NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Bowie op z’n uh…’slechtst’

Vanwege zijn tiende sterfdag werd David Bowie onlangs weer massaal betreurd. En dus kwamen alle commerciële en artistieke hoogtepunten weer voorbij.

Maar niet alles dat Bowie aanraakte, veranderde in goud. Critici wijzen het experimentele ‘Earthling’ aan als het absolute dieptepunt in de dwalingen van de Thin White Duke.

Juist van dat album gaat momenteel weer een nummer rond, waardoor hem ‘visionaire’ kwaliteiten worden toegedicht. Omdat hij in dat nummer een angstig beeld schetst van Amerika. Hoewel de huidige president Donald Trump toen nog in geen velden was te bekennen.

Muzikaal zocht David Bowie hoe dan ook altijd de ‘weg vooruit’. Daarmee was hij nog geen ‘ziener’, maar dit BBC-interview blijft toch wel een kras voorbeeld van zijn doorwrochte observaties.

Dromen in neonkleuren

Je kunt zoeken tot je een ons weegt, maar veel is er op internet niet te vinden over de Italiaanse digitale kunstenaar die werkt onder de merkwaardige artiestennaam ‘Rob’. Hier in elk geval zijn werk op Instagram. Een paar trefwoorden die ik op die paar websites tegenkom en zijn werk typeren : surrealisme, synthwave‑esthetiek, dreamscapes en neonkleuren.

Geen idee, maar deze mysterieuze Italiaanse Rob schijnt zich te laten inspireren door muziek van de Canadese rockband Rush en meer in het bijzonder door hun album 2112. hier meer

The Beatles in beeld anno nu

DRMPLX is een YouTube‑kanaal dat muziek- en tv‑opnames restaureert. Het meest indrukwekkend is de bewerking van stokoude, vage zwartwit videoclips van The Beatles. Die zijn allereerst opgeschaald naar 4K‑resolutie, vervolgens ingekleurd of kleur-gecorrigeerd, in het hedendaagse widescreen-formaat gezet (waar mogelijk) en soms nog verder gerestaureerd qua scherpte en ruis.

Zo ziet ‘You’re gonna lose that girl’ uit 1965 er in de gerestaureerde versie uit.
De hele reeks is te zien als “The Beatles in 4K Color”.

Na Groenland Spitsbergen

Spitsbergen (Svalbard) is een eilandengroep, zo’n 565 km ten noorden van Noorwegen. De eilanden zijn eind 16e eeuw ontdekt door Willem Barentsz op zijn derde expeditie om de Noordoostelijke doorvaart te vinden. Dat is zoals bekend niet gelukt.

Foto gemaakt door Andy Smedley. “We waren gestationeerd in Ny Alesund, Spitsbergen. Deze indrukwekkende sneeuwduivels waren tussen de gebouwen gebeeldhouwd en begroetten ons elke ochtend”.

Een vrije doorvaart in de Noordelijke ijszee en de lucratieve exploitatie van natuurlijke hulpbronnen in het Noordpoolgebied staan in de 21e eeuw opnieuw op de agenda van de belangrijkste geopolitieke spelers.
Nu Denemarken met hulp van andere Europese landen zijn oude kolonie Groenland volop steun biedt gaat Noorwegen ook de banden met Svalbard wat strakker aanhalen, constateren journalisten van de New York Times die er onlangs op bezoek waren. complete artikel

Gelijke toegang
De Russen maken met verwijzing naar een verdrag uit 1920 aanspraak op de eilanden met een formulering die lijkt op de manier waarop ze Oekraïne claimden. Dat verdrag verbood alle oorlogszuchtige activiteiten en garandeerde alle ondertekenaars gelijke toegang tot jagen, vissen, mijnbouw en landbezit – een zeldzame regeling waar ook ter wereld.
Rusland meent dat Svalbard steeds meer betrokken wordt bij de militaire en politieke planning van Noorwegen, met deelname van de VS en de NAVO. Ook de nieuwe regels voor grondaankoop, waarin Noorwegen een voorbehoud heeft vastgelegd ter bescherming van de nationale, lees Noorse, veiligheid, worden betwist.
Kortom: het risico op een geopolitiek conflict wordt ook hier steeds groter.

Koken met Merol

Maxim Hartman werd bij een breder publiek bekend als helft van het duo Rembo & Rembo. Sindsdien bedacht en presenteerde hij verschillende (kinder)programma’s. Voornamelijk voor de VPRO, maar later ook voor commerciële omroepen.
In 2019 lanceerde Hartman online een pilot-aflevering bij een nieuw hersenspinsel: een kookprogramma. Daarvoor strikte hij zangeres Merol.

Wéér een kookprogramma zou je zeggen? Maar ik was na het zien van de pilot verkocht. Op de website van de pilot legt regisseur Sem Voortman uit waarom er geen vervolg kwam: “Heel simpel: er was geen geld.”
Maar er is hoop, want op de vraag of ooit nog een vervolg in zit, antwoordt Sem “Als we 250.000 views hebben”.

Streefcijfer in zicht
Daarom deze posting, want hoewel ‘Maxim doet Vegan‘ nooit is opgepikt, staat de teller vijf jaar later inmiddels dus wel op bijna 220.000. Dus vertel je moeder, buurman, collega enzovoorts over de mogelijkheid dat Maxim z’n groene plopkap weer inpakt voor een nieuwe aflevering!

Steilste baan ter wereld

Dit is ‘m dan: de Schilthornbahn in Zwitserland. Het is officieel de steilste kabelbaan ter wereld. Hij heeft een stijgingspercentage van een slordige 160%. Een kabelbaan waar je niet iemand met hoogtevrees in zet, dus. Maar je krijgt er wel een adembenemend uitzicht en een leuk filmpje voor op je sociale media.

In slechts vier minuten kun je van het autovrije Steichelberg naar downtown Mürren. Ga je met de kabelbaan, dan voelt het alsof je loodrecht omhoog wordt getrokken. In slechts vier minuten ga je via de verticale wanden van de Mürrenfluh zo’n 775 meter omhoog, over een lengte van 1194 meter. complete artikel

Met Rick’s bootje op het meer

Mijn eerste posting in 2026. Een nieuw jaar dat stormachtig begint met de aanvoer van sneeuw in Nederland, de onbedoelde jubileumherdenking van de Volendammer cafébrand in Zwitserland en een speciale Amerikaanse operatie die uitmondt in de ontvoering van een president. Het jaar mag wat mij betreft rustiger beginnen.

Ik moest er aan denken toen ik vandaag onverwacht werd geconfronteerd met een nummer van Supertramp. Een juweel, geschreven door de vorig jaar overleden Rick Davies.

Took a boat Sunday, down by the sea
It just felt so nice, you and me
We didn’t have a problem or a care on earth
And all around was silence, everywhere

En later op onnavolgbare wijze gecoverd door…. Brigitte Kaandorp. Ik moest er weer even naar op zoek, maar het komt uit de voorstelling ‘Kunst’ (2010)

Dit was Martin Parr

De Britse documentairefotograaf Martin Parr, die op 6 december 2025 op 73-jarige leeftijd overleed, was een van de invloedrijkste fotografen van zijn generatie. Parr oogstte lof (én kritiek) vanwege zijn ongeëvenaarde vermogen om het dagelijkse leven met ongekunstelde eerlijkheid en visuele flair vast te leggen.

Parr brak internationaal door met zijn iconische serie The Last Resort (1983–85), waarin hij met felgekleurde, bijna verzadigde beelden de vakantiegangers van het arbeidersstrand New Brighton vastlegde. Daarmee veranderde hij de documentairefotografie ingrijpend: weg van traditioneel zwart-wit, naar een directe, kleurrijke stijl die even humoristisch als confronterend is.

Zijn foto’s tonen banale taferelen — picknickende families, toeristen op kermissen, overvolle strandstoelen — maar onder die schijnbaar alledaagse oppervlakten schuilt een scherpe observatie van consumptiecultuur, klassenverschillen en menselijke eigenaardigheden. Parr zelf zei ooit dat hij “serieus werk maakte dat eruitziet als amusement”, en dat treffende motto vat zijn stijl goed samen.

Pagina 3 van 113

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén