It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: Algemeen Pagina 8 van 57

Tweelingzussen gaan viraal

Je mond valt open van een interview met de Australische identieke tweeling Bridgette en Paula Powers (50) op 7News Queensland. Niet alleen vanwege het heftige verhaal dat ze vertelden – hun moeder werd namelijk slachtoffer van een gewapende carjacking – maar vooral door de manier waaróp ze het vertelden.

Het fragment gaat viral omdat de tweeling akelig synchroon dezelfde antwoorden geeft. Tijdens het interview spraken de zussen letterlijk tegelijk. Zinnen als “En ons hart begon te bonzen. En ik zei: ‘Oh mam, waar is mam?’” werden door beiden in perfect gelijke timing uitgesproken. Je kunt je oren en/of ogen bijna niet geloven: alsof één persoon spreekt met twee stemmen. Hier het complete artikel

Waar is Amerika?

Wat was het eerste waar ik voor ging sparen toen ik m’n eigen salaris ging verdienen? Dat was eind jaren zeventig van het vorige decennium en ik keerde die eerste spaarpot direct om voor een reis naar Amerika.

Ik herinner me nog hoe ik m’n toenmalige reisgenoot in New York vroeg om me daar nét zo te fotograferen als Jackson Browne voor zijn prachtalbum ‘The Pretender’ (1976). Die photoshoot mislukte jammerlijk in de enorme drukte van ‘The Big Apple’, maar ik koester het eindresultaat nog altijd.

De laatste keer dat ik New York bezocht was ruim nadat de stad volledig werd lamgeslagen door de verwoestende aanslagen op de torens van het World Trade Center (de ‘Twin Towers’).
Ik heb er ook toen weer druk gefotografeerd, maar je ziet de vertwijfeling. Kom ik hier ooit weer? Het zal niet voor niets geweest zijn dat ik besloot om R.E.M.’s ‘Leaving New York’ onder de foto’s te zetten.
Pas vele jaren later maakte de komst van Donald Trump, de 45ste en vooral de 47ste president van de U.S. of A. de afstand definitief onoverbrugbaar.

Bowie zingt Simon & Garfunkel
Sinds 20 januari 2025 gaat er echt geen dag meer voorbij zonder nieuws over Donald J. die Amerika weer groot gaat maken. Dit is geen politiek pamflet, maar ik word er alleen maar verdrietig van.
Mooier werd het land eigenlijk nooit bezongen dan in Paul Simon’s ‘America’. David Bowie – wat mís ik ‘m! – deed dat, live tijdens ‘The Concert for New York City’, kort na de aanslag in 2001. Ik word er behoorlijk weemoedig van.
Het gaat om een zelfgemaakte clip die nog altijd op YouTube staat, in combinatie met beelden die destijds in Amerika zijn uitgezonden.

Fatma’s onvermijdelijke dood

Fatma Hassona documenteerde de oorlog in Gaza. Ze werd afgelopen week gedood door een Israëlische luchtaanval, kort nadat ze had gehoord dat een documentaire over haar in Cannes zou worden vertoond.

‘Mijn camera is mijn wapen, mijn kogels zijn geheugenkaarten’, vertelt Fatma Hassona in een interview met Quds News, een Palestijnse omroep voor jongeren, net nadat elf van haar familieleden omkwamen bij een Israëlische luchtaanval in januari van 2024. Afgelopen woensdag kwam Hassona zelf om het leven – ook bij een Israëlische luchtaanval, op haar huis in Gaza-Stad. Tegelijk met Hassona werden negen van haar familieleden gedood. complete artikel

Fatma op Facebook

Julia Creek zoekt een dokter

Het verhaal van Julia Creek doet denken aan de speelfilm ‘The Grand Seduction’. In die film gaat het om de bewoners van een klein vissersdorpje in het Canadese Newfoundland. Daar wordt een nieuwe fabriek in de buurt beloofd. Een voorwaarde hiervoor is dat er een huisarts komt die zich fulltime zal vestigen in het plaatsje. De bewoners verzinnen een plan waarmee ze een dokter uit de grote stad over kunnen halen om bij hun in het dorp te komen werken.

Helemaal aan de andere kant van de wereld, in het plattelandsstadje Julia Creek in de Australische deelstaat Queensland, is ook een zoektocht gaande naar een vervanger van de enige huisarts in de wijde omtrek. Het aanbod klinkt uiterst aanlokkelijk met een salaris van maximaal 680.000 Australische dollar (zo’n 395.000 euro) plus gratis woonruimte én een auto, maar er zitten wel wat addertjes onder het gras.
Het stadje met zijn 500 inwoners biedt ongeveer het dubbele van het salaris dat een huisarts zou verdienen in Brisbane, de hoofdstad van de noordoostelijke deelstaat. Nadeel is wel dat die stad op een afstand van 17 uur rijden ligt. De dichtstbijzijnde grote stad, Townsville, is zeven uur rijden. De kandidaat moet ook de verschroeiende hitte op de koop toenemen.

Julia Creek is vernoemd naar de nicht van Donald McIntyre, de eerste Europese kolonist in het gebied. Deze foto stamt uit 1953, toen er in het stadje zelfs nog een hotel was gevestigd.

Julia Creek is een uitgestrekt, romantisch stukje van de Australische Outback met uitgestrekte ruimtes en oranje zonsondergangen. Kinderen sporten en rijden paard. Maar het is afgelegen: de middelbare school betekent dat je naar een kostschool in de stad moet en het dichtstbijzijnde ziekenhuis is bijna drie uur rijden.

Clubgebouw van QCWA, de vereniging van plattelandsvrouwen, te vinden aan Railway Street in Julia Creek.

Volgens een overheidsrapport uit 2024 heeft Australië een tekort van 2500 huisartsen in het hele land, met het grootste tekort in plattelandsgebieden. De enorme afstanden tussen de meest afgelegen nederzettingen in het dun bevolkte land bemoeilijken het aantrekken van kandidaten. complete artikel in het AD.

Art&Casey – Ard en Keessie

Vestiging van Art & Casey aan de Korte Poten in Den Haag

Elke keer wanneer ik de etalage van de kleurrijke modezaak Art & Casey aan de Korte Poten in Den Haag passeer, gaan mijn gedachten bijna vijftig jaar terug. Terug naar de zwartbeelden van het WK-allround schaatsen op 11 en 12 februari 1967 op de buitenbanen in Oslo, Noorwegen.
Ik maak me geen illusie: de oprichters van de trendy modeketen zullen anno 2025 geen idéé hebben van die associatie. Ik ben oud en zij te jong. Maar Art &Casey klinkt als…

Ard en Keessie, Ard Schenk en Kees Verkerk (met bontmuts) – tijdens het WK schaatsen heren in Oslo.
Foto: Ron Kroon (Anefo), Nationaal Archief.

Blijf van Molly’s borsten af

Een studente in Dublin voert actie om een vermaard standbeeld van een vrouw te beschermen tegen al te grijpgrage voorbijgangers. Het gaat om het beeld van Molly Malone, een legendarische en veelbezongen vrouw die ooit vanuit een kruiwagen mosselen en kokkels zou hebben verkocht in de Ierse hoofdstad.

Onduidelijk is of Molly Malone echt heeft bestaan. Maar volgens een volksoverlevering brengt het geluk om haar borsten aan te raken. En er zijn zoveel mensen die dat doen, dat de borsten opvallend glanzen.

De 23-jarige studente Tilly Cripwell eist nu dat Malone op een hogere sokkel wordt gezet. “Het is zó verkeerd dat dit icoon wordt gereduceerd tot haar borsten”, zei Cripwell in een radio-uitzending van de BBC. “Dit raapt mij diep.” Het stadsbestuur reageert welwillend. Toeristenbedrijven moeten bezoekers voortaan adviseren de handen thuis te houden. complete artikel

De geschiedenis van Molly Malone gaat volgens historisch onderzoek meer dan driehonderd jaar terug. Aan het eind van de 19e eeuw duikt haar naam op in de het lied ‘Cockles and Mussels’. Het nummer wordt inmiddels beschouwd als het officieuze volkslied van de stad Dublin.

Meer dan vis
In 1988 heeft Molly een standbeeld gekregen in Grafton Street naar aanleiding van het duizendjarige bestaan van de stad Dublin. Het beeld heeft voor de nodige controversie gezorgd. Door de prominent aanwezige borsten is ook het beeld ontstaan dat Molly Malone – of ze nou echt bestaan heeft of niet – meer dan alleen maar vis verkocht op de markt.

Luistertip: Er bestaan honderden uitvoeringen van het nummer. Op het onvolprezen album ‘Sean-Nós Nua’ (2002) staat de allermooiste versie van Molly Malone:


Na Trump een kopje thee

Opzetje of niet: het was pijnlijk om te zien hoe een president in oorlogstijd live tijdens een persmoment in het Witte Huis plots zo onbehouwen werd aangevallen door het ambitieuze hulpje van president Trump. Het is kennelijk de nieuwe manier van politiek bedrijven. Alles is daarover gezegd.

Mij trof vooral deze foto die zaterdag, ruim een dag na dat ongekende ‘bloedbad’ in Washington, werd gemaakt. Dan is de Oekraïense president Volodymyr Zelensky inmiddels alweer in Londen. Weg uit dat knotsgekke Amerika. Terug in de beschaafde wereld.

Dat straalt althans deze (geweldige) foto hierboven uit. Gemaakt door het persteam van Zelensky. Daarin zitten overigens meerdere collega’s met wie Zelensky nog maar een paar jaar geleden als acteur samenwerkte voor de tv-serie ‘Servant of the People’. Met veel gevoel voor het juiste beeld, komt hun media-ervaring nu natuurlijk goed van pas.

Nooit, maar dan ook nooit, hebben de oud-collega’s van de acteur Zelensky kunnen vermoeden dat zij door hun werk aan die succesvolle TV-serie in deze rauwe politieke realiteit zouden belanden.

Paradiso opent de archieven

Jullie hebben het misschien niet doorgehad, maar zo rond het einde van de zomer van 2024 ging er een schatkist open. Althans, voor muzieknerds met een hang naar nostalgie. Ergens in de krochten van poppodium Paradiso in Amsterdam dook een stapel harde schijven op, met daarop de opnamen van meer dan duizend optredens die in de periode 2000-2009 in de vermaarde concertzaal hebben plaatsgevonden.

Sindsdien verschijnen die opnamen mondjesmaat op YouTube, een paar per week. Daardoor kunt u nu in verrassend goede geluidskwaliteit de liveshow van de Black Eyed Peas uit 2004 terugkijken, of The War on Drugs in 2008 in de kleine bovenzaal, nog met hun oude gitarist Kurt Vile, en – waar ik mooie herinneringen aan bewaar – het concert van de B52’s uit hetzelfde jaar in de Grote Zaal.

Zo’n beetje ieder optreden in de Amsterdamse zaal begin deze eeuw werd opgenomen. Door het hele pand ligt bedrading en hangen camera’s. Er zat zelfs een regiestudio in het pand. Dat kwam door het enthousiasme en de eigenwijze vastberadenheid van vooral één man: Justin Kniest.

Kniest werkte destijds voor Paradiso en werd gegrepen door de gloednieuwe mogelijkheid om beelden en geluid online te delen met wie het maar zien en horen wilde. ‘Eigenlijk is het zonde dat als een band maar één avond in Paradiso stond, dat optreden alleen de vijftienhonderd mensen in de zaal bereikte, en dat was het dan’, zegt Kniest. complete artikel

Pagina 8 van 57

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén