Elke dag een foto uit New York City. Stad van ruim acht miljoen gelukszoekers. Afkomstig uit alle delen van de wereld. Niet iedereen slaagt in de stad van de ongekende mogelijkheden. Het is vrijdagmiddag 4 mei 2012. Dit is Battery Park.
Hier de complete serie
Wat is dat toch, dat er steeds filmpjes opduiken waarin Queens’ Bohemian Rhapsody in de auto wordt gezongen? Het begon ooit met een beroemde scene uit de film Waynes World die snel navolging kreeg.
Op 11 april postte een Amerikaanse pappa zijn versie, waarin zijn kroost op weg naar school meegalmt met wijlen Freddie Mercury. Als ik het bijschrift mag geloven, doen ze dat elke schooldag. Als dat geen goede opvoeding is!
Kleine kans dat deze kids eindigen zoals de dronkaard Robert Wilkinson, die weer eens door de politie is opgepakt en op weg naar het buro een eindeloze discussie met zichzelf aangaat om vervolgens uit te barsten in zijn versie van de Bohemian Rhapsody.
Dan verlang je terug naar het Finse eerbetoon aan de Queen-evergreen. De mooiste versie en nog wel zelf gezongen in plaats van geplaybackt, staat nog altijd op naam van de Porkka Boys.
Tot nu toe gebruikte ik mijn server eigenlijk alleen voor het opbouwen van een digitale muziekbieb. Daarna volgde de aanleg van een film-database. En nu staat dan eindelijk ook een selectie van enkele van mijn foto-galerijen online. Het werd een keer tijd.
Uit de map ‘Rusland 2009‘
Het begon jaren geleden met één kaart op internet die langzaam uitgroeide tot een ’trending topic’ toen die uitdrukking nog niet eens bestond. Inmiddels is Alphadesigners’ Mapping Stereotypes uitgegroeid tot een prachtverzameling van landkaarten vol vooroordelen. We doen er maar weer eens eentje. Op de onderstaande kaart zie je de Amerikaanse kijk op het Aziatische continent.
Het kunstenaarsduo Lucie & Simon filterde alles wat bewoog uit films van bekende drukke plaatsen als Times Square en Central Park in New York. Dat geeft een bevreemdend beeld van normaal overbevolkte plekken, ineens badend in rust.
‘In ons werk zoeken we de grens op tussen de dromenwereld en de realiteit’, legt het duo uit.
Het doel van hun laatste project is de kijker uit zijn comfortzone te trekken en te dwingen om
na te denken over tijd en ruimte. ‘Maar vooral over de rol die wij spelen in de toekomst van de planeet’, voegen Lucie & Simon daar wat hoogdravend aan toe. Maar mooi is het.
Verhalende foto’s uit meer dan dertig jaar New York Times Magazine.
Ze hangen binnenkort aan de muur in het Amsterdamse FOAM.
Al sinds de eerste uitgave in 1963, vertelt het blad verhalen met beeld
Aan de muren van FOAM zie je vanaf 23 maart hoe dat nu in zijn werk gaat. Van shortlist naar contactafdrukken tot in de kiosk. Een bezoektip voor iPhone-flitsers met ambitie. complete artikel
Ik roep het al jaren en mijn gelijk sluipt steeds meer de huiskamer binnen. Televisiekijken zoals we het decennialang gewend waren, is zó jaren 50, 60, 70, 80, 90, maar vooral zo niet van nú!
Van NED1 tot RTL4 tot SBS6; het vist allemaal benauwd naar de gunst van de gemiddelde kijker. Hoe saai moet het dan wel niet worden?!
Persoonlijk vergaap ik me avond na avond aan het aanbod dat via Vimeo.com beschikbaar wordt gesteld. Het nieuwe televisiekijken is begonnen. En smaakt naar meer. Neem bv. ‘Robots of Brixton’
Brixton has degenerated into a disregarded area inhabited by London’s new robot workforce – robots built and designed to carry out all of the tasks which humans are no longer inclined to do. The mechanical population of Brixton has rocketed, resulting in unplanned, cheap and quick additions to the skyline.
The film follows the trials and tribulations of young robots surviving at the sharp end of inner city life, living the predictable existence of a populous hemmed in by poverty, disillusionment and mass unemployment. When the Police invade the one space which the robots can call their own, the fierce and strained relationship between the two sides explodes into an outbreak of violence echoing that of 1981.
Alles was ongewoon aan Lhasa de Sela. Op de eerste januaridag van 2010 blies ze in het Canadese Montreal haar laatste adem uit. Na dat moment sneeuwde het veertig uur onafgebroken, meldde de familie met gevoel voor detail in een persverklaring. “Dat op die miljarden aardbewoners uitgerekend Lhasa de Sela vroegtijdig wordt weggeroepen is voor aardse begrippen onverteerbaar óf hemelse logica“, schreef ik op MokBlog. En nog altijd vind ik haar vroege dood een moeilijk te accepteren werkelijkheid.
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
In twaalf jaar tijd nam Lhasa slechts drie ‘langspelers’ (CD/LP/whatever) op. De eerste verscheen in 1998. Ondanks jubelende kritieken vertrok De Sela na haar debuut-CD “La Llorona” met de noorderzon. Ze zette samen met haar drie zussen het circus Poncheros op, waarmee ze door Zuid-Frankrijk trok. Jaren later in Marseille sloeg Lhasa weer aan het schrijven, wat leidde tot het onaards mooie vervolg “The Living Road”. Daarna werd het opnieuw stil.
Afgelast
Tijdens de opnamen voor het sobere “Lhasa” (2009) is de Mexicaans-Canadese schilder/zangeres al hoorbaar ziek. Een concert in Amsterdam wordt afgelast en met het bericht van haar overlijden op nieuwjaarsdag kon 2010 in muzikaal opzicht niet slechter beginnen.
Gelukkig zijn op internet nog sporen van met name haar jaren in Frankrijk terug te vinden. Zo is Lhasa te horen op albums van de Franse zangers Arthur H en Jérôme Minière en werkte ze ook samen met de Franse zigeunergroep Bratsch. De Canadese muzikant Patrick Watson richtte op een speciaal daar voor ingerichte website een monumentje voor haar op: Snow Day For Lhasa. En ik doe dat hier.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén