Ik kom nog even terug op de posting ‘Beelden bij een snelle roadtrip‘. Daar vliegt een foto voorbij die ik op 27 april maakte die mij sindsdien niet meer los laat. Vanaf mijn hotelkamer in Las Palmas mailde ik een collega die avond: ‘Erg veel rust gunde ik mezelf weer niet de afgelopen week, want als ik ergens ben waar ik nog nooit eerder was, wil ik zoveel mogelijk zien. Hierbij één van de ruim tweehonderd foto’s die ik ondertussen heb gemaakt. De meest vervreemdende.
Dit is de grootste stuwdam van Gran Canaria. In 1970 aangelegd en 132 indrukwekkende meters hoog! Wat klopt er niet aan de foto? Inderdaad ontbreekt het gigantische stuwmeer van Soria daar achter. Ooit zat er 15 miljoen kubieke meter water in dat meer. Het is COMPLEET verdwenen. Wat rest is een treurig modderpoeltje helemaal onderaan de stuwwand die gebouwd was om al het watergeweld te stoppen.
Google maar eens op foto´s van dat tot voor kort zo prachtige meer. Staat ook nog gewoon op de landkaarten.
De ANWB-reisgids (editie 2023) jubelt: “Tussen de rotsen strekt zich een groene watervlakte uit, met op de oevers palmbomen en enkele verlaten huisjes”.
Make A Wish Ik schrijf de collega: “Ik ben geen klimaatfanaticus, maar ook vorig jaar in Noorwegen zag ik met eigen ogen dat het met de droogte inmiddels veel erger is gesteld dan ik via de media meekrijg. Ik zie die tekst ‘Make A Wish’ op de stuwdam gekalkt. Wat is jouw wens?
De Britse computerwetenschapper Geoffrey Hinton (75) stond aan de wieg van de kunstmatige intelligentie en won belangrijke prijzen voor zijn werk. Hij vertrekt plots bij Google omdat hij de stormachtige ontwikkeling van kunstmatige intelligentie in de computertechnologie angstaanjagend vindt.
Hinton ziet kunstmatige intelligentie uiteindelijk als een gevaar voor de mensheid. “Het is lastig om te voorkomen dat mensen met slechte bedoelingen het voor slechte dingen gaan gebruiken”, stelt de AI-pionier in een opzienbarend interview met The New York Times.
Vloedgolf aan nepnieuws De wedloop tussen grote techbedrijven als Google en Microsoft kan volledig uit de hand lopen, denkt Hinton, die pleit voor regulering. “Ik denk niet dat ze dit nog groter moeten maken tot ze zeker weten dat ze het kunnen controleren.” Hij vreest voor een vloedgolf aan nepnieuws, fake video’s en gemanipuleerde foto’s, waarbij “de gemiddelde mens niet meer in staat is om te weten wat wel en niet waar is”.
UPDATE: De Duitse fotograaf Boris Eldagsen won vorige maand een Sony World Photography Award met een zwart-witfoto van twee vrouwen (hierboven). Die prijs weigerde hij, na te hebben opgebiecht dat het geen echte foto is, maar een afbeelding die met behulp van kunstmatige intelligentie is ontstaan.
Naar eigen zeggen ging het om een experiment, waarmee Eldagsen dat eens „als een stoute jongen” wilde testen. De vakjury stonk er in. „We hebben als sector nood aan een open discussie”, aldus Eldagsen. „Een discussie over wat we beschouwen als fotografie, en wat niet. AI is geen fotografie. Door deze prijs te weigeren, hoop ik dat debat op gang te brengen.”
UPDATE II: En je hoeft er geen hogere wiskunde voor gestudeerd te hebben, want iedereen kan met simpele software de wereld foppen. De nieuwste versie van AI-software Midjourney is verbluffend. Door te spelen met woorden en die als prompt in te vullen, genereert het ’text-to-image’-programma levensechte beelden. Een voorbeeld van niet bestaande straatbeelden:
UPDATE III: Niet alleen in de wereld van schrijvers en fotografen, maar ook onder zangers en zangeressen is onrust over de ongekende mogelijkheden van AI. Hun stem wordt ‘gestolen’ en is terug te horen in nummers die zij nooit gezongen hebben. Zo hoorden Drake en The Weeknd zichzelf terug in ‘Heart on my sleeve‘. De track is inmiddels van alle streaming platforms verwijderd. Hetzelfde gebeurde met het mysterieuze album ‘Down On Me‘ van ene Clara Pierce, een zangeres met ongeveer tweehonderd luisteraars, dat op 10 maart verscheen bij streamingdiensten als Spotify en Apple Music. Niets bijzonders, zou je zeggen. Totdat een fan van de hyperpopulaire Miley Cyrus op het album stuitte en op haar TikTok kanaal opgewonden melding maakte van haar ontdekking. Sindsdien gonst het van de geruchten dat Clara Pierce niet bestaat en het hier gaat om een ‘geheim’ album van wereldster Cyrus.
Cyrus houdt voorlopig haar lippen stijf op elkaar over de verhalen rond Clara Pierce. De theorieën over het album gaan online volop rond. Zo is de één overtuigd dat Cyrus wilde dat dit album werd ontdekt (maar waarom het dan direct weer verwijderen?), terwijl minstens zo populair de theorie is dat de mogelijkheden van AI-toepassingen met het album ‘Down On Me’ een nieuw, spookachtig hoogtepunt heeft bereikt. Oordeel zelf:
Er zijn ook jaren geweest dat fan zijn van voetbalclub Feyenoord gelijk stond aan een vorm van zelfkastijding. Ik denk dat het seizoen 2022-2023 de geschiedenis in zal gaan als het mooiste jaar ooit dat ik als fan van die club uit Rotterdam-Zuid (waar ik op jonge leeftijd één jaar woonde) ga meemaken.
Magisch zijn momenteel al die samenzangen van euforische supporters. Het hele repertoire aan clubliederen komt uit de kast en daarmee kun je twee keer 45 minuten vullen!
De laatste minuten van de reguliere speeltijd – waarin Feyenoord tegenwoordig steevast voor staat 🙂 – vallen extra op. Want daarin is het niet de evergreen van Lee Towers (‘You’ll never walk alone’), of het klassieke hand-in-hand-kameraden, maar een verloren geraakte aubade van Cock van der Palm uit 1993 die de boventoon voert.
De Volkskrant wijdt er vandaag een mooi artikel aan. Waaruit blijkt dat de oorsprong van dit opgebloeide supporters-lied nog veel verder terug gaat.
In het voormalige café de Lik in Rotterdam stond geregeld een klant aan de toog die een aanstekelijk deuntje zong dat uit Engeland was overgewaaid. ‘Daisy Daisy, on a bicycle built for two’. Het lied gaat over de liefde van een man die wil trouwen met de vrouw van zijn dromen. Hij heeft geen geld voor een rijtuig, maar wel voor een tandem. Of ze daarmee kan leven.
Het café was van de zoon van Cock van der Palm, een zanger en tekstdichter van Nederlandstalige muziek uit Rotterdam. ‘Die klant zong dit liedje over Daisy altijd, gewoon in de kroeg’, zegt Rachel Kramer, zangeres en de kleindochter van Cock van der Palm.
In de oudste opname die ik terugvond van ‘Daisy Bell’ zingt Edward M. Favor. De Feyenoord klassieker in wording is vastgelegd op een was cilinder en terug te vinden in de archieven van Edison Phonograph Company. We gaan 129 jaar terug in de tijd:
Het is mijn manier om zoveel mogelijk ‘van de wereld te zien’. Door gewoon gebruik te maken van vaste vakantiemomenten en dan niet te kiezen voor de meest voor de hand liggende locaties. Zo kon je hier eerder al mijn reisimpressies zien uit Albanië, de Faeröer-eilanden, Gozo, de Baltische Staten, Kaapverdië en ga zo maar verder.
En dan nu ineens naar Gran Canaria, het episch centrum van het zand, zee en zomer-toerisme. Die speelt zich overigens volledig af van de vloedlijn tot vijfhonderd meter landinwaarts. Daarmee valt dus nog heel wat eiland te verkennen. Wat ik deed.
Toegegeven. Ik kan er maar moeilijk aan wennen dat mensen hun complete privéleven delen via sociale media. Op zoek naar ‘hits’ en duimpjes omhoog die hun verslavende werk doen deinst de Vlaamse jonge moeder Els Lembie nergens voor terug en dat betaalt zich uit.
Ze plaatst aan de lopende band TikTok-filmpjes, maar die van 23 april jongstleden, is meer dan 600.000 keer bekeken. En ik moet bekennen dat ik er één van was. Ik moest het filmpje met de titel ‘Review van mijn baby’ wel aanklikken. En zag toen dit:
Geen acteur of actrice werd zó mooi boos als Jack Nicholson in de film ‘A few good man’. Ik heb deze memorabele rechtbank-scene – ook vanwege Tom Cruise – waarschijnlijk al meer dan honderd keer teruggezien. Ik krijg er maar geen genoeg van. Omdat die woede bij één van de beste acteurs aller tijden zich zo prachtig opbouwt.
Het was kennelijk het laatste concert van een 1,5 jaar durende tour na corona. Dus tijdens de toegift op Den Haag’s nieuwste en prachtige concertpodium ‘Amare’ werd alles anders.
Wat ook anders was. Ik zat voor het eerst in mijn leven létterlijk op de eerste rij. Ik ben er normaal gesproken niet zo van, maar terwijl ik stiekem even filmde, leek het heel even of Barbara mij toe zong…
Vergeet die pretentieuze titel boven dit bericht. Laat me dromen.
De Amsterdamse zangeres Janneke Kanteman brak in 1966, onder haar artiestennaam Karin Kent, door op het Songfestival van Knokke. Dat was met Dans je de hele nacht met mij, een vertaling van de hit Dance Mama, Dance Papa, Dance van Burt Bacharach en Hal David.
Songfestival te Knokke, de Nederlandse ploeg; voor Martine Bijl, Ronnie Tober, achter v.l.n.r. Margie Ball, Janneke Peper en Karin Kent
Het liedjesfestival werd live op televisie uitgezonden, waardoor veel Nederlanders er getuige van waren. In de weken hierna werd het nummer veel gedraaid op de radio en op 13 augustus 1966 bereikte het liedje zelfs de eerste plaats in de Veronica Top 40. Het was daarmee de eerste Nederlandstalige nummer 1 uit de geschiedenis van deze belangrijke hitlijst.
Een halve eeuw later is het liedje nog altijd niet vergeten. Met de naweeën van carnaval, maar vooral voor Valentijnsdag, nam Clean Pete in de woonkamer dit liedje recent opnieuw op:
