De film ‘Grow’ brengt wellicht onbedoeld een hommage aan de landbouw in Nederland. Ergens in Flevoland staat het monotone veld vol prei in het gelid. In een nachtelijk schouwspel verandert het veld in duizenden laserstralen en kleuren landbouwgewassen rood, blauw en ultraviolet.
Twee jaar werkte Daan Roosegaarde als artist-in-residence van de Rabobank aan de film, bijgestaan door Wageningen University & Research en het Nieuw-Zeelandse bedrijf Biolumic. Haar beelden gaan inmiddels de hele wereld over. „Het licht is allesbehalve versiering,” legt Roosegaarde telefonisch uit. „Het is bewezen dat laser- en led-licht op duurzame wijze de plantengroei bevordert en het gebruik van pesticiden tot wel 50 procent reduceert.”
Tuinbouwer Van de Weerd vindt het „indrukwekkend” wat op zijn land met het licht gebeurt en hoopt hij dat door het lichtkunstwerk de boer weer credits krijgt. „De consument weet vaak te weinig van wat zich op een agrarisch bedrijf afspeelt, uiteindelijk kiezen veel mensen toch voor de goedkoopste producten. Dat zouden we graag anders zien.” bronartikel
De bedenkers van Spotify worden schathemeltje-rijk van hun bedenksel. En namens alle artiesten die door al het illegale gedownload nu ook nog eens geen stuiver verdienen omdat ze niet meer kunnen optreden, doe ik er regelmatig mijn beklag over. Maar….
Voor de muziekconsument gaan er via Spotify wel werelden open. Neem de playlist die Simon Whittle met ons deelt. Hij kon niet kiezen en serveert onder de titel ‘God′s Eternal Jukebox’ niet minder dan 6530 titels voor ons uit.
De 22-jarige dichteres Amanda Gorman heeft er door haar optreden bij de inauguratie van Joe Biden als 46ste president van de Verenigde Staten in één klap honderdduizenden Instagramvolgers bijgekregen. Haar voordracht tijdens de inauguratie van president Joe Biden als jongste dichteres ooit was direct het hoogtepunt tijdens het verder nogal slaapverwekkende evenement.
Amanda Gorman recites her inaugural poem, “The Hill We Climb,” during the 59th Presidential Inauguration ceremony in Washington, Jan. 20, 2021. Photo by Navy Petty Officer 1st Class Carlos M. Vazquez II
De Vlaamse Katelijne de Vuyst (Rijksuniversiteit Gent) maakte direct een puike vertaling van haar voordracht.
Als het dag wordt vragen we ons af wanneer zien we ooit licht in deze eindeloze nacht? Elk verlies dat we dragen, is een zee waar we door moeten waden We trotseerden de buik van het beest We leerden dat rust niet altijd staat voor vrede En dat begrip, de waarde van wat gerechtig is Niet altijd rechtlijnig is En toch voor we het goed beseffen behoort de dageraad ons toe Uiteindelijk zouden we erin slagen Uiteindelijk overleefden we en zagen een volk dat niet werd gekraakt maar gewoon onaf is gebleven We komen uit een land en een tijd Waarin een mager zwart meisje een kind van slaven dat door een alleenstaande moeder werd grootgebracht ervan mag dromen president te worden en zie, nu zegt ze haar tekst op voor zo’n president Inderdaad ja we zijn lang niet volmaakt lang niet ongerept maar dat betekent niet dat we naar een perfecte eenheid streven Wel willen we bewust eenheid smeden Een land vormen dat de cultuur, kleur, aard en levensbeschouwing van elke mens respecteert En dus richten we onze blik niet op wat ons scheidt maar op wat vóór ons ligt We dichten de kloof omdat de toekomst eerst komt dus willen we eerst onze verschillen overwinnen We leggen onze wapens neer zodat we elkaar kunnen omarmen We wensen niemand kwaad toe, willen eendracht voor iedereen Laat de hele wereld weten dat dit waar is: Ook toen we verdriet hadden, bleven we groeien Ook toen we pijn hadden, bleven we hopen Ook toen we moe waren, bleven we volharden Zegevierend blijven we voor altijd verbonden Niet omdat we geen nederlaag meer zullen kennen Maar omdat we geen verdeeldheid meer zullen zaaien De Bijbel leert ons dat iedereen onder zijn eigen wijnstok of vijgenboom moet zitten Zodat niemand hem nog bang kan maken Als we voldoen aan de eisen van onze tijd Wordt de zege niet gebracht door het zwaard Maar door alle bruggen die we hebben geslagen Dan worden we naar de beloofde beemden gebracht op de hoge heuvel die ons wacht Een weinig moed kan volstaan Want veel meer dan erfelijke trots kent de Amerikaan: hij zet stappen in het verleden om de geschiedenis daarna te helen We overleefden een kracht die het volk trachtte te verdelen en weigerde het met de wereld te delen Die het land bedreigde en de democratie wou ondergraven En daar bijna in was geslaagd Maar al kun je de democratie tijdelijk ondergraven nooit kun je haar voorgoed verslaan Op die waarheid op dat geloof vertrouwen we Want terwijl wij onze ogen op de toekomst richten richt de geschiedenis haar ogen op ons De tijd van de gerechtige bevrijding is aangebroken Toen hij begon waren we vol angst en vrees We waren niet klaar de erfgenamen te zijn van die schrikwekkende stonde maar net daarin hebben we de kracht gevonden om een nieuw hoofdstuk te schrijven onszelf weer met een lach en hoop te verblijden En waar we vroeger vroegen Hoe kunnen we de ramp ooit overleven? Zeggen we nu Hoe zou de ramp ons kunnen overleven? We keren niet terug naar wat was maar lopen de toekomst tegemoet Een land dat gekneusd is maar toch heel is gebleven dat minzaam is maar moedig vurig en vrij We laten ons niet meer ompraten en weigeren toe te geven aan intimidatie want we weten dat de volgende generatie de gevolgen moet dragen van onze apathie Haar beproeving wordt door onze blunders voortgebracht Maar één zaak staat vast: Als we mededogen met macht vermengen en macht met gerechtigheid dan wordt liefde ons legaat en ‘change’ het geboorterecht van onze kinderen Laten we dus een beter land achterlaten dan het land waarmee men ons heeft opgezadeld Met elke ademtocht uit mijn met brons beslagen borst: we vormen deze gewonde wereld om tot een wonderland en We rijzen op uit de gouden heuvels van het westen, we rijzen op uit het windige waaierige noordoosten, waar onze voorvaderen hun revolutie begonnen We rijzen op uit de met meren omzoomde steden van de Midwest we rijzen op uit het zonovergoten zuiden We bouwen weer op, verzoenen en helen en op elke bekende plek in de natie en in elke hoek van het land staat ons prachtige volk op in al zijn diversiteit ons veelgeplaagde prachtige volk Als het dag wordt zeggen we de nacht vaarwel vurig en zonder vrees De nieuwe dageraad bloeit open nu wij hem bevrijden Want het licht blijft altijd schijnen Als je maar de moed hebt het te zien Als je maar de moed hebt het te zijn
Sociologen moeten maar uitleggen waarom, maar na de vinyl-LP is ook de aloude muziekcassette weer bezig met een ’terug van weggeweest’. De Nederlandse uitvinder Lou Ottens begrijpt er in elk geval helemaal niks van, blijkt uit dit NRC-verhaal.
Op het hoogtepunt werden er in de VS bijna een half miljard muziekcassettes verkocht. In 2009 waren dat er nog slechts 34.000. Daarna volgden de kwalitatief betere geluidsdragers zich in snel tempo op. Minidiscs en CD′s zijn ook alweer van het toneel verdwenen.
Ik heb al die zelf samengestelde bandjes gelukkig nog. Alleen met geen mogelijkheid meer om ze af te spelen, laat staan deze met jullie te delen. Ik zeg: to be continued. Geniet ondertussen van Paul H. Hij zette e.e.a. op SoundCloud en schrijft in een toelichting:
This is some very sketchy mixing, copied from cassette, recorded in my bedroom after a particularly heavy night in 1997.. If you are after faultless mixing, this ISN’T it..it is a collection of classic House, Speed Garage and some other stuff I cant even classify, mixed on vinyl, and recorded onto TAPE 20+ years ago!!
Vijf jaar na zijn dood is David Bowie uitgegroeid tot mythische proporties. Tijd voor de broodnodige relativering. Laat dat maar aan de gebroeders McLeod over. Zij maakten een prachtige animatie rond de opname van de iconische videoclip voor ‘Ashes to Ashes’, waarvoor Bowie zich in een Pierrot-kostuum hees.
Well knowing this is gonna take a while I walked past the old guy and sat next to camera in my full costume waiting for him to pass. As he is walking by camera the director said, excuse me Mr do you know who this is? The old guy looks at me from bottom to top and looks back to the director and said….
“Epidemieën zijn niet nieuw voor onze soort. Ze zijn alleen nieuw voor ons”, zegt dr. Nicholas Christakis. Hij is professor aan de universiteit van Yale en sociaal epidemioloog en voorspelt dat we binnenkort opnieuw een ‘roaring twenties’ beleven, net als na de Spaanse griep van 1918. “Vaak volgt een periode van uitbundige sociale interactie.”
Ontkenning “Tijdens epidemieën zie je dat mensen religieuzer worden, soberder gaan leven, geld sparen en risico mijden. Dat gebeurt al honderden jaren als er ziektes uitbreken en dat zie je ook nu,” aldus de hoogleraar. Zelfs de desinformatie, verdeeldheid en ontkenning zijn typisch of zelfs nodig tijdens een pandemie, zegt Christakis.
Losbandigheid Als straks de scherven van de pandemie zijn opgeveegd, zo tegen 2024 verwacht de professor, dan breekt een feestelijke tijd aan. Alles wat lang niet kon, gebeurt dan overmatig. bron
Foto: Berlijn(?), ca. 1928. Originele foto @ Sterneck*Archive
Nog niet zo lang geleden schreef ik hier over de ongekende mogelijkheden van artificiële intelligentie. Maar zorgen zijn er ook. Ik noem de problematiek van steeds knappere ‘deepfakes’, waardoor we binnenkort echt geen idee meer hebben waar we naar zitten te kijken. Is het nou echt of niet?
Het staat allemaal nog een beetje in de kinderschoenen. Zo probeerde ik afgelopen week Portrait AI uit. Alweer zo′n handige app op de telefoon. Die maakt met behulp van artificiële intelligentie op basis van je selfie een serie schilderijen op basis van het portret, in verschillende stijlen. Ik ben normaal gesproken niet zo van het delen zelfportretten op internet, maar deze durf ik wel aan. Ik kijk er gefascineerd naar, maar ze lijken gelukkig voor geen meter. Toch?
Fotograaf Jussi Puikkonen legde in afgelegen Finse stadjes jongeren vast in hun opgevoerde auto’s. Dag in dag uit komen die samen op dezelfde parkeerplaatsen. Het leverde een prachtige serie op.
Over Finnen wordt vaak geconstateerd dat ze spaarzaam zijn met woorden en niet houden van al te innige toenadering tot de medemens. In een befaamde Finnen-grap komen twee leden van dit volk elkaar tegen op straat. ‘Drinken?’, vraagt de een. ‘Ja’, zegt de ander. De eerste fles wodka legen ze in stilte. Bij het openen van de tweede fles vraagt de een: ‘Hoe gaat het?’ De ander: ‘We zouden toch drinken?’
Dat typisch Finse fenomeen schijnt ‘Pilluralli’ te heten, ofwel hoe Finse jongeren invulling geven aan het begrip ‘socializen’. Bij het bekijken van het fotomateriaal van Puikkonen schoot direct weer die videoclip van de Porkka Playboys in mijn herinnering. De clip staat gelukkig nog steeds online. Volgens mij is dit hardcore Pilluralli. Zie hoe deze Finnen op een grauwe, zonloze dag in hun roestige Volkswagen Polo de Bohemian Rhapsody uitvoeren.
