Auteur: admin Pagina 77 van 113

De Amsterdamse Noa Jansma is het naroepen, gefluit en gesis op straat zat. Op haar Instagramaccount Dearcatcallers prijken talloze selfies van Jansma met als terugkerend element al het commentaar in de achtergrond als zij voorbij liep.

“Ik wist nooit zo goed hoe ik op zogenoemde catcallers moest reageren. Als ik er tegen inging, kreeg ik ruzie. Maar als ik ze negeerde, voelde het alsof die mannen alles naar mij konden roepen zonder consequenties“, zegt de Amsterdamse die aan de Design Academy in Eindhoven studeer. “Het mag duidelijk zijn dat ik het niet als een compliment zie als iemand op straat naar me roept dat ‘ie me wil neuken“, zegt ze in een reactie op haar initiatief in Het Parool.

#dearcatcallers … after following me for straight 10 minutes “sexy girl Where you goin’?? Can I come with you ?” …

Een bericht gedeeld door dearcatcallers (@dearcatcallers) op 29 Aug 2017 om 6:33 PDT

“Ik heb lang met het idee rondgelopen. Ik durfde de eerste stap niet te zetten. Maar toen ik een man die naar me siste vroeg samen met mij op de foto te gaan, reageerde hij heel enthousiast. De duimen gingen omhoog.”

Vele mannen volgden. Op Dearcatcallers kijkt Jansma consequent stoïcijns de lens in, de heren lachen vaak al hun tanden bloot. Ze verbaast zich nog steeds over het feit dat geen enkele man tot nu toe heeft geweigerd een foto te maken. “Het laat zien dat deze mannen oprecht niet doorhebben dat ze fout zitten. Ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.”

De zeeën en oceanen vervuilen steeds verder. En de ­Amerikaanse fotograaf Justin Hofman laat dat zien met een hartverscheurend beeld van een zeepaardje dat zich vastklampt aan een wattenstaafje in de wateren rond het Indonesische eiland Soembawa. Het ergste is niet alleen dat het inmiddels een alledaags tafereel is, maar in al zijn gruwelijkheid nog prachtig mooi ook.

Hofman verspreidde de foto via Instagram en is er inmiddels mee genomineerd voor de Wildlife Photographer of the Year Award van het Natural History Museum in Londen. De Belgische krant De Standaard belde met Justin Hofman en vroeg hem om commentaar op zijn wattenstaaf-foto:

De foto krijgt zoveel aandacht omdat hij aantrekt en afstoot op hetzelfde moment. Ik moet die prijs niet echt winnen, hoor, ik hoop vooral dat veel mensen stilstaan bij de problemen. Ik wou dat deze foto niet bestond, maar ik ben blij dat iedereen hem nu ziet.

It’s a photo that I wish didn’t exist but now that it does I want everyone to see it. What started as an opportunity to photograph a cute little sea horse turned into one of frustration and sadness as the incoming tide brought with it countless pieces of trash and sewage. This sea horse drifts long with the trash day in and day out as it rides the currents that flow along the Indonesian archipelago. This photo serves as an allegory for the current and future state of our oceans. What sort of future are we creating? How can your actions shape our planet?
.
thanks to @eyosexpeditions for getting me there and to @nhm_wpy and @sea_legacy for getting this photo in front of as many eyes as possible. Go to @sea_legacy to see how you can make a difference. . #plastic #seahorse #wpy53 #wildlifephotography #conservation @nhm_wpy @noaadebris #switchthestick

Een bericht gedeeld door Justin Hofman (@justinhofman) op 12 Sep 2017 om 8:28 PDT

De eerste generatie. Foto Roel Wijnants

In Nederland wonen momenteel bijna 400.000 Marokkanen en volgens veel Nederlanders zijn dat er teveel. Temidden van het dagelijkse gescheld en getier op Facebook trof ik op het kanaal van DocTube dit moment van overpeinzing aan. Want hoe zat het ook alweer?

De eerste generatie Marokkanen is in de jaren zestig en zeventig van de 20ste eeuw als gastarbeider naar Nederland gekomen. Op 21 oktober 1969 was in AVRO′s Televizier een reportage van de legendarische televisiejournalist Jaap van Meekren te zien over de werving van gastarbeiders in het Marokkaanse Oujda. Het is een even indringend als beschamend beeld met een centrale rol voor een Nederlandse ambtenaar die als een koloniaal op een ‘slavenmarkt’ (Van Meekrens woord) de felbegeerde toegangsbewijzen naar het Hollandse paradijs uitdeelt.

Woonruimte gastarbeiders: Vijf Marokkaanse en acht Turkse gastarbeiders op hun kamer(s). De Marokkanen betalen samen vierhonderd gulden huur per maand voor de ene kamer, de acht Turken 640 gulden voor de kamer ernaast. Spaarnestad Photo.

Hoewel het eerste akkoord (met Italië) in 1947 werd gesloten, kwam de werving van gastarbeiders pas goed op gang tijdens het kabinet De Quay. Het kabinet werd gevormd door de VVD en de drie partijen die later het CDA zouden vormen: KVP, ARP en CHU. Dit centrumrechtse kabinet stelde soepelere eisen op voor nieuwe wervingsakkoorden met Italië en Spanje (1960 en 1961).

Meer over de werving van gastarbeiders is terug te lezen op de site van de Republiek Allochtonië. Bij de migratie van Marokkanen naar Nederland speelde de officiële werving via de Nederlandse overheid overigens een geringere rol.

Slechts 4000 Marokkaanse gastarbeiders kwamen via die officiële weg naar Nederland. De meeste migranten uit Marokko waren avonturiers. Zij kwamen, ook al voor 1969, door spontane migratie naar Nederland en werden hartelijk verwelkomd door het Nederlandse bedrijfsleven.

Turkse gastarbeider aan het werk achter machine in de fabriek van Vredestein (fietsbanden), Loosduinen, 1971. Spaarnestad Photo.

Aan het ontbijt, op de fiets, een aanbieding in de supermarkt, schuilen voor de regen, alles moet tegenwoordig op de foto. Statista heeft het eens uitgerekend hoeveel foto′s we met z′n allen maken vandaag de dag.

Dit jaar maken we met elkaar naar verwachting 1,2 biljoen foto’s. Dat is gemiddeld 160 foto’s per aardbewoner en bijna twee keer zoveel als vier jaar geleden.
Het zal je niet verbazen dat dit niet betekent dat de producenten van spiegelreflexcamera′s de verkoopaanvragen niet meer aankunnen. Ruim 85 procent van alle foto’s wordt met de telefoon gemaakt.

Gemiddeld kijken Nederlanders tien uur per week naar Netflix. De makers zijn er trots op dat het lukt om de kijkers binnen twee afleveringen verslaafd te maken aan een serie, waar dat eerder 3 tot 5 afleveringen duurde.

Sidney Vollmer, schrijver van het boek ‘On/off: op zoek naar balans in digitale tijden’, zegt:  “Diensten als Netflix, Facebook en Twitter zijn leuk, maar worden ontwikkeld door bedrijven die maar op een ding uit zijn: jouw aandacht. Daarom worden ze met behulp van psychologische trucjes zo verslavend gemaakt, dat mensen zich er maar met moeite van kunnen losmaken. In mijn boek haal ik het experiment van de bottomless bowl aan: als je een schaal snoep neerzet die zichzelf continu aanvult, blijven mensen ervan eten. Ook als ze eigenlijk al genoeg hebben. Netflix is een treffend voorbeeld van zo’n bottomless bowl.”

Misselijkheid
De grootste troef van Netflix zijn de gebruikersgegevens die worden verzameld. Vollmer: “Op basis daarvan weten ze precies wat je graag kijkt, wanneer en in welke volgorde. Om nog maar even op de vergelijking van de schaal snoep terug te komen: Netflix kan op basis van die gegevens niet alleen de schaal aanpassen aan jouw lievelingskleur, maar haar ook nog vullen met je favoriete snoep en er bovendien voor zorgen dat ze nooit leeg raakt.” Glamour concludeert: Netflix is als een snoeppot waarvan je blijft eten tot ver na het punt van misselijkheid. meer