Ik moet Google Translate hier weer even op los laten, want ik vind nog geen Nederlandstalige postings over dit project van fotograaf Ula Koska en make-up artist Beata Bojda. Daarin zie je Poolse (en Slavische) folkloristische elementen samengevoegd. In de Poolse volkscultuur zijn kransen en bossen bloemen onontbeerlijk bij religieuze feestelijkheden als het huwelijk, een begrafenis, tijdens festivals of met Pasen. Meer achtergrondinfo vind je hier.
In de Verenigde Staten gaan de protesten tegen politiegeweld door. Honderden betogers gaan de straat op om te strijden voor gelijkwaardige rechten voor zwarte burgers. In Baton Rouge maakte Reuters fotograaf een iconische foto, die veel losmaakt op social media. Een zwarte vrouw staat onbeschermd en fier middenop de weg, terwijl volledig uitgeruste politieagenten op haar afstormen blijft zij onverstoorbaar en standvastig staan. Dat beeld gaat inmiddels de hele wereld over en er wordt flink op gereageerd. Zoals door Jami West:
Kijk naar haar houding. Zij is geaard, gebalanceerd, krachtig met beide voeten stevig op de grond geplant. Kijk naar de lijn van de top van haar hoofd tot aan de hielen van haar voeten. Zij wordt alleen beschermd door de kracht van haar eigen wil. In tegenstelling tot de agenten, die hebben de tijdelijke bescherming van hun uitrusting, die aan het eind van hun dienst verwijderd wordt. Ze zijn onstabiel en lijken achterover te vallen, enkel door haar kracht. Dit is een legendarische foto die de geschiedenis- en kunstboeken in gaat.
Het is nog onbekend wie de vrouw is maar volgens bronnen zou zij gearresteerd zijn omdat zij weigerde van de weg af te gaan. Baton Rouge is de stad waar afgelopen dinsdag een zwarte man, Alton Sterling, door de politie is vermoord.
UPDATE: De vrouw in de foto is volgens Amerikaane media Ieshia Evans, een 28-jarige moeder en verpleegkundige uit New York. Ze zou 24 uur in de cel hebben gezeten nadat ze door de agenten werd opgepakt tijdens haar eerste demonstratie ooit.
Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?
In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.
In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.
En op Blogger schrijft Metha:
Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.
Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.
Een zomeravond in Den Haag. In de Lange Lombardstraat staan de ramen wijd open. Er schalt muziek door de straat. Het blijkt een live-performance zonder publiek. Het klinkt als pure whiskey uit een plastic bekertje. Onthou dit filmpje. Wie kent deze jongens?
Ze worden inmiddels gezocht door Den Haag FM en Omroep West. Ik was gisteren weer terug in de Lange Lombardstraat waar ik het filmpje 5 dagen geleden maakte. En door de gesprekken met bewoners ontdek ik meer en meer hoe bijzonder dat straatje is. Er zijn opvallend veel studenten van het Koninklijk Conservatorium gevestigd, er lopen allerlei backpackers uit de wereld rond omdat lonely planet er naar verwijst, ik kom er een Paradijs-vogel achtige meneer tegen die achter zijn schutting in hartje binnenstad kans ziet om paarden te houden. Het straatje is een filmportret waardig, maar van die jongens ondertussen nog altijd geen spoor.
Een album met foto’s van je huwelijk is leuk hoor, maar zó 1953. Dat kan echt niet meer. Tegenwoordig huur je een drone! Het kost wat, maar dan heb je ook wat.
Hallo lieve luistervrienden. In de wereld van de populaire muziek worden momenteel geen bakens verzet, maar binnen dat speelveld oogst België bewondering af. Lees hierin geen flauwe verwijzing naar het europees kampioenschap voetbal waar België dus wel acteert en Nederland niet.
Momenteel luister ik dus vooral naar Blackened Cities van Melanie de Biasio. Het Belgische De Morgen omschreef zangeres Melanie De Biasio als een nachtraaf. “Het liefst trekt ze laat ’s avonds de straat op, omdat de stad haar dan de meeste inspiratie geeft.” De hoesfoto valt op met een hardgrauwe zwartwit foto van industriestad Charleroi, waar Melanie de eerste achttien jaren van haar leven doorbracht.
De omliggende dorpen van de Syrische stad Manbij werden vrijdag bevrijd uit handen van IS. Lange tijd werden de vrouwen in die omgeving gedwongen een niqaab te dragen; een zwart gewaad dat niets anders dan de ogen vrijhoudt. Rodi Said, een fotograaf van Reuters, fotografeerde er de vrouwen na de bevrijding. Te zien is hoe een vrouw haar niqaab van zich afgooit, terwijl haar buurvrouwen, die haar reeds voor zijn gegaan, haar in hun gekleurde kleding toelachen. (bronbericht)
A woman in a Niqab stands in her village after Syria Democratic Forces (SDF) took control of it, on the outskirts of Manbij city, Aleppo province, Syria June 9, 2016. REUTERS/Rodi Said – RTSGTF0
A woman removes a Niqab she was wearing in her village after Syria Democratic Forces (SDF) took control of it, on the outskirts of Manbij city, Aleppo province, Syria June 9, 2016. REUTERS/Rodi Said TPX IMAGES OF THE DAY – RTSGTF2
De tijd van slimme pranks ligt wel achter ons. Maar deze vind ik dan toch wel weer leuk. Dat doen de Bucketboys, wereldberoemd geworden door Seats & Sofa’s te grazen te nemen, gelukkig dan weer net even subtieler. Met deze prank/grap willen ze precies dat moment in beeld brengen waarbij iemand door heeft dat zij helemaal niet worden aangesproken.
Het is nogal genant en dat is dus voor de rest van de wereld dan wel gewoon weer leuk om naar te kijken.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén