Tot nu toe gebruikte ik mijn server eigenlijk alleen voor het opbouwen van een digitale muziekbieb. Daarna volgde de aanleg van een film-database. En nu staat dan eindelijk ook een selectie van enkele van mijn foto-galerijen online. Het werd een keer tijd.
Uit de map ‘Rusland 2009‘
Het begon jaren geleden met één kaart op internet die langzaam uitgroeide tot een ’trending topic’ toen die uitdrukking nog niet eens bestond. Inmiddels is Alphadesigners’ Mapping Stereotypes uitgegroeid tot een prachtverzameling van landkaarten vol vooroordelen. We doen er maar weer eens eentje. Op de onderstaande kaart zie je de Amerikaanse kijk op het Aziatische continent.
Het kunstenaarsduo Lucie & Simon filterde alles wat bewoog uit films van bekende drukke plaatsen als Times Square en Central Park in New York. Dat geeft een bevreemdend beeld van normaal overbevolkte plekken, ineens badend in rust.
‘In ons werk zoeken we de grens op tussen de dromenwereld en de realiteit’, legt het duo uit.
Het doel van hun laatste project is de kijker uit zijn comfortzone te trekken en te dwingen om
na te denken over tijd en ruimte. ‘Maar vooral over de rol die wij spelen in de toekomst van de planeet’, voegen Lucie & Simon daar wat hoogdravend aan toe. Maar mooi is het.
Verhalende foto’s uit meer dan dertig jaar New York Times Magazine.
Ze hangen binnenkort aan de muur in het Amsterdamse FOAM.
Al sinds de eerste uitgave in 1963, vertelt het blad verhalen met beeld
Aan de muren van FOAM zie je vanaf 23 maart hoe dat nu in zijn werk gaat. Van shortlist naar contactafdrukken tot in de kiosk. Een bezoektip voor iPhone-flitsers met ambitie. complete artikel
Ik roep het al jaren en mijn gelijk sluipt steeds meer de huiskamer binnen. Televisiekijken zoals we het decennialang gewend waren, is zó jaren 50, 60, 70, 80, 90, maar vooral zo niet van nú!
Van NED1 tot RTL4 tot SBS6; het vist allemaal benauwd naar de gunst van de gemiddelde kijker. Hoe saai moet het dan wel niet worden?!
Persoonlijk vergaap ik me avond na avond aan het aanbod dat via Vimeo.com beschikbaar wordt gesteld. Het nieuwe televisiekijken is begonnen. En smaakt naar meer. Neem bv. ‘Robots of Brixton’
Brixton has degenerated into a disregarded area inhabited by London’s new robot workforce – robots built and designed to carry out all of the tasks which humans are no longer inclined to do. The mechanical population of Brixton has rocketed, resulting in unplanned, cheap and quick additions to the skyline.
The film follows the trials and tribulations of young robots surviving at the sharp end of inner city life, living the predictable existence of a populous hemmed in by poverty, disillusionment and mass unemployment. When the Police invade the one space which the robots can call their own, the fierce and strained relationship between the two sides explodes into an outbreak of violence echoing that of 1981.
Alles was ongewoon aan Lhasa de Sela. Op de eerste januaridag van 2010 blies ze in het Canadese Montreal haar laatste adem uit. Na dat moment sneeuwde het veertig uur onafgebroken, meldde de familie met gevoel voor detail in een persverklaring. “Dat op die miljarden aardbewoners uitgerekend Lhasa de Sela vroegtijdig wordt weggeroepen is voor aardse begrippen onverteerbaar óf hemelse logica“, schreef ik op MokBlog. En nog altijd vind ik haar vroege dood een moeilijk te accepteren werkelijkheid.
KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
In twaalf jaar tijd nam Lhasa slechts drie ‘langspelers’ (CD/LP/whatever) op. De eerste verscheen in 1998. Ondanks jubelende kritieken vertrok De Sela na haar debuut-CD “La Llorona” met de noorderzon. Ze zette samen met haar drie zussen het circus Poncheros op, waarmee ze door Zuid-Frankrijk trok. Jaren later in Marseille sloeg Lhasa weer aan het schrijven, wat leidde tot het onaards mooie vervolg “The Living Road”. Daarna werd het opnieuw stil.
Afgelast
Tijdens de opnamen voor het sobere “Lhasa” (2009) is de Mexicaans-Canadese schilder/zangeres al hoorbaar ziek. Een concert in Amsterdam wordt afgelast en met het bericht van haar overlijden op nieuwjaarsdag kon 2010 in muzikaal opzicht niet slechter beginnen.
Gelukkig zijn op internet nog sporen van met name haar jaren in Frankrijk terug te vinden. Zo is Lhasa te horen op albums van de Franse zangers Arthur H en Jérôme Minière en werkte ze ook samen met de Franse zigeunergroep Bratsch. De Canadese muzikant Patrick Watson richtte op een speciaal daar voor ingerichte website een monumentje voor haar op: Snow Day For Lhasa. En ik doe dat hier.
Dit kleine filmpje is niet meer dan een ‘animated gif’: een kleine serie fotootjes achter elkaar. Daarop is een konijntje te zien dat aan het begin van een mooie zomerdag een oranje ballon ziet liggen, direct zin krijgt – daar is het nou eenmaal een konijntje voor – en het ronde opblaasding teder begint te berijden.
Op weg naar de 7e hemel belandde de levenslustige langoor weer veel te snel met z’n pootjes op de harde grond. De dag was nog niet goed en wel begonnen of Rikki – zo heet ie – had z’n eerste nare ervaring alweer achter de rug!
Groot is nu de opwinding over het afluisteren van voicemailberichten van politici. Ik moest daarom weer terugdenken aan het telefoontje van toenmalig onderwijsminister Jo Ritzen dat ik als toenmalig politieverslaggever onbedoeld hoorde terwijl ik op zoek was naar nieuws over krakersrellen.
Het was 1992. Ministers hadden nog geen voicemail, maar wel als eerste Nederlanders mobiele telefoon. De beveiliging van dit type gesprekken moest nog uitgevonden worden.
En dus was dwars door de politiescans heen ook al het mobiele telefoonverkeer te volgen. Zo belandde ik op een vrijdagmiddag onverwacht in een telefoontje van de minister waarin hij inzage gaf in de onderhandelingen over de bezuinigingen op de onderwijsbegroting.
Een apparaat met de knop ‘REC’ stond gelukkig dichtbij en de rest werd destijds landelijk nieuws. (VPRO, Trouw)
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén