It's in Dutch and about SOUND & VISION

In Beeld Pagina 8 van 20

Een nooit gepubliceerd EerbeToon

Tijdens mijn korte Gutenberg-studie – nodig om dit soort berichten te kunnen blijven posten – stuitte ik op deze fotogalerij die ik in oktober vorig jaar samenstelde, maar om niet helemaal duidelijke reden nooit online heb gezet.

16 item(s)

Met alle bestanden al keurig in de map met ‘uploads’ is het een kleine moeite om dat alsnog te doen.
De foto′s maakte ik vorig jaar zomer tijdens een vakantiereis die op verschillende manieren in het teken stond van een kort daarvoor overleden ex-collega.

Bij deze lange hete zomer

Nog ver voor Facebook en Instagram – ondertussen wel twintig jaar lang – post ik hier af en toe een stukkie. Het is mijn voornemen om daar op onregelmatige momenten nog mee door te gaan.

Bijvoorbeeld om een foto te delen. Zoals deze. Wat een zomer!
Voortijdig bezongen door de Style Council (“Long Hot Summer“)

Hannes Þór Halldórsson kan meer dan keepen

Een beetje WK-voetbal liefhebber weet natuurlijk dat Hannes Þór Halldórsson de doelverdediger was die IJsland lang in het toernooi hield. De man is behalve voetballer ook een erg getalenteerd filmregisseur, wat van Edwin van der Sar of – wat langer geleden – Ed de Goeij – niet gezegd kan worden.

De reclame getiteld “A rhythm that unites the nation” is naar verluidt de duurste reclame ooit gemaakt in IJsland. Terugkerend element is het Viking-ritme ‘Hú’ dat versnelt naar mate de video vordert. “Ik wilde een commercial maken die de mensen raakt”, zegt Hannes. “Een advertentie die iedereen eraan herinnert dat we samen deze reis maken. Er zijn misschien maar elf spelers op het veld, maar we voelen ons nooit alleen – we voelen dat alle IJslanders achter ons staan.”

De kracht van een foto

John Moore, de beroepsfotograaf die het inmiddels iconische beeld van een huilende peuter aan de Amerikaanse zuidgrens maakte, had het moeilijk toen hij de foto nam. ‘Ik moest slikken en een paar keer diep ademhalen.’

Moore, die zich als doorgewinterd beroepsfotograaf de afgelopen jaren heeft gefocust op asiel en migratie, deed zijn verhaal onder meer aan The Guardian en The Huffington Post. Toen Moore postvatte aan de grens in Texas, zag hij enkele boten arriveren. De bewakers bekeken de documenten die mensen bij zich hadden en fouilleerden alle volwassenen. Ook een vrouw, die Moore had verteld dat ze uit Honduras kwam, werd gefouilleerd. Toen de vrouw op bevel van de grenswachters haar handen tegen het busje plaatste begon haar tweejarige dochter ontroostbaar te huilen. Moore: ‘Ik wist meteen dat deze foto erg belangrijk was’. En hij kreeg gelijk. bron

Ode aan de regen

Bij het minste buitje klagen Nederlanders graag over het weer. In landen waar neerslag meer uitzondering dan regel is wordt de regen doorgaans meer gewaardeerd. De Italiaanse fotograaf Alessio Trerotoli omarmt de nattigheid zelfs en laat zich er door inspireren.

Vooral van slecht weer in de stad kan hij enorm genieten. Terwijl de meeste mensen dan vooral bezig zijn zo droog mogelijk te blijven of met het zoeken van een schuilplaats, gaat Jacrot juist op pad met zijn camera en legt hij een wereld vast waarvan veel mensen de schoonheid niet kennen.

New York zoals het was


Ik zeg wow! Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Vivian Maier gehoord. Dankzij de onderstaande posting heb ik haar werk gelukkig alsnog ontdekt.

Volgens Wikipedia: Vivian Dorothea Maier was een Amerikaanse straatfotografe. Mensen die haar hebben gekend beschrijven haar als een filmcriticus, een socialiste, een feministe, een vertel-gewoon-hoe-het-is type.
Ze droeg vaak een mannenjas, mannenschoenen en een flinke hoed. Ze had bijna altijd een camera bij zich.

Maier nam meer dan 150.000 foto’s, voornamelijk van mensen en de architectuur van New York, Chicago en Los Angeles. Haar werk bleef tijdens haar leven onbekend en daarmee veel van haar fotorolletjes onontwikkeld.
Kort voor haar dood werden enige dozen met daarin haar bezittingen gekocht op een veiling.
Een historicus en verzamelaar uit Chicago, John Maloof, onderzocht de foto′s en begon scans van Maiers fotografische negatieven vanaf 2009 op het web te publiceren. het complete artikel

Walters fascinatie voor benauwde momenten

Walter Molino (Milaan 1915 – 1997) maakte zijn debuut als een kunstenaar in het studenten magazine Libro e Moschetto in 1934. Een jaar later volgt een reeks politieke en satirische cartoons, gepubliceerd in Libro e Moschetto en in Il Popolo d’Italia.

In de gouden periode tekende Molino strips als ‘Zorro Della Metropoli’, ‘La Campania dei 7′. Hij bedacht populaire series als ‘Virus, il Mago della Foresta Morta’ en ‘Captain l’Audace’. In 1941 begon Molino een samenwerking met Domenica del Corriere, waarvoor hij tal van covers tekende.
Molino stopte met strips in de jaren 1960 en leefde nog lang en geluk tot 1997.
Bronbericht

Reistip: Saudi-Arabië

Pagina 8 van 20

Gemaakt met WordPress & Ontwerp: Anders Norén