In America′s succesvolle debuutjaar 1972 flopten de beide opvolgers van hun Top 40 hit ‘A horse with no name’ in Nederland. Toch wist met name het radiovriendelijke ‘Ventura Highway’ zich aan de vergetelheid te ontrukken. Bijna dertig jaar later dook het nummer zelfs plots weer op de Top 2000 om nooit meer uit die lijst van muziek met eeuwigheidswaarde te verdwijnen.
En dat zorgt er weer voor dat vijftig jaar nadat Dewey Bunnell het nummer schreef, nieuwe generaties er kennis mee maken. Zoals de jongens en meisjes van The Barefoot Movement. De groep bestaat uit violiste Noah Wall, mandoline-speler Tommy Norris, gitarist Alex Conerly & Katie Blomarz op contrabas. Alle vier zingen ze ook en dat gebeurt vaak meerstemmig. Op hun YouTube pagina kun je hun covers beluisteren & bekijken. (bron)
Het is ondertussen alweer 44 jaar geleden dan vanaf planeet Aarde twee Voyager raketten werden weggeschoten, met als primaire doel om de buitenste ringen van ons zonnestelsel te onderzoeken. Dat is gebeurd.
De beide ruimtesondes bevinden zich inmiddels in de zogeheten interstellaire ruimte, de ruimte buiten ons zonnestelsel. Het zijn de enige door de mens gemaakte objecten die de interstellaire ruimte ooit hebben bereikt. De twee sondes zijn te volgen via deze website van de NASA.
Omdat het altijd al de bedoeling was om na dat onderzoek met de Voyager door te reizen naar het grote onbekende, besloot de NASA met beide vluchten een gouden ‘grammofoonplaat’ mee te sturen met allerlei gegevens over de planeet van herkomst. Het idee om een bericht mee te sturen voor buitenaardse wezens kwam van de Amerikaanse professor en astronoom Carl Sagan (1934-1996) bron
Interessant natuurlijk om na te gaan wat er dan in die digitale ‘flessenpost’ mee zou moeten en wat niet. Opinietijdschrift De Groene Amsterdammer stelde zich die vraag ook. Het is een onwerkelijke en ontroerende gewaarwording dat al deze klanken en beelden nog ergens in het heelal rondzweven als de mensheid misschien al uitgestorven is. bron
Till Lindemann kennen jullie het best als de zanger van Rammstein, maar de man is zoveel meer. Zo is hij ook acteur en schrijft hij gedichten, die in niets te maken hebben met de muziek van Rammstein.
Lindemann groeide op in de voormalige DDR. Hij werkte in zijn jonge jaren als schrijnwerker, mandenvlechter, galerijtechnicus en wagenmaker. Maar zijn voornaamste wapenfeit uit die tijd was dat hij Europees jeugdkampioen op de 1500 meter zwemmen werd en daarna zelfs werd genomineerd voor de Olympische Spelen van 1980 in Moskou.
Playboy Hij werd op het laatste moment van deelname uitgesloten omdat hij tijdens het Europees jeugdkampioenschap in Rome zonder toestemming het hotel was uitgelopen om – geloof het of niet – een Playboy! tijdschrift te kopen. Geen idee of het klopt. Ik citeer slechts zijn biografie op Wikipedia.
Maar nu – veertig jaar later – strijkt Till Lindemann in een compleet andere gedaante alsnog in Moskou neer. Om zijn karakteristiek donkere stem op te zetten en nu eens in het Russisch te zingen over ‘Lubimiy Gorod’, ofwel zijn ‘geliefde stad’, speciaal opgenomen voor de Russische film ‘Devyatayev‘. Er zijn meerdere videoversies in omloop. Zoals deze zwaar patriottistische, waar De Eeuwige Leider Vladimir Putin ongetwijfeld een beetje nat van wordt. Maar dit is de officiële versie:
Jackie Venson is onbekend bij het grote publiek. Zelfs als je de zoekmachines van Google overuren laat draaien, kom je niet bijster veel informatie tegen. Op Bluestownmusic.nl vind ik uiteindelijk dit artikel.
Geïnspireerd door haar vaders carrière besluit Jackie naar de Berklee College of Music te gaan. Ze studeert compositie en studio productie maar wat een droom van haar was wordt al snel een zeer depressieve periode. Ze heeft totaal geen plezier in het maken van muziek en haar studie maar zet toch door.
Tot ze in 2011 iemand helemaal ziet los gaan op zijn gitaar en besluit: dat wil ik ook. Ze maakt het laatste jaar van haar studie af en richt zich in haar vrije tijd op het gitaar spelen. Drie jaar later brengt ze haar eerste album uit: ‘The Light In Me’ en brengt ze sindsdien regelmatig een EP, live album of studio album uit.
De albums die tot nu toe zijn verschenen, krijgen goede kritieken en ondanks alle opwindende concerten in het pré-corona tijdperk, blijft een doorbraak naar het grote publiek uit. Geen idee waar dat door komt. Misschien wel om de wereld te overtuigen is het complete ‘Live in Texas’ concert integraal op YouTube gezet. Oordeel zelf.
Finland, wanneer hoor je eigenlijk iets over Finland? Oké, er is natuurlijk die autocoureur Kimi Räikkönen, en vroeger had bijna iedereen natuurlijk een mobiele telefoon uit Finland: de Nokia. Maar verder?
Muziek uit Finland kom je al helemaal niet dagelijks tegen. Mooi dat in de rubriek ‘Closing Time’ op Sargasso wordt verwezen naar de band Värttinä. Ik heb vijf albums van ze.
Värttinä was heel even heel hip en ze deden ooit zelfs een tour langs de bekende poppodia in Nederland. Iedereen wilde die drie blonde zangeressen wel ‘ns zien. En horen, ook al verstond je er niks van, wat zongen ze toch, wat zeiden ze tegen ons?
Het is één van de succesvolste internetradiostations ter wereld: Radio Paradise uit het gelijknamige plaatsje Paradise in Californië. Het bestaat al twintig jaar en spot met alle radiowetten. Er is geen reclame te horen, geen schreeuwerige jingles, geen wurgend format met zoveel hits per uur. En de presentatie blijft tot het absolute minimum beperkt. En nee, het station heeft ook geen subsidie nodig.
Het idee van muzieksamensteller en pionier Bill Goldsmith en zijn vrouw draait al twintig jaar op vrijwillige donaties van luisteraars. En die zijn er dus genoeg. Het Amerikaanse weekblad Time noemde het station van Bill en Rebecca ooit ‘The revolution in radio’ en wie er een half uurtje naar luistert snapt waarom.
Radio Paradise is tot op de dag van vandaag een oase van rust in het schreeuwerige radiolandschap. Het heeft meer dan 135.000 geregistreerde leden en honderdduizenden luisteraars uit alle delen van de wereld.
Luister live naar één van de vele streamsBill & Rebecca kunnen ‘comfortabel leven’ van donaties van luisteraars over de hele wereld
Veel is er in de Nederlandse mainstream-media niet geschreven over het wonderlijke succes van Radio Paradise. Dus hier een verwijzing naar het oktobernummer uit 2013 van Freewave Magazine, met daarin een prima artikel over het internetstation, inclusief een kort vraaggesprek met Bill Goldsmith.
In de jaren tachtig werd radio een hits spugende machine, bedoeld om zoveel mogelijk reclame door zoveel mogelijk strotten te duwen, zei Goldsmith in 2004 in een interview met Planet Geek! De jaren negentig waren zo mogelijk nog erger (…) en de laatste creatieve geesten in de radio-industrie vluchtten naar de heuvels, grepen naar de fles of begonnen een nieuwe carrière in het verkopen van time-sharing producten. Bill vond onderdak als DJ bij zogenaamde ‘freeform’ radiostations als KLRB, WCAS, KFAT and KPIG. Hij was ook verantwoordelijk voor het programmeren van stations en was voor een periode van zes maanden gedwongen om dat te doen zonder reclame. Hij stond versteld van de manier waarop dat klonk: geen onderbrekingen en een continue stroom van muziek.
Fragment uit artikel Freewave Magazine
UPDATE: Lenbrook International, de eigenaar en ontwikkelaar van het high-res BluOS-multiroom platform, heeft aangekondigd dat alle apparaten in april 2021 een update zullen ontvangen om de ontvangst van Radio Paradise in MQA mogelijk te maken als streamingoptie. “Als muziekliefhebbers en audiofielen was het een openbaring om het verschil in geluidskwaliteit te horen “, aldus Bill Goldsmith. Bron: HiFi.nl
Muziek zonder instrumenten. Dat klinkt ingewikkeld en dat is het in veel gevallen ook. Zoals blijkt uit de voorbeelden die R*C (voorheen Retecool) verzamelde.
Een brullende Formule1-motor waarmee je wel degelijk (héél hárd!) een verjaardagsliedje kunt laten horen. Ook apart: drummer Jorge Perez Gonzalez aka Patax die drumt op vrouwenbillen. Hier slechts een indirecte link omdat het natuurlijk heel fout/seksistisch is (maar in alle neutraliteit wel gewoon heel ‘knap’. Toch? 🙂
Knikkers Blijft over het apparaat dat de mannen van Wintergatan hebben gebouwd (en weer aan het bouwen zijn). Het is een nogal buitensporig muziekinstrument. Door aan de slinger van de Marble Machine te draaien, genereren 2000 marmeren knikkers een gezellig deuntje dat nogal doet denken aan het filmpje dat destijds standaard bij de installatiesoftware van je videokaart werd toegevoegd. bronartikel
Voor de artiesten is een concert-loos jaar natuurlijk een ramp; voor de fans een drama. Veel kan vanuit huis, maar de beleving van een live-concert komt niet over via je computerscherm of TV. Eén uitzondering wil ik hierbij overigens wel aanhalen: de DVD ‘Stop Making Sense‘ (Talking Heads, 1984) is wat mij betreft nog altijd dé klassieke concertfilm.
David Byrne, de legendarische frontman van de Talking Heads, streek in 2018 met zijn American Utopia-tour neer op Broadway. Byrne, eind zestig inmiddels, had het zo eenvoudig aan kunnen pakken. Een paar nummers van zijn meest recente plaat, wat Talking Heads-favorieten, en wachten tot de boekingen binnenstromen. Maar nee, hij koos opnieuw voor een tot in de puntjes gechoreografeerde show.
David Byrne laat alle leden van zijn begeleidingsband rondlopen op het podium (geen drumstellen of versterkers te zien), met duizelingwekkend effect. Percussionisten cirkelen om hem heen, achtergrondzangers dansen rond.
Regisseur Spike Lee zet de camera lekker dicht op het schouwspel. Al die jaren nadat Byrne met de Talking Heads-registratie Stop Making Sense de lat onmogelijk hoog legde, stijgt hij met American Utopia opnieuw tot duizelingwekkende hoogten. bronbericht
