Voordat Marilyn Monroe was uitgevonden, was er Norma Jeane Dougherty. Haar toenmalige vriendje heette André de Dienes en hij maakte foto’s van zijn Norma Jeane. Niet wetende dat zij ook nu, ruim zeventig jaar later, nog altijd een stijlicoon is. Hier in prachtig zwart-wit Andrés fotosessie op Malibu Beach (1945).
Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.
Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’
Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.
Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.
Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.
Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/
Een tafereel in Israël deze week. Een orthodoxe joodse bruid kijkt toe bij de traditionele Mitzvah tantz op haar bruiloft in Netanja. Het chassidische jodendom is ontstaan in de achttiende eeuw in Oost-Europa en heeft zich verspreid over de wereld, met vooral volgelingen in de Verenigde Staten. Het huwelijk trok duizenden gasten en de persfotograaf Odet Balilty was erbij en maakte de foto van zijn leven. Hij is in alle facetten als een schilderij zo mooi.
Allereerst is daar deze foto. Ontdekt door Antonio de Robertis en Alan Zamboni, twee Italiaanse kunstonderzoekers. Zij gaan er vanuit dat de man die op deze unieke foto staat, gemaakt in 1887 of 1888 in Parijs, vrijwel zeker Vincent van Gogh is. Als hun bewering klopt, dat gaat het om de enige foto van Vincent van Gogh als volwassen man. Hier onder nog een complete lijst van de 33 anderen die volgens De Robertis en Zamboni op deze foto zijn te zien. Ik zeg: knap speurwerk!
Nou ik het toch over Vincent van Gogh heb. In de loop van het komende jaar is de release van ‘Loving Vincent’ voorzien. Helemaal zeker is het nog niet, want de bedenker van het project heeft zich nogal aan zijn idee vertild en probeert via ‘crowdfunding’ alsnog zijn idee gerealiseerd te krijgen.
Om de vaart er een beetje in te houden, heeft Aaron Rickle alvast een trailer van zijn project op YouTube gezet.
12 schilderijen per minuut
Wat je ziet zijn 12 schilderijen per seconden. Die zijn gemaakt door honderd vrijwilligers die als opdracht meekregen om in dezelfde stijl te schilderen. Wellicht geef ik nu een ‘hoax’ door. Dan is dat maar zo. Ik vergaap me aan het resultaat.
Hier nog meer info:
Website: http://join.lovingvincent.com/
Twitter: https://twitter.com/LovingVincent
Facebook: https://www.facebook.com/lovingvincent
Instagram (co-producer/writer): https://www.instagram.com/hughwelchman/
De Italiaanse filmmaker Rino Stefano Tagliafierro heeft een imponerende animatie gemaakt waarin honderden jaren kunstgeschiedenis bijna letterlijk tot leven komt. In de korte film heeft Tagliafierro honderd klassieke schilderijen geanimeerd. Door de personages in de schilderijen te laten bewegen probeert Tagliafierro “het sentiment van het schilderij” weer te geven.
“In this interpretation by Rino Stefano Tagliafierro, this beauty is brought back to the expressive force of gestures that he springs from the immobility of canvas, animating a sentiment lost to the fixedness masterpieces. Its as though these images which the history of art has consigned to us as frozen movement can today come back to life thanks to the fire of digital invention.
A series of well selected images from the tradition of pictorial beauty are appropriated, (from the renaissance to the symbolism of the late 1800s, through Mannerism, Pastoralism, Romanticism and Neo-classicism) with the intention of retracing the sentiment beneath the veil of appearance.”
De kandidaten voor een liedjeswedstrijd in de VS hadden hun inzendingen allemaal zoals voorgeschreven met een videolink gepost op YouTube. Dat was de veruit oudste deelnemer Fred Stobaugh (96) iets te ingewikkeld. Hij deed zijn bijdrage in een grote bruine enveloppe op de post. Daarin zat de tekst van zijn liefdesliedje, een ode aan zijn onlangs overleden echtgenote Lorraine.
In 1938 had Fred Stobaugh, uit Illinois, haar leren kennen. Twee jaar later zetten ze de grote stap: een huwelijk dat 73 jaar zou duren. Lorraine was 91 jaar toen ze in april jongstleden overleed.
Nog vol van rouw doopte Fred zijn pen in zijn tranen en stuurde zijn tekst naar de Green Shoes Studios voor de singer-songwriterwedstrijd. “Ik ben geen muzikant en zingen kan ik ook al niet. Ik zou de mensen alleen maar de stuipen op het lijf jagen”, schreef Fred in zijn brief. De organisatoren waren zo onder de indruk dat ze besloten het eerbetoon van hun oudste deelnemer aan zijn overleden vrouw door professionele muzikanten op muziek te laten zetten.
Een video met het uitzonderlijke verhaal van Fred Stobaugh op YouTube ging deze maand helemaal viral op internet. ‘Oh Lorraine’ werd massaal gedownload via iTunes en belandde zo zelfs in de Amerikaanse hitparade. Fred begrijpt er allemaal niks meer van, maar mooi vind ie het wel.
Zeven jaar na WO II emigreerde Duitsman Fred Herzog (1930) met niet veel meer dan zijn camera naar Canada. Daar kwam hij in contact met de Zuid-Afrikaanse Ferro Shelley Marincowitz, met wie hij zijn interesse in fotografie deelde.
Zo zeer zelfs dat Fred en Ferro op enig moment niet alleen hun fotohobby deelden maar ook een appartement, zo gaat het verhaal. In dat appartement vonden ze genoeg ruimte voor de bouw van een gezamenlijke donkere kamer. Daarin kwam hun passie verder tot ontwikkeling.
Over the next several years, Herzog read about technique, studied other photographers, and spent every spare moment shooting. His friendship with Marincowitz eventually led to getting a job as a medical photographer himself, first at St. Paul’s Hospital, and four years later at the University of British Columbia. Herzog was obsessed with the energy of the city. He was drawn to the neon signs, the colorful cars, the food markets, and billboards. He wanted to capture life as it was, to document the “American dream”. He wasn’t interested in commenting on social policy or expressing an opinion one way or another, just showing reality. This was one of the reasons he used color film. It was the way he saw the city and the way he wanted others to see it.
Een bruiloft als theater. De oorlog het decor. In deze Volkskrant serie is de boodschap duidelijk: Liefe overwint álles. Zelfs bombardementen. Ik ga even mee in dat sentiment.
Dit is Homs, Syrië. Februari 2016.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén