NasNico

Ik kreeg er vragen over. Waarom ik foto’s die ik met een paar collega’s of vrienden via WhatApp deel, niet op deze site plaats.

Het eerlijke antwoord: geen idee.
Bij deze dan. Wellicht krijgt het een vervolg.

Het is maandag 2 oktober. Je denkt inmiddels niet meer aan zomer en strand. Laat staan aan een duik in de Noordzee, iets ten zuiden van mijn favoriete strandstek nabij Scheveningen, maar tóch!

Het strand was leeg op een incidenteel voorbij sprintende jogger na. Nimmer in de voorbije zomer voelde het Noordzeewater zo behaaglijk. Alleen: hoe leg je dat vast in een foto zonder je waterschade aan je telefoon?
Zie hier het (enige) bevredigende eindresultaat.

Het is oktober, het kermisseizoen is bijna afgelopen. De avond valt eerder, sommige dagen regent het, het is minder druk bij de kassahokjes. Kermis in de herfst voelt een beetje zoals de laatste dag van elke kermisweek.

Die laatste dagen zijn te zien op foto’s die Flip Franssen de afgelopen tien jaar maakte in Nijmegen en omgeving. Kleuren lijken valer, de muziek lijkt minder hard te dreunen, lichten lijken langzaam te doven. NRC wijdt er een prachtige fotoserie aan, maar die foto’s mag ik hier niet delen.

Als alternatief een eigen foto die ik eind september 2020 maakte op de kermis die stond opgesteld op het Malieveld in Den Haag. In dat ingewikkelde coronajaar, terug te zien in de mededeling: “Om virus verspreiding te voorkomen, worden gekozen prijzen NIET geruild.”
Het was eind september in dat vreemde jaar en het regende, herinner ik me nog. Kermis in een ander licht. Een beetje hetzelfde idee.

Wie dit blog een beetje volgt, kent mijn fascinatie voor het spreeuwenspel. Dit is al sinds de aanvang van dit schrijven, inmiddels vijftien jaar geleden, mijn 5e posting over dit onderwerp. Aanleiding nu:

Een uitleg bij RTL Nieuws hoe kan het dat ze in die drukte nooit met elkaar in botsing komen. “Het lijkt haast één organisme als je ernaar kijkt. Maar elke spreeuw houdt zes of zeven andere spreeuwen om zich heen in de gaten”, vertelt Timo Roeke van de Vogelbescherming.

Hoogleraar theoretische biologie Charlotte Hemelrijk vult aan: “Ze vliegen gemiddeld op een afstand van 1 meter van elkaar en verder vliegen ze ook op vaste snelheid. Er zijn wel dieren die bijvoorbeeld op een gegeven moment naar links gaan, maar dan buigen de anderen mee, dus ze passen alsmaar met die zeven buren hun bewegingsrichting aan.”

Die spreeuwen lijken een soort synchrone dans uit te voeren, maar dat is niet zo. “Al die patronen die ze vormen, lijken heel synchroon, omdat wij heel langzaam kijken. Dus wij zien dingen als synchroon, bijvoorbeeld de hele zwerm gaat in één keer naar links. Maar in ons computermodel is het niet synchroon. Ieder dier reageert op zijn eigen moment.”
Op dezelfde dag dat RTL Nieuws er aandacht voor had, vroeg NRC zich af:
Is er een leider in een zwerm vogels? – NRC

Vijfentwintig fotografen uit twaalf landen verspreid over vier continenten boden uiteenlopende foto’s aan in verschillende stijlen, waarmee de eindeloze mogelijkheden bij het vormgeven van fotografische esthetiek werden benadrukt.

Ik ben het overigens helemaal eens met de uiteindelijke winnaar, La Muralla Roja van Fabien Dendiéval (Frankrijk)

Hij schrijft in een reactie op het juryrapport: “Ik ervaar fotografie soms als een soort zoektocht, een speurtocht. Het is lange- termijn-werk dat vol valkuilen, beperkingen en frustraties zit, maar om voor een scène als deze te staan, maakt me enthousiast en beloont me voor al mijn inspanningen.”
doorlees

Zoals ik hier eerder meldde, richt mijn zomertrek zich al jaren niet meer op landen ten zuiden van Nederland. Deze keer belandde ik in de ‘Midlands’ van Engeland en het prachtige Wales, ten westen daarvan. Toegegeven: je hebt geen blauwe luchten & hoge temperaturen-garantie.

Wat dan helpt is om geen reisplan te maken en je over te geven aan de directieven van mijn onberispelijke Weer&Radar app. Zie hier het resultaat: