De verdienmodellen die momenteel met behulp van AI worden ontwikkeld, vliegen je om de oren: “Het meest unieke & originele cadeau: een gepersonaliseerde tijdreisvideo”, adverteert tijdreis.nl.
Om de mogelijkheden kracht bij te zetten, laat het voorbeelden van video’s met bekende Nederlanders zoals Bram Krikke en Andre van Duin zien.
Zo dramatisch als het ‘ravijnjaar’ 2016, waarin we afscheid namen van Prince, David Bowie én George Michael is dit jaar nog niet. Maar met de snel op elkaar volgende berichten over de dood van Sly Stone en Brian Wilson wordt maar weer eens duidelijk dat je zelfs met het schrijven van tijdloze popklassiekers niet het eeuwige leven verdient.
Brian Wilson staat te boek als een van de invloedrijkste popmuzikanten van de 20ste eeuw. De Amerikaan richtte samen met zijn broers The Beach Boys op. De groep brak in de jaren 60 door en scoorde hits als ‘Surfin’ USA’, ‘I get around’ en ‘California Girls’. Brian Wilson gold daarbij als het artistieke brein, hij schreef de meeste songs.
Rivaliteit met The Beatles
Midden jaren zestig was er een vriendelijke rivaliteit tussen The Beach Boys en The Beatles. Toen het Engelse viertal in 1965 Rubber Soul uitbrachten, componeerde Wilson het album Pet Sounds (1966), met talloze meesterwerken daarop zoals Wouldn’t it Be Nice en Sloop John B. Het inspireerde The Beatles weer tot de albums Revolver en Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band.
Paul McCartney stak zijn lof voor Pet Sounds destijds niet onder stoelen of banken en noemde ‘God Only Knows’ in talloze interviews ‘de beste popsong ooit gemaakt’.
Het klinkt als een grap, maar het is pure wetenschap: Britse natuurkundigen hebben een piepkleine viool gecreëerd die zó klein is dat hij in een menselijke haar past.
De viool is gemaakt van platina en meet slechts 35 micron in de lengte en 13 micron in de breedte. Ter vergelijking: een menselijke haar is gemiddeld 70 micron dik. Daarmee is de viool kleiner dan een waterbeer – een van de kleinste bekende levensvormen – en volledig onzichtbaar voor het blote oog. Om hem te kunnen bekijken, heb je een geavanceerde microscoop nodig.
complete BBC-artikel
Vandaag vond ik de plek terug waar ik ongeveer zestig jaar geleden als jong broekie, samen met m’n zus, m’n vader en Opa richting de Melkvonderbrug liep. Dat pad ligt er nog steeds, al oogt het wat minder bosrijk.
Precies op de plek waar mijn moeder ons destijds fotografeerde, maakte ik vandaag een nieuwe foto. En met de techniek van vandaag vroeg ik ChatGPT beide foto’s samen te voegen. Met een vervreemdend resultaat.
In de gezichten herken ik mijzelf, m’n zusje, vader en opa echt totaal niet. Het zijn onbekenden, maar het samenvoegen van de beide composities is dan wel weer verbluffend knap.
Er zijn vast met behulp van AI betere methoden, maar fascinerend is het. Suggesties welkom.
Bij het zien van de beelden moest ik direct terugdenken aan de beelden van de dierenmarkt in het Chinese Wuhan, nog altijd de meest aannemelijke oorsprong van de coronapandemie die de hele wereld alweer vijf jaar terug in een verstikkende wurggreep hield.
Het kan dus allemaal nog veel erger, zoals blijkt uit dit bericht op VKMag. ‘Vloggers bezochten de beruchte Ben Market in Iquitos, diep in het Amazonegebied, en wat ze daar aantroffen is bizar, gruwelijk én fascinerend tegelijk.
In de vleeshal gaat het helemaal los. Naast het standaard rund- en varkensvlees liggen daar ook apen, luiaards en andere wilde dieren opgestapeld – vaak gerookt en klaar voor consumptie.
De markt is voor de lokale bevolking een manier om te overleven. Afgelegen dorpen zijn volledig afhankelijk van wat het regenwoud oplevert. En de overheid? Die kijkt de andere kant op.
De beelden van deze bizarre markt gaan momenteel viraal op YouTube.
De jaarlijkse 35 Photography Awards presenteerden ook dit jaar weer een verbluffend aanbod aan inzendingen. Wat mij betreft viel vooral de categorie ‘Straatfotografie’ op. Met rauwe en authentieke inkijkjes in het dagelijks leven wereldwijd.
Dit dynamische genre legt vluchtige momenten, menselijke emoties en levendige stadslandschappen vast, waarbij de winnaars blijk gaven van buitengewone vaardigheid in compositie en timing. De bekroonde foto’s tonen niet alleen technisch meesterschap, maar tonen ook de rijke diversiteit aan menselijke gebeurtenissen, gezien door de ogen van ’s werelds meest getalenteerde straatfotografen.
Terwijl de Westerse wereld rode lijnen trekt, onderzoeken aankondigt, maar vooral toekijkt bij wat zich in de Gazastrook voltrekt, keerde de Britse documentairemaker Louis Theroux terug naar de Westelijke Jordaanoever, waar hij 14 jaar geleden ook filmde.
In de documentaire zien we een andere kant van Theroux. Waar hij vroeger altijd beleefd en voorzichtig bleef, is hij nu directer. De misselijk makende documentaire laat zien hoe de nederzettingen de afgelopen jaren fors in aantal zijn toegenomen en hoe wat vroeger een relatief kleine beweging was, nu volop steun krijgt vanuit de regering Netanyahu. Theroux brengt scherp beeld hoe dit het dagelijks leven van Palestijnen vrijwel onmogelijk maakt.
Binnenkort (op 12 juni) ook te zien op de Nederlandse televisie
Zie ook: Louis Theroux – ‘Why I made The Settlers‘
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén
