben met zeven vrouwen.
Hij richt samen met een microbioloog het bedrijf Quorumex op om met behulp van planten nieuwe antibiotica te ontwikkelen. Maar volgens de autoriteiten van Belize is dat een drugslab.
Op Belize krijgt McAfee ook een relatie met een zestienjarige prostituee die tijdens een ruzie op hem zou hebben proberen te schieten. Sindsdien werd McAfee de klok rond bewaakt door lijfwachten op het eiland.

King of the Jungle
Over zijn bonte leven zou een film worden gemaakt: King of the Jungle. McAfee schreef in 2018 op Twitter dat hij er persoonlijk voor had gezorgd dat Johnny Depp niet de hoofdrol zou spelen. Depp zou worden vervangen door Michael Keaton. De productie van de film werd niettemin keer op keer uitgesteld. Wel verscheen in 2016 een documentaire over McAfee, Gringo – The Dangerous Life of John McAfee. De trailer staat op YouTube:

Terug naar Viareggio

Hoewel Barbara Pravi mijn oude jongenshart heeft gestolen, vond ik Måneskin de terechte winnaar van het Eurovisie Songfestival.
Los van het winnende ‘Zitti e Buoni’ duiken er momenteel in de Europese hitlijsten tal van andere nummers en albums van de Romeinse band op.

Het duidt op een zoektocht van muziekliefhebbers, die ik ook momenteel afleg. In mijn geval gaat die terug naar de zomervakanties in de vroege jaren zeventig van de vorige eeuw, toen ik nog braaf met mijn ouders de zomervakanties doorbracht in het Italiaanse Viareggio.
Met muziek van Lucio Battisti op de radio. Ik hoor alle herinneringen terug in bijvoorbeeld de magistrale videoclip ‘Vent’Anni’.

Maar ik hoor niet alleen Italië en die vakanties, maar ook de muziek van Led Zeppelin. Even voor alle duidelijkheid: Ethan Torchio, Victoria De Angelis, Damiano David en Thomas Raggi waren in de hoogtijdagen van Led Zeppelin & Battisti nog niet eens geboren. Maar alles keert terug.

Nederlands domineert Top 40

Nooit eerder deed Nederlandstalige muziek doet het goed, zowel bij het publiek en in de hitlijsten. De voorbije weken blokkeerden Snelle & Maan met ‘Blijven Slapen‘ – 10 weken nr. 1 – Suzan & Freek met ‘Goud‘ de weg naar de toppositie in de Top 40. De grote man achter dat commerciële succes blijft het liefst achter de schermen. Wie is Arno Krabman?

Zijn aanpak lijkt op die van de Amerikaanse rockproducer Brendan O’Brien (Pearl Jam, Bruce Springsteen, AC/DC), een van Krabmans inspiratiebronnen. Ook de Zweedse topproducer en -songwriter Max Martin (Britney Spears, Backstreet Boys, The Weeknd) is een belangrijke invloed. Net als Martin is Krabman een perfectionist op het gebied van melodie en ook dynamiek.

Hits als ‘Goud‘ en ‘Blijven Slapen‘ draaien dan ook niet alleen om catchy refreinen, maar net zo goed om de rustmomenten daaromheen. Zoals Holger Schwedt, een collega-producer, het verwoordt: “Wat me aanspreekt in zijn producties is de schoonheid van de eenvoud, de kunst van het weglaten. Hij kan heel goed filteren wat wel en niet werkt in een song. Alles wat je hoort heeft een functie. Samen met zijn bijzonder goede smaak is dat een recept voor hits.”
Dagblad Trouw heeft een mooi verhaal over de grote onbekende Arno Krabman. Hier vind je het hele artikel.

Ondertussen onder New York

Het is ruim acht jaar geleden dat ik vanaf deze plek al eens schreef over een fotograaf die zich laat inspireren door de omgeving van de metro in New York. Destijds ging het om Rebecca Davis. Zij heeft nu serieuze concurrentie in de persoon van Andreas P. Verrios, ook bekend onder zijn artiestennaam ‘Mr. NYC Subway’.

Oorspronkelijk afkomstig uit San Diego (CA), verhuisde hij 2014 naar Manhattan met de ambitie om als advocaat – met als specialisatie ondernemingsrecht – zijn brood te gaan verdienen. Na een aantal jaren in de Big Apple te hebben gewoond, ontdekte Andreas dat zich andere kwaliteiten in hem schuil hielden.

Reizend van en naar zijn werk besloot hij zich op andere dingen te concentreren dan de negatieve randverschijnselen van het metroleven onder de stad. Na deze verandering ontdekte Andreas zijn passie voor fotografie en kocht hij zijn eerste camera. En zo kijken we nu met ‘mr. NYC Subway’ mee en zien we een andere wereld.

Om wat stappen over te slaan: Andreas is nu een professionele fotograaf die portretten, straatfotografie en landschapsfoto′s vastlegt die over de hele wereld zijn verkocht. Hier lees je meer over hem.

Herman voorgoed op stok

Foto Ron Kroon, @ Nationaal Archief

Ik was eerlijk gezegd een beetje geschokt om te merken dat er zo weinig media-aandacht was voor het overlijden van Herman Stok, de allereerste radio en tv-maker die Nederland liet kennismaken met popmuziek. Je zou verwachten dat programma-schema′s werden aangepast, voorpagina′s opnieuw opgemaakt, maar het bericht leidde in het gunstigste geval tot een tweekoloms-bericht op pagina tien.

In de jaren zestig groeide Herman Stok uit tot een jongerenidool. Hij ontving postzakken vol liefdesbrieven. Dat was bovenal te danken aan het succes van Top of Flop. Kwam er een nummer uit de grammofoon dat de 4-koppige jury kon bekoren, dan rinkelde presentator Stok de bel. Beviel het niet, dan klonk er een knijptoeter. Dat laatste overkwam onder meer The Beatles. Hun hit I want to hold your hand werd afgeserveerd als muziek van een stel ‘Urker visvrouwen’. Hier is deze historische misrekening nog terug te zien:
Herman Stok presenteert Top of Flop in Almelo (deel 2)1964 via de Twentse Filmbank op Vimeo.

Bowie & Swinton van dezelfde planeet

The human voice is Tilda Swintons eerste samenwerking met Pedro Almodóvar, een filmmaker met wie ze zich altijd verwant gevoeld heeft. Eerlijk gezegd had ze niet verwacht dat Almodóvar haar ooit zou vragen, niet alleen omdat al zijn werk in het Spaans is, maar vooral ook vanwege haar nogal specifieke uiterlijk.

‘Er doen niet veel rossige, jongensachtige, rechthoekige, Schotse, Engelstalige freaks in zijn circus mee’, zoals ze het zelf verwoordde. Swinton ziet er inderdaad enigszins ‘onwerelds’ uit.
Androgynie, het spelen met de grenzen tussen de geslachten, heeft haar altijd geboeid. Zelf droeg ze van jongs af zowel meisjes- als jongenskleren – en dat is ze blijven doen: ze is beeldig met een jurk, maar minstens even ravissant in een pak.

Embed from Getty Images


Op de bovenstaande foto zie je Swinton en Pedro Almodovar op de rode loper bij het 77e Filmfestival van Venetië op 3 september 2020.
(Foto door Dominique Charriau/WireImage)

Hoewel haar androgyne uiterlijk haar handelsmerk is, werd ze als tiener niet erg blij van dat spiegelbeeld dat zo afweek van het mainstream vrouwbeeld. Tot ze op haar dertiende of veertiende op de plaat Aladdin sane stootte, van David Bowie. ‘Hij zag eruit alsof hij van dezelfde planeet kwam als ik. Dat was een grote troost.’ Ze kocht de plaat, hoewel ze niet eens een platenspeler had, en beschouwde David Bowie vanaf dan als haar neef. Toen hij haar in 2013 belde om zijn echtgenote te spelen in de videoclip bij ‘The stars (are out tonight)’, hoefde ze daar niet eens over na te denken. Het resultaat is een heerlijk staaltje gender- en agebending, met een ferme vleug donkere erotiek. (complete artikel)
Zoals je ziet is die clip vanwege de toenemende verpreutsing alleen te bekijken via YouTube als je kunt aantonen dat je er oud genoeg voor bent.

26.000 lichtjaren ver

NASA heeft een indrukwekkende nieuwe foto vrijgegeven van het ‘super-energetische’ midden van onze Melkweg. De afbeelding is een compositie van 370 beelden die de afgelopen twee decennia zijn gemaakt door het Chandra-observatorium dat in 1999 is gelanceerd. Er zijn miljarden sterren en talloze zwarte gaten in het centrum van de Melkweg.

Astronoom Daniel Wang van de universiteit van Massachusetts heeft een jaar aan de foto gewerkt. ‘Wat we zien is een krachtig, actief ecosysteem in het centrum van ons melkwegstelsel’, aldus Wang.
Even voor alle duidelijkheid: het centrum van onze Melkweg is 26.000 lichtjaren verwijderd van de aarde.

Pagina 2 van 73

Gemaakt met WordPress & Ontwerp: Anders Norén