Aggie, Elmira en Maggie Ross zongen meerstemmig als de Andrew Sisters, maar dansten vooral – zoals hier – en haalden daarbij de onmogelijkste acrobatische trucs uit. Al dan niet onder invloed van verdovende middelen, zoals Circusweb suggereert…
Auteur: admin Pagina 91 van 113
Deze korte film dient als voorgerecht voor Porgrave, de nieuwste film van Sandro Bocci die eind 2015 in première zou moeten gaan. Daarin zien we het koninkrijk van koralen en zeesterren in de diepzee met hallucinerende close-ups en timelapse-opnamen. De vervreemdende muziek doet de rest en zorgt ervoor dat je je als kijker in verwarring afvraagt waar je in gódsnaam naar zit te kijken.
The music almost alien and disturbing has been joined to the images that stimulate mental associations to create a contrast, stimulate synesthesia and feelings do not necessarily harmonics and assonant. This is an infinitesimal part of the wonderful world in which we live and of which we should take better care. A trip through a different perspective that would encourage reflection on the consequences of our actions on each scale of space and time…
Het verhaal van Benjamin Clementine is fascinerend. Hij groeide op in Londen en belandde in Parijs als straatmuzikant. In een metrostation wordt hij al snel ontdekt door twee voorbijlopende platenbazen die niet weten wat ze horen. A new star is born.
Hij vermengt zijn indrukwekkende vocalen met sterk verhalende teksten. Clementine noemt zich een Franse muzikant en is duidelijk beïnvloed door Jacques Brel en Edith Piaf. En als je goed luistert, hoor je ook Nina Simone en Antony Hegarty voorbij komen. Maar bovenal is de van oorsprong Ghanese Benjamin Clementine vooral heel erg zich zelf. Hier prachtig in beeld gebracht bij Later… with Jools Holland (BBC Two)
Tekstueel is Clementine al vanaf zijn vroege jeugd vooral beïnvloed door dichters: ‘Ik las William Blake, T.S. Eliot, C.S. Lewis en vooral Paul Auster, allemaal dichters die schreven over hun eigen leven, dus dat ging ik ook doen.’
Inmiddels woont hij weer in Londen. ‘Mijn volgende albums zijn al bijna af en zullen heel anders klinken. Ondertussen werk ik ook aan een boek met essays en gedichten. Ik zal de komende jaren steeds meer die kant op drijven, vermoed ik.’
Terug naar de eighties van de vorige eeuw, de hoogtijdagen van de teen movies. Hoogtepunt in dag genre blijft toch de strafwerk-zaterdag in The Breakfast Club.
Voor Robert Jones was het reden genoeg om een remix te maken van de beste highschool-movies uit de jaren tachtig op muziek van de Schotse Simple Minds, die met Don’t You (Forget About Me) zomaar een Amerikaanse nummer 1-hit scoorden.
Even terug naar het stenen tijdperk van internet. Bijna veertien jaar geleden zag mijn website er zó uit. Helaas staat The Music Dome niet meer online, maar de bestanden zijn gelukkig op m’n harddisk terug te vinden, zodat ik m’n eerbetoon aan de toen nog onbekende Eva Cassidy speciaal ter gelegenheid van deze posting kan restaureren. Alle early-believers van Cassidy komen morgen in Hilversum bijeen voor de oprichtingsbijeenkomst van haar allereerste fanclub.
Terug naar 20 april 2001. Pim Fortuyn was toen nog druk bezig premier van Nederland te worden en in New York stonden de Twin Towers nog altijd fier overeind. Een geluidstechnicus bij de AVRO haalde een CD uit zijn koffertje die ik als gekend liefhebber móest horen. Het hoesje stond me al direct tegen en die naam… Eva Cassidy… associeerde ik direct met David Cassidy, een inmiddels vergeten tieneridool. Dat hielp ook niet echt.
Kort daarna bouwde ik mijn eigen Eva Cassidy tribute-pagina, waarschijnlijk de eerste in Nederland. Er is lange tijd naar verwezen vanaf de officiële website van Eva Cassidy. Hier de reconstructie van dat eerbetoon. De meeste links zijn dood als Eva zelf. Die heb ik om irritatie te voorkomen verwijderd.
Eva Cassidy? Nooit van gehoord! Ik citeer mezelf en dat citaat is nog maar een paar maanden oud. Het was op de eerste kerstdag van het jaar 2000 dat ik een bloedstollende versie van Curtis Mayfields’ “People get ready” op de radio hoorde. Gespitste oren. Was getekend: Eva Cassidy. Inderdaad, nooit van gehoord. Daarna was er alleen maar verbazing. Hoe is het mogelijk dat de wereld wordt verveeld met modale zangtalenten als Mariah Carey en Whitney Houston, terwijl de bekendheid van Eva Cassidy nooit verder reikte dan de buitenwijken van Washington DC.? Waar is de logica?
Antwoorden zoek ik op Internet, waar ik maar een paar bruikbare pagina’s aantref, onder meer van een nicht van de onbekende zangeres (Laura Bligh).
Eva Cassidy blijkt veel voldoening te halen uit haar werk als landschaps- architecte.
In haar vrije tijd maakt ze veel indruk op familie en intimi met haar tekeningen. (zie boven). Haar liefde voor muziek drijft haar de lokale podia van Washington DC op.
Zo komt ze ook in aanraking met stadsgenoot Chris Biondo, die een studio beheert. Incidenteel komt het tot opnamen, maar het helpt niet echt dat Eva geen enkele ambitie heeft om als zangeres een carriere na te streven.
Liever is ze landschaps- architecte en daarnaast doet ze niets liever dan in de omgeving met haar moeder wandelingen en fietstochten maken.
Totdat het noodlot vroeg in 1996 toeslaat. Ondanks fel verzet overlijdt Eva Cassidy later dat jaar aan leukemie. Dankzij Chis Biondo (praise him!) verschijnen er na haar dramatische dood toch enkele CDs met zowel studiowerk als live-opnamen op het kleine onafhankelijke Australische platenlabel Didgeredoo.
met Chris & tante Isabel
Hemelbestormde versies van “Autumn Leaves”, (even te beluisteren:) “What a wonderful world” en “Over the rainbow” blijven zo in elk geval voor het nageslacht bewaard. Via Internet of de betere platenzaak moeten die CD’s te bemachtigen zijn.
Ik zag deze serie die recent is gemaakt in Syrië kort na de avondvullende opwinding op de nationale televisie over een student uit Pijnacker die met een nep-pistool een uitzending van het NOS Journaal verstoorde.
In een kartonnen doos vol afgedankt vinyl trof ik een prachtige langspeelplaat van Heinz Hermann Polzer aan, de Nederlands-Zwitserse econoom en taalvirtuoos. We kennen ‘m beter als Drs. P. die zich begin jaren zeventig plots opwerkte tot hoge posities in de hitparade met zijn ‘Veerpont’ en z’n absurde vertelling in ‘Dodenrit’.
Op de voor twee euro aangeschafte 33-toerenplaat bezingt Polzer het oostelijke deel van de provincie Groningen en in zijn dichtregels eindigt vrijwel elke strofe op iets dat rijmt op strokarton.
Familiegeschiedenis
Vreemd is dat niet want lang geleden gaf de strokarton-industrie een enorme impuls aan de bedrijvigheid en werkgelegenheid in het verre Noorden.
Gezicht op Oude Pekela met zijn veenkoloniale strokarton-industrieën.
Het dorp ligt langs de Pekel-Aa.
Voor veel Groningse gezinnen loopt de strokarton als een rode draad door hun familiegeschiedenis heen. Vaak waren er meerdere generaties werkzaam in één van de 21 strokartonfabrieken die Noord-Nederland ooit telde.
In de bijna onmetelijke archieven van Spotify
en iTunes zul je de track van onze drs. niet aantreffen, dus bied ik het obscure eerbetoon aan Oost-Groningen langs deze weg aan:
Alles is beeldvorming. Neem nou de Russische president Vladimir Poetin. In de zorgvuldig geselecteerde beelden die we van ‘m zien, straalt hij louter daadkracht en leiderschap uit. Je zou bijna vergeten, wil de Italiaanse kunstenares Cristina Guggeri maar zeggen, dat ook Vladimir maar een gewone simpele ziel is en dus net als jij en ik op gezette tijden gewoon naar de WC moet. Daar zijn geen foto’s van en daar geef ik de PR-adviseurs op het Kremlin groot gelijk in.
Toch heb ik soms wel eens behoefte aan dergelijke relativerende beelden en ik ben kennelijk niet de enige.
Met deze serie wil Guggeri laten zien dat ook grootheden als Barack Obama, de Engelse koningin Elisabeth, paus Fransciscus, Angela Merkel (ik denk de meest schrijnende illustratie) en Vladimir Putin dus net zoals “gewone mensen” eten, slapen en af en toe dus ook even moeten poepen.