It's in Dutch and about SOUND & VISION

Auteur: admin Pagina 75 van 113

Nepnieuws: het is nog maar het begin.

Wat is nog echt op internet? Klopt wat je leest en klopt wat je ziet? Nos.nl bericht over een gebruiker van reddit met de naam ‘deepfakes’ die wat heeft zitten stoeien met kunstmatige intelligentie-technologie. Hij maakte in no-time een fakeporno met Wonder Woman-actrice Gal Gadot in de hoofdrol. Hij kreeg het voor elkaar met Google Image search, stockfoto’s, YouTube én open source-technologie die iedereen met een beetje interesse in kunstmatige intelligentie en machine learning kan vinden en gebruiken.

Het ziet er nu nog wat knullig uit, maar deskundigen waarschuwen dat de technologie snel verbetert. Je hoeft geen Chriet Titulaer te heten om in te zien dat het zelfs in de nabije toekomst verdraaid lastig wordt om in te schatten of de beelden waar je naar kijkt zijn gemanipuleerd of niet. En dat er dus regelmatig filmpjes gaan opduiken waarin mensen dingen doen en zeggen die ze niet gedaan of gezegd hebben. Ook nieuwsvideo’s. Kijk hier bijvoorbeeld eens naar en verbaas je:

NOS-redacteur Joost Schellevis: “We gaan denk ik toe naar een samenleving waarin je op het eerste gezicht niet meer 100 procent zeker weet of een foto, audiofragment of filmpje klopt of niet. Fotoshoppen kennen we al, maar bewegend beeld is echt moeilijk te faken. Op het moment dat je met niet al te veel moeite een bewegend gezicht kunt implementeren in een video, dat is een andere koek. Dit gaat echt heel naar worden.”

Ach Martine, Martine

Martine Bijl 4Deze TROS publiciteitsfoto van Martine Bijl stamt uit 1981, is zelfs vrij van auteursrechten (waardoor ik ‘m hier in een povere 500 bij 500 pixels kan laten zien) maar tegelijkertijd dus ook héél actueel.

Martine Bijl (69) heeft voor het eerst een boekje open gedaan over de nasleep van de hersenbloeding die ze twee jaar geleden kreeg. “Het is alsof er een vreemd wezentje in mijn hoofd kroop”, zo staat in het onder relaties verspreid boekje Rinkeldekink waaruit De Telegraaf woensdag publiceert. Bijl – hersenbloeding of niet – schrijft er prachtig over.

“Toen ik een kale plek op mijn hoofd had en de deur naar mijn brein openstond, is hij erin gekropen”, schrijft ze. “Hij betekent chaos, maar ik noem hem anders, omdat ik op die manier bang voor hem ben. Wie je een naam geeft, daar moet je vriendschap mee kunnen sluiten, als met een huisdier. Daarom heet hij nu E.T., naar de buitenaardse oudemannetjespuber in de film van Steven Spielberg.”

Ik voel hem rommelen en klooien
“Hij kaatst tegen de wanden van mijn kop, hij maakt mijn kaken stijf. Hij mompelt en sist. Ik voel hem rommelen en klooien, ruisend en klikkend schiet hij in mijn lichaam heen en weer als een luchtbel in de centrale verwarming. Hij trekt mijn lichaam aan als een jas. Het lukt me haast niet om iets op te pakken en als ik het eenmaal vast heb, dwingt hij mijn hand om het vast te houden. Een stuk bestek, een tandenborstel, ik kom er niet vanaf.”

Martine zegt dat ‘E.T.’ haar nu vaker laat gaan, zolang ze hem maar streng toespreekt. “Dat heb ik zo geleerd op therapie. Je moet het gewoon duidelijk zeggen, dat helpt je. Ook speelt hij de baas over mijn benen, als ik opsta om een schaaltje uit de kast te pakken. E.T trekt zich mompelend terug. Ik heb gewonnen. Uit nijd maakt hij mijn kaken stijf.” bronbericht

Het hart van Nederland

Om van oost naar west of van zuid naar noord te komen rij je over Utrecht. Bij regenachtig weer heb je in de files geen ander vertier dan naar de industrieterreinen langs de snelweg te staren. Maar er is een ander Utrecht, zoals cameraman Roald van Stijn laat zien in een bedwelmend staaltje VVV-porno.

En daar heeft hij veel tijd in gestoken. Het is allemaal een kwestie van op het juiste moment op de juiste plaats zijn. Zo ving Van Stijn boven de polder van Westbroek een uniek natuurverschijnsel. De zogenoemde ‘shelfcloud’ zie je op ongeveer een minuut vanaf de start van Roald′s video vluchtig voorbijscheren. De betoverende muziek van Pitou doet de rest. The making of…

Als deze winter een stem had…

… zou het seizoen als The Staves klinken. Het is een mooie openingszin uit het novemberoverzicht van de luisterlijst van het CJP. Ik hoor niet meer tot de doelgroep, maar snap wel wat hier wordt bedoeld.

De drie Britse zusjes maken klassieke folkmuziek waarbij je de sneeuwvlokken en bladeren ziet vallen. Voor hun derde album hebben ze de hulp ingeschakeld van het uit New York afkomstige kamerorkest yMusic.
Het maakt de folk van The Staves een stuk spannender. Lees: iets minder ‘natuurlijke’ samenzang.
Daarvoor in de plaats wat meer avontuur met bijvoorbeeld op hol geslagen klarinetten en strijkers.
Plaat van het jaar?

Lhasa′s IJslandse connectie

′Over Lhasa de Sela heb ik vanaf deze plek genoeg geschreven. Ze ging onverteerbaar vroeg dood. Ons hulpeloos achterlatend met slechts drie muzikale albums. Het door mij bewierookte album ‘La Llorena’ is kennelijk inmiddels ook alweer twintig jaar oud. Ik heb Lhasa nóóit geassocieerd met mijn favoriete vakantieland IJsland. Vincent Segal brengt ze samen in zijn interpretatie van ‘Con Todo Palabra’. Kippevel! (of is het gewoon koud?)

Thuis in Montreal. Oefenen voor de concerten in Reykjavik.

Inmiddels begrijp ik meer van de IJsland-Lhasa connectie. Ze was op 23 en 24 mei 2009 voor twee concerten in Reykjavik. Luttele maanden voor haar dood. Die concerten werden destijds prachtig en liefdevol opgenomen, zoals blijkt uit haar eerste en waarschijnlijk enige postume album ‘Live in Reykjavik‘ dat op 1 december is uitgebracht.
Hoogtepunten zijn er in de vorm van het ingetogen walsende ‘Bells’ en het temperamentvolle ‘Para el fin del mundo’. Check Spotify.

De ogen van Angela Merkel

Ik geef toe: ik ben een fan. Ze trotseerde de Duitse eenwording, de financiële crisis die vooral Zuid-Europa ongenadig hard trof, de vluchtelingenstroom en de Brexit. Angela Merkel – wellicht de grootste bondskanselier die Duitsland ooit heeft gehad – bewaarde in alle situaties haar kalmte.

Des te opmerkelijker is dit  ‘eye-rolling’ incident in een gesprek tijdens de G20 top in Hamburg afgelopen zomer. Het inspireerde de BBC tot deze hilarische sketch met een glansrol voor de Britse comédienne Tracey Ullman:

Leven in de noordelijkste stad ter wereld

4Y1A0093 Norilsk (28929420786)

Dichtbij de poolcirkel ligt de afgesloten stad Siberische stad Norilsk. Het is de meest noordelijk gelegen grote stad op aarde. Van de 177.000 inwoners werkt het grootste deel voor Norilsk Nickel, ’s werelds grootste mijncomplex. Via hoge schoorsteenpijpen ontsnapt jaarlijks twee miljoen ton aan giftige dampen. In een gebied ter grootte van Duitsland is alle natuur dood. De kans op kanker ligt er twee keer zo hoog als in de rest van het land en de bewoners van Norilsk hebben sowieso een tien jaar kortere levensverwachting dan de gemiddelde Rus. Maar de bewoners houden van hun stad, vertellen ze in deze verontrustend feeërieke film van Victoria Fiore. bronbericht

Stemmen uit Bulgarije

Iedereen die voor het eerst muziek van Le Mystère des Voix Bulgares hoort zal op z′n minst even de oren spitsen. Voor dit a-capellakoor werden jonge zangtalenten nadrukkelijk van het Bulgaarse platteland aangetrokken. Omdat – zo beweren etno-musicologen – hier alle traditie puur werd overgeleverd.

De musicus Philip Koutev (1903-1982) wordt gezien als de vader van de Bulgaarse muziek. Begin jaren ’50 kwam zijn droom uit. Hij mocht een ensemble oprichten ter behoud en cultivering van het Bulgaars muzikaal erfgoed. Koutev ging op zoek naar locale melodieën en goede zangstemmen in de kleine dorpen en formeerde het National Folklore Ensemble. Hiervoor componeerde en bewerkte hij honderden (volks)liedjes en arrangeerde deze muziek met aparte, snijdende harmoniëen. Het resultaat was schitterende muziek, adembenemende a-capella zang en ineens mondiale waardering voor de Bulgaarse muziek, zang en dans.

Verplichte TV
Het koor Le Mystère Voix des Bulgares is regelrecht voortgekomen uit de cultuur die Koutev begin jaren ’50 initieerde.De volksmuziek werd in Bulgarije ten tijde van het Ijzeren Gordijn strak georganiseerd. Musici werden hoog opgeleid en elke zondagmiddag verplichte TV met Bulgaarse zang en dans. Le Mystère Voix des Bulgares, opgericht in 1952, is daar een produkt van. De Zwitserse musicoloog Marcel Cellier ontdekte de groep en introduceerde ze in het westen in de jaren ’80.

De Duitse filmer Stefen Schwietert maakte er vervolgens weer een prachtige documentaire over hem.
Op Vimeo te zien en/of te downloaden.

Pagina 75 van 113

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén