NasNico

′Bewegende beelden van pakweg 100 jaar geleden bestaan er wel, maar zijn steevast zwart-wit. Onze ogen zijn daar niet zo aan gewend. Voeg je kleuren aan het origineel toe, dan komt het verleden ineens een stuk dichterbij.

Dat is precies van de Rick van ‘Ricks Film Restauration’ deed met een film die in 1929 werd gemaakt in Den Haag. Hij gebruikte speciale software om de matige beeldkwaliteit sterk te verbeteren. Ook is de film ingekleurd. Voor de kenners: met DeOldify AI.

Geluid zat er in de originele film natuurlijk ook niet onder. In zijn enthousiasme heeft Rick er dus ook nog audio aan toegevoegd en dat is een beetje jammer. De muziek gaat weliswaar over Den Haag, maar past totaal niet bij de beelden. Ik heb de film op dit punt wat aangepast, maar ook die anonieme muzak kun je natuurlijk ook nog gewoon uitzetten.

Maar ere wie ere toekomst. De originele versie van de maker met muziek van Radio West-legende Elibert Maathuis en de twee Conny′s is hier te bekijken.
Wil je meer werk van Rick bekijken, bezoek dan vooral zijn YouTube kanaal.

Op het Malieveld staan tot 11 oktober even geen trekkers van boze boeren, maar zeker honderd attracties, waarmee Den Haag de grootste kermis van dit coronajaar binnen de gemeentegrenzen heeft staan. Dan is 1,5 meter afstand natuurlijk geen sinecure. Gewapend met een mondkapje én camera struinde ik er gisteravond even rond.

De tijden om in een grijze plissérok en steunkousen achter de geraniums te gaan zitten, is zó 1950. Britt Kanja en Günther Krabbenhöft gaan ondanks hun ‘bejaarde’ leeftijd door het leven als dé mode-iconen van Berlijn. Het paar is een schoolvoorbeeld van klasse en stijl en bewijzen op kleurrijke wijze dat leeftijd tegenwoordig echt niet meer is dan een getal.

Fotograaf Joanna Toto werd enorm blij van het koppel. “Ze hebben het idee uitgewist dat mensen onzichtbaar worden naarmate ze ouder worden… Ik voelde me meteen beter na het spotten en vastleggen van hen, het was ineens oké om trots op je leeftijd te zijn, wat het ook moge zijn“, bekent ze in dit artikel.

Hier meer foto′s van Britt en Günther:
This Elderly German Couple Steals The Show Every Time They Go Out

Ik ben sinds dit weekend fan van SLip, een mij onbekende Fransman die sinds 1998 redelijk onsuccesvol actief is in de muziekwereld, maar daarentegen opzien baart – althans bij mij – als ‘collagekunstenaar’.

‘Zijn werk is geïnspireerd door pop-art, Sovjet-minimalisme en primaire kleuren’, lees ik in een artikel waarbij snel mijn aandacht verslapt:

Hij gebruikt diepte in zijn voordeel om surrealistische, buitenaardse landschappen.
Het werk van SLip wordt sterk beïnvloed door de retro- futuristische kunstbeweging van de jaren 1930 en ook …….

DESIGN YOU TRUST

De zomer van 2020 is niet helemaal geworden wat je ervan had verwacht, maar wat let je om vast plannen te maken voor volgend jaar? Voorpret is immers de helft van het vertier. En voor dat vertier hoef je echt niet naar de andere kant van de wereld. In Europa is genoeg moois te vinden. Wat dacht je van deze tien stranden?

Ik heb die tekst niet verzonnen.
Hij komt van Welingelichte Kringen.
En begint wrang genoeg met dít ‘mooiste strand van Europa’:

Ik prijs me gelukkig dat ik – toen het nog kon – een aantal van deze droomstranden heb bezocht. Genoeg van deze stranden om de uitslag te betwisten. Ik vind dat het op nr. 5 gesitueerde strand van San Sebastian bijvoorbeeld een hogere positie verdient.

Maar laat ik de rangorde niet betwisten met eigen foto’s, bijvoorbeeld van stranden op IJsland. Dit jaar geniet ik door bekende omstandigheden oprecht en intens van het strand voor m′n eigen deur. Tegen de tijd dat iedereen ondanks het fraaie zomerweer het strand verlaat (omdat er nou eenmaal om zes uur gegeten dient te worden) blijf je ook nog eens helemaal alleen achter met de meeuwen. Ik zeg: nummer 1!

Bij één van de vele gelegenheden pakte ik mijn telefoon en zette de beelden later die avond op Vimeo. ‘My secret place’ is misschien wel de saaiste film die ooit op dit videoplatform werd gepubliceerd. Een prestatie van formaat.

Dertig jaar geleden – op 24 april 1990 om precies te zijn – werd de ruimtetelescoop Hubble gelanceerd en die stuurt tot op de dag van vandaag spectaculaire foto′s naar moeder Aarde. Ik schreef er eerder dit jaar over. Begin deze maand was het weer eens raak met foto′s van de zogenoemde ‘Cygnus Loop’.

‘Het lijkt een sprookjesachtige, lichtgevende sluier, die door het grote niets zweeft, in werkelijkheid gaat het om een emissienevel, die het overblijfsel vormt van een supernova’. bron
De Cygnus-lus bestaat uit de resten van een ster die meer dan 10.000 jaar geleden op 2400 lichtjaar van de aarde explodeerde.

De ster was zo’n 20 keer groter dan onze zon. De schokgolf, die door de overblijfselen wordt veroorzaakt, markeert de uiterste randen van de nevel en blijft zich verder verspreiden met 350 kilometer per seconde. Het levert prachtige plaatjes op. Zoals deze.