Het zijn griezelige beelden die David Nugent-Malone maakte in de bossen in het Schotse Stirlingshire. Tijdens zijn dagelijkse wandeling met zijn hond Jake zag hij hoe de storm ‘Babet’ de ondergrond van het bos eenvoudigweg omhoog optilde alsof het een vloerkleed was.
“We hebben al honderden keren door dat bos gewandeld maar nog nooit zoiets gezien,” verklaarde David tegenover de BBC.
Af en toe vind je iets online wat je eraan herinnert hoe bijzonder het internet eigenlijk is. Zoals het Instagramaccount van de muziekarchivisten van Dust to Digital. Opgericht in 1999 door Lance Ledbetter in Atlanta, Georgia, en bestierd samen met zijn vrouw April, duikelt het bedrijf al jaren bijzondere muziek op uit de stofhoeken van de geschiedenis.
Op het hoogtepunt van de corona-ellende begonnen de Ledbetters videomateriaal online te zetten, en inmiddels hebben ze ruim een miljoen volgers. Je vindt er relatief onbekende stemmen en talenten, zoals de Filippijnse June Millington met haar opzwepende rock, of Clara Rockmore, virtuoos op de theremin – een voorloper van de synthesizer.
Leuk is dat de archivisten ook video’s delen die hun volgers hebben gevonden op internet. Ook hier gaat het om muziek uit de hele wereld, van virtuozen tot amateurs, inheemse melodieën tot raps, gezinnen die achter in de auto een prachtige harmonie zingen of kinderen die losgaan op een goedkoop keyboard in de achtertuin.
Het is oktober, het kermisseizoen is bijna afgelopen. De avond valt eerder, sommige dagen regent het, het is minder druk bij de kassahokjes. Kermis in de herfst voelt een beetje zoals de laatste dag van elke kermisweek.
Die laatste dagen zijn te zien op foto’s die Flip Franssen de afgelopen tien jaar maakte in Nijmegen en omgeving. Kleuren lijken valer, de muziek lijkt minder hard te dreunen, lichten lijken langzaam te doven. NRC wijdt er een prachtige fotoserie aan, maar die foto’s mag ik hier niet delen.
Als alternatief een eigen foto die ik eind september 2020 maakte op de kermis die stond opgesteld op het Malieveld in Den Haag. In dat ingewikkelde coronajaar, terug te zien in de mededeling: “Om virus verspreiding te voorkomen, worden gekozen prijzen NIET geruild.”
Het was eind september in dat vreemde jaar en het regende, herinner ik me nog. Kermis in een ander licht. Een beetje hetzelfde idee.
Wie dit blog een beetje volgt, kent mijn fascinatie voor het spreeuwenspel. Dit is al sinds de aanvang van dit schrijven, inmiddels vijftien jaar geleden, mijn 5e posting over dit onderwerp. Aanleiding nu:
Een uitleg bij RTL Nieuws hoe kan het dat ze in die drukte nooit met elkaar in botsing komen. “Het lijkt haast één organisme als je ernaar kijkt. Maar elke spreeuw houdt zes of zeven andere spreeuwen om zich heen in de gaten”, vertelt Timo Roeke van de Vogelbescherming.
Hoogleraar theoretische biologie Charlotte Hemelrijk vult aan: “Ze vliegen gemiddeld op een afstand van 1 meter van elkaar en verder vliegen ze ook op vaste snelheid. Er zijn wel dieren die bijvoorbeeld op een gegeven moment naar links gaan, maar dan buigen de anderen mee, dus ze passen alsmaar met die zeven buren hun bewegingsrichting aan.”
Die spreeuwen lijken een soort synchrone dans uit te voeren, maar dat is niet zo. “Al die patronen die ze vormen, lijken heel synchroon, omdat wij heel langzaam kijken. Dus wij zien dingen als synchroon, bijvoorbeeld de hele zwerm gaat in één keer naar links. Maar in ons computermodel is het niet synchroon. Ieder dier reageert op zijn eigen moment.”
Op dezelfde dag dat RTL Nieuws er aandacht voor had, vroeg NRC zich af:
Is er een leider in een zwerm vogels? – NRC
Vijfentwintig fotografen uit twaalf landen verspreid over vier continenten boden uiteenlopende foto’s aan in verschillende stijlen, waarmee de eindeloze mogelijkheden bij het vormgeven van fotografische esthetiek werden benadrukt.
Ik ben het overigens helemaal eens met de uiteindelijke winnaar, La Muralla Roja van Fabien Dendiéval (Frankrijk)
Hij schrijft in een reactie op het juryrapport: “Ik ervaar fotografie soms als een soort zoektocht, een speurtocht. Het is lange- termijn-werk dat vol valkuilen, beperkingen en frustraties zit, maar om voor een scène als deze te staan, maakt me enthousiast en beloont me voor al mijn inspanningen.”
doorlees
Zoals ik hier eerder meldde, richt mijn zomertrek zich al jaren niet meer op landen ten zuiden van Nederland. Deze keer belandde ik in de ‘Midlands’ van Engeland en het prachtige Wales, ten westen daarvan. Toegegeven: je hebt geen blauwe luchten & hoge temperaturen-garantie.
Wat dan helpt is om geen reisplan te maken en je over te geven aan de directieven van mijn onberispelijke Weer&Radar app. Zie hier het resultaat:
De seizoenen verschuiven. Ondanks mijn late vakantie beleefde ik nota bene zelfs in het weekend daarna (medio september) het volgens mij ultieme strandweekend. En weer vanaf mijn geheime vakantieplek waar ik rond dezelfde tijd in 2021 deze impressie maakte:
In mijn vaste duinpan, die tot op heden nooit door iemand anders wordt bezet, vergaapte ik me weer eens aan al dat microscopisch kleine wat er rondvloog en -kruipte.
Ik greep naar mijn telefoon, voorzien van een SuperMacro-functie. Meer dan veertig foto’s gingen de mist in, maar plots – in a split-second- was het…
De op 26 juli overleden Ierse zangeres Sinead O’Connor veroverde de wereld eind jaren tachtig stormenderhand, met de wereldhit ‘Nothing Compares 2 U’ (1990) als vroege kroon op haar werk. Zo snel als haar ster rees, richtte ze haar carrière door zelf gecreëerde controverses direct ook weer ten gronde. In commercieel opzicht dan, want haar beste werk verscheen daarna. Maar die gingen aan het grote publiek voorbij. Behalve dan in haar thuisland Ierland.
Het antwoord zit prachtig verpakt in de documentaire ‘Nothing Compares‘, van regisseur Kathryn Ferguson, die tot twee keer toe op de Nederlandse televisie is uitgezonden.
Religie was altijd een belangrijk thema op de acht albums die de dwarse O’Connor tussen 1992 en 2014 nog uitbracht. Een andere inspiratiebron was de rijke Ierse muziekcultuur. Met haar album ‘Sean-nós nua‘ (2002) wist ze Ierland – ondanks alle ophef die ze voortdurend veroorzaakte – in het hart te raken.
In Nederland stond dat (prachtige) album slecht één week in de Album Top 100, op nr. 93.
Op haar laatste album met de veelzeggende titel ‘I’m not bossy, I’m the boss‘ keerde Sinead O’Connor weer terug naar de popmuziek, waarmee ze in 1987 debuteerde. Er waren lovende recensies. In veel landen een terugkeer in de hitlijsten en in Ierland een nr. 1 notering, haar eerste nota bene sinds haar doorbraak in 1990.
Op verzoek van de familie hadden belangstellenden van de rijen gevormd langs de route die de auto nam naar haar laatste rustplaats. Het riep herinneringen op aan de begrafenis van prinses Diana in Londen (1997) en – vooruit – onze eigen André Hazes in de Arena.
Al sinds dinsdagochtend stonden fans onder meer bij het huis waar de zangeres vijftien jaar heeft gewoond. Daar waren bloemen en kaarten neergelegd, maar stond ook een Volkswagenbusje dat haar hits en favoriete nummers uit speakers liet komen. Volgens Britse media had de familie van O’Connor dat geregeld omdat ze fan was van dat soort busjes.
Op Usenet trof ik deze ruwe beelden aan van de lokale televisie in de Ierse stad Bray. Ik heb er ademloos naar zitten kijken. Omdat het laat zien wat muziek betekent in het leven van mensen. Er is ook berusting, blijkt uit het laatste straatinterview. “All her demons are gone“.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén