It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: In Beeld Page 4 of 17

Van Coevorden naar Vancouver

Ik vertel hoop ik niks nieuws dat de Canadese stad Vancouver is vernoemd naar het Drentse plaatsje Coevorden. Als dat wel zo is, biedt internet soelaas.

Belangrijker is voor dit bericht dat ene Greg Girard daar tussen 1972 en 1982 rondliep en er volop foto′s maakte.

Toen ik begon voelde het alsof ik een wereld fotografeerde waar niemand iets van wist, behalve de mensen die er leven natuurlijk. Ik was iets van een indringer en vond Vancouver een trieste stad.

In die tijd was Vancouver nog echt een havenstad, de laatste halte aan het einde van de spoorlijn. ‘Terminal City’ zoals ze zeggen, een plek waar mensen terecht zijn gekomen. Iets dat de meeste havensteden waarschijnlijk gemeen hebben.

Toen Nina Simone haar vertolking gaf van ‘Baltimore’, zingend over een ‘hard stadje aan zee’ waar het ‘moeilijk om te leven was’, voelde ik dat ze zong over de plek waar ik woonde.

Introducing Linda McCartney

Op het hoogtepunt van de roem met The Beatles trouwde Paul McCartney met Linda Eastman en de twee bleven onafscheidelijk tot haar vroege dood op 56-jarige leeftijd. Linda was destijds een professionele fotografe en mooi werk van haar is door te bladeren in ‘Linda McCartney′s Sixties: Portrait of an Era.’

De grote liefde van Paul McCartney kwam uit een vermogend gezin en vanwege haar achternaam en haar fotowerk ontstond het hardnekkige gerucht – tegenwoordig zouden we dat nepnieuws noemen – dat zij een telg uit de fameuze Eastman-Kodak dynastie zou zijn. Op Beatles Talk legt Anne Hurenkamp het allemaal met veel precisie uit.

Kookboeken
Na het einde van The Beatles toerde Linda met McCartney’tain’tnieuwe groep Wings de wereld over om daarna als vegetarische en dierenrechtenactiviste verschillende goed verkopende kookboeken te schrijven.
Daarnaast begon ze haar bedrijf Linda McCartney Foods, dat kant-en-klaar vegetarisch eten verkoopt. Nadat bij haar borstkanker was geconstateerd overleed Linda Eastman-McCartney op 17 april 1998. Ze leefde 56 jaar.

In het artikel hierboven staat Lindas fotowerk centraal. Hieronder wat van haar mooiste kiekjes. Uit het leven met haar man, de ex-Beatle Paul McCartney.

Perspresentatie van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band,
op 19 mei 1967 in het huis van Brian Epstein.
Heather, Mary en Paul McCartney

Alle ogen gericht op India

Bij deze indringende foto van Magdalena Bagrianow moest ik dírect terugdenken aan de cover van de National Geographic waarop je werd aangekeken door het destijds 15-jarige meisje Sharbat Gula uit Pakistan. Het waren haar ogen die deze foto op de voorkant van het tijdschrift iconisch maakten.

Ruim dertig jaar later lijk ik in dezelfde ogen te kijken. Magdalena Bagrianow is een Poolse freelance fotograaf die op haar reis door India de lokale bevolking op een bedwelmend mooie manier heeft vastgelegd. Met extra aandacht voor hun ogen.

Een Afrikaanse jaarwisseling

Met alle respect voor de viering van jaarwisselingen dicht bij mij (lees: in Scheveningen/Duindorp) ben ik traditioneel op dat moment wat verderop.

Een filmverslag daarvan is inmiddels zesduizend keer (!) bekeken. De jaarwisseling daarvoor was ik ook op Kaapverdië, maar werd toen a.g.v. een imulsieve boeking op het eiland ‘Sal’ gedropt.
Reistip(s): Tenzij je genoegen neemt met all-inclusive arrangementen aan de rand van een zwembad, moet je hier niet zijn. Toch een paar aardige foto′s van die week:

12 item(s)

Een nooit gepubliceerd EerbeToon

Tijdens mijn korte Gutenberg-studie – nodig om dit soort berichten te kunnen blijven posten – stuitte ik op deze fotogalerij die ik in oktober vorig jaar samenstelde, maar om niet helemaal duidelijke reden nooit online heb gezet.

16 item(s)

Met alle bestanden al keurig in de map met ‘uploads’ is het een kleine moeite om dat alsnog te doen.
De foto′s maakte ik vorig jaar zomer tijdens een vakantiereis die op verschillende manieren in het teken stond van een kort daarvoor overleden ex-collega.

Bij deze lange hete zomer

Nog ver voor Facebook en Instagram – ondertussen wel twintig jaar lang – post ik hier af en toe een stukkie. Het is mijn voornemen om daar op onregelmatige momenten nog mee door te gaan.

Bijvoorbeeld om een foto te delen. Zoals deze. Wat een zomer!
Voortijdig bezongen door de Style Council (“Long Hot Summer“)

Hannes Þór Halldórsson kan meer dan keepen

Een beetje WK-voetbal liefhebber weet natuurlijk dat Hannes Þór Halldórsson de doelverdediger was die IJsland lang in het toernooi hield. De man is behalve voetballer ook een erg getalenteerd filmregisseur, wat van Edwin van der Sar of – wat langer geleden – Ed de Goeij – niet gezegd kan worden.

De reclame getiteld “A rhythm that unites the nation” is naar verluidt de duurste reclame ooit gemaakt in IJsland. Terugkerend element is het Viking-ritme ‘Hú’ dat versnelt naar mate de video vordert. “Ik wilde een commercial maken die de mensen raakt”, zegt Hannes. “Een advertentie die iedereen eraan herinnert dat we samen deze reis maken. Er zijn misschien maar elf spelers op het veld, maar we voelen ons nooit alleen – we voelen dat alle IJslanders achter ons staan.”

De kracht van een foto

John Moore, de beroepsfotograaf die het inmiddels iconische beeld van een huilende peuter aan de Amerikaanse zuidgrens maakte, had het moeilijk toen hij de foto nam. ‘Ik moest slikken en een paar keer diep ademhalen.’

Moore, die zich als doorgewinterd beroepsfotograaf de afgelopen jaren heeft gefocust op asiel en migratie, deed zijn verhaal onder meer aan The Guardian en The Huffington Post. Toen Moore postvatte aan de grens in Texas, zag hij enkele boten arriveren. De bewakers bekeken de documenten die mensen bij zich hadden en fouilleerden alle volwassenen. Ook een vrouw, die Moore had verteld dat ze uit Honduras kwam, werd gefouilleerd. Toen de vrouw op bevel van de grenswachters haar handen tegen het busje plaatste begon haar tweejarige dochter ontroostbaar te huilen. Moore: ‘Ik wist meteen dat deze foto erg belangrijk was’. En hij kreeg gelijk. bron

Pagina 4 van 17

Gemaakt met behulp van WordPress & Ontwerp Anders Norén