It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Pagina 1 van 31

Het onvermijdelijke einde

Sticky bericht

De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse.
Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.

Voor de zekerheid maar even v.l.n.r: Whitney Houston,
George Michael en Amy Winehouse

Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.

Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn getroebleerde kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.

Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.

Vertaling: “Waarom kun je je bed niet delen?
Het meest liefdevolle wat je kunt doen, is je bed delen met iemand.”

Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.

This Is It!
Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It!
Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.

Laatste audiofragment
In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.

Zes weken na deze opname – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.

Michael Jackson spreekt langzaam en bijna onverstaanbaar, maar zegt hier “When people leave my show,
I want them saying ‘I’ve never seen anything like this in my life. He’s the greatest entertainer in the world”.


Terug naar Hoggar

Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.

Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel

In gesprek met CoPilot

Sluipenderwijs raak ik steeds meer ‘in gesprek’ met bekende AI-chatbots als ChatGPT, Gemini (Google) en Copilot (Microsoft). Aanvankelijk alleen als ik op zoek was naar feitelijke informatie, maar toen ik onlangs wilde weten waarom het album ‘In The Blue Light’ zo weinig wordt genoemd als een hoogtepunt uit het oeuvre van Paul Simon kwam CoPilot met een verrassend inhoudelijk antwoord.

Een paar dingen spelen mee:

  • Het is een herinterpretatie-album. Veel mensen verwachten nieuw materiaal, terwijl Simon hier juist oud werk opnieuw vormgeeft. Dat trekt automatisch een kleiner publiek.
  • De arrangementen zijn verfijnd, bijna kamermuziek. Voor luisteraars die houden van zijn meer verhalende of ritmische werk voelt dit album minder “typisch Paul Simon”.
  • Het is een laatcarrièreplaat. Veel fans haakten na Graceland of Rhythm of the Saints af en volgen zijn latere werk minder intensief.
  • De instrumentatie, de gastmuzikanten, de nieuwe invalshoeken op oude nummers — het is muziek die langzaam groeit bij herbeluistering.

AI-chatbot CoPilot vervolgt: “Er is een kleine maar enthousiaste groep luisteraars die dit album juist ziet als een van zijn meest volwassen, coherente werken. Alleen… die groep is niet zo luid aanwezig online. ‘In The Blue Light’ is zo’n album dat níet veel lawaai maakt, een plaat die meer fluistert dan schreeuwt, en dat soort werk krijgt zelden de grootste aandacht in commentsecties”, aldus het volledig geautomatiseerde antwoord op mijn vraag. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.  

Bowie op z’n uh…’slechtst’

Vanwege zijn tiende sterfdag werd David Bowie onlangs weer massaal betreurd. En dus kwamen alle commerciële en artistieke hoogtepunten weer voorbij.

Maar niet alles dat Bowie aanraakte, veranderde in goud. Critici wijzen het experimentele ‘Earthling’ aan als het absolute dieptepunt in de dwalingen van de Thin White Duke.

Juist van dat album gaat momenteel weer een nummer rond, waardoor hem ‘visionaire’ kwaliteiten worden toegedicht. Omdat hij in dat nummer een angstig beeld schetst van Amerika. Hoewel de huidige president Donald Trump toen nog in geen velden was te bekennen.

Muzikaal zocht David Bowie hoe dan ook altijd de ‘weg vooruit’. Daarmee was hij nog geen ‘ziener’, maar dit BBC-interview blijft toch wel een kras voorbeeld van zijn doorwrochte observaties.

The Beatles in beeld anno nu

DRMPLX is een YouTube‑kanaal dat muziek- en tv‑opnames restaureert. Het meest indrukwekkend is de bewerking van stokoude, vage zwartwit videoclips van The Beatles. Die zijn allereerst opgeschaald naar 4K‑resolutie, vervolgens ingekleurd of kleur-gecorrigeerd, in het hedendaagse widescreen-formaat gezet (waar mogelijk) en soms nog verder gerestaureerd qua scherpte en ruis.

Zo ziet ‘You’re gonna lose that girl’ uit 1965 er in de gerestaureerde versie uit.
De hele reeks is te zien als “The Beatles in 4K Color”.

Stoppen als het klaar is

Teren op de roem is eerder regel dan uitzondering bij de meest succesvolle popgroepen uit de geschiedenis van de popmuziek. De eerste groep die bestand bleek tegen het verder commercieel uitmelken van hun verleden, terwijl de magie was verdwenen: uiteraard The Beatles. Kort na hun meesterwerk ‘Abbey Road’ (1969) gingen de Fab Four elk hun eigen weg.

Twaalf jaar later deed het legendarische Zweedse kwartet Abba feitelijk hetzelfde door na hun beste album ‘The Visitors’ (1981) onverwacht de stekker er uit te trekken. Tien jaar geleden schreef er op dit blog al over in het artikel ‘Waarom Abba nooit meer bij elkaar komt‘.

R.E.M.
Persoonlijk vind ik dat de Amerikaanse rockgroep R.E.M. in hetzelfde rijtje past. Na een reeks succesvolle albums verdwenen zij zonder daar al teveel ruchtbaarheid aan te geven in de anonimiteit.
Dat bleef zo tot juni vorig jaar toen Michael Stipe (zang), Peter Buck (gitaar), Mike Mills (basgitaar) en Bill Berry (drums) werden opgenomen in de Songwriters Hall of Fame en ter gelegenheid daarvan onverwacht nog één keer hun grootste hit ‘Losing my religion’ live te spelen.

In Nederland trok deze spontane ‘reünie’ geen media-aandacht. De Belgische VRT wijdde er een uitgebreid artikel aan, inclusief een snipper van dat éénmalige optreden.

Billie Eilish uit Limburg

Sophie is nog maar 12 jaar, komt uit Limburg en is een ware sensatie op sociale media. Samen met haar broer plaatst ze filmpjes op Instagram, YouTube en TikTok die binnen korte tijd miljoenen keren bekeken worden.

Hun korte sketches, creatieve dansjes en humoristische challenges lijken een wereldwijd publiek aan te spreken. Het succes is zo groot dat zelfs internationale sterren als Ellen DeGeneres, Sting en Sharon Stone hun filmpjes hebben gedeeld of erop hebben gereageerd.

De ouders van Sophie en haar broer benadrukken dat ze de online activiteiten nauwlettend volgen en dat plezier en veiligheid altijd voorop staan. “Het gaat ons niet om het aantal volgers, maar om samen iets creatiefs doen,” zegt hun moeder.

Analisten wijzen erop dat de video’s van het Limburgse duo laten zien hoe jonge talenten via sociale media snel wereldwijd door kunnen breken. Voor Sophie en haar broer lijkt de toekomst digitaal en veelbelovend.

David Byrne houdt ’t klein

In de karakteristieke, kleinschalige setting van het NPR-kantoor liet de voormalig Talking Heads-frontman David Byrne tijdens een ‘Tiny Desk Concert’ zien hoe zijn werk overeind blijft zonder theatrale decors of grootschalige producties. Met een minimale bezetting en een sobere presentatie lag de nadruk weer eens volledig op z’n teksten en de muziek zelf.

Tijdens het eenmalige concert combineerde Byrne nieuw en ouder materiaal en slaagde er in een bijna ‘huiselijke’ sfeer te creëren.
“Het Tiny Desk Concert onderstreept opnieuw Byrnes vermogen om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden, terwijl hij trouw blijft aan zijn herkenbare muzikale signatuur”, aldus – je raadt het al – ChatGPT.

Pagina 1 van 31

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén