Categorie: De muziek Pagina 14 van 32

Op Radio Paradise – nog altijd één van mijn favoriete zenders op het internet – kwam een pianostuk voorbij, waarbij ik zat te wachten op het moment dat Lady Blackbird zou invallen met het recent door haar geschreven ‘Fix It’. Dat gebeurde niet omdat ik luisterde naar een track van het album ‘Everybody Digs Bill Evans’ uit 1958.

Plagiaat!, dacht ik onmiddelijk, maar dat ligt toch een slagje anders, want op de hoes van het album ‘Black Acid Soul’ stond bij het nummer keurig vermeld dat het om ‘Derivative work’ gaat. Inderdaad; dat moest ik ook even opzoeken:

Een ‘afgeleid’ werk
In de auteursrechtwetgeving is Derivative work (een afgeleid werk) “een expressieve creatie die belangrijke auteursrechtelijk beschermde elementen bevat van een origineel, eerder gemaakt eerste werk (het onderliggende werk). Het afgeleide werk wordt een tweede, afzonderlijk werk dat qua vorm onafhankelijk is van het eerste. De transformatie, wijziging of aanpassing van het werk moet substantieel zijn en voldoende de persoonlijkheid van de auteur dragen om origineel te zijn en dus auteursrechtelijk beschermd.”

In Italië was de dood van zanger-producer Carmelo La Bionda groter nieuws dan hier het overlijden van Vader Abraham. La Bionda speelde dan ook een sleutelrol in de ontwikkeling van de wereldwijd bekend geworden Italo disco. Zijn grootste successen beleefde hij als producer van Righiera’s Vamos A La Playa, dé zomerhit van 1983. Een zonnige, onbezorgde dansplaat met een duister kantje.

Daarover vertelde Arthur Weststeijn afgelopen zondag in het onvolprezen radio-programma OVT (Radio1). Het was begin jaren tachtig en jongeren probeerden te ontsnappen aan de angst voor een atoomoorlog. In Nederland scoorde Doe Maar hun eerste nummer 1 hit met De Bom.
Vamos A La Playa (‘Laten we naar het strand gaan’), klinkt bedriegelijk als een vrolijke strandhit, maar behandelt dezelfde thematiek als Doe Maar’s hit uit diezelfde doemperiode.
Zo zingen de Itanianen Stefano Righi en Stefano Rota (vreemd genoeg in het Spaans):

Laten we naar het strand gaan
De bom is ontploft
De straling roostert
En kleurt blauw

De nu redelijk amateuristisch ogende clip bij het nummer werd niet toevallig opgenomen in Spaanse streek Palomares, waar in 1966 een B-52 met vier atoombommen aan boord crashte. Op het strand inderdaad.

Er is op internet nog een demoversie van Vamos A La Playa te vinden die Righi – toen nog onder de naam Johnson Righeira – twee jaar eerder (in 1981) opnam. Daarin klinkt het nummer veel duisterder dan in de later zo succesvolle bewerking van producer Camela La Bionda.

Niet zo verwonderlijk, want behalve een liefhebber van Italiaanse pop was Stephano Righi ook fan was van electro en new wave. In zijn versie klonk Vamos a la playa als een kruising tussen Kraftwerk en Depeche Mode. Minder hitgevoelig, maar het past beter bij een nummer dat het einde van al het leven op aarde aankondigt.

Zie ook:
Carmelo La Bionda maakte van Vamos a la playa een vederlichte zomerhit met een sinistere boodschap
‘Vamos A La Playa’: Cover Songs Uncovered

Carly Simon (77), die vijftig jaar geleden in Nederland haar eerste top-10 hit scoorde met You’re So Vain, leeft momenteel in een nachtmerrie. De Amerikaanse singer-songwriter, heeft in een week tijd afscheid moeten nemen van haar twee zussen. Broadway-componist Lucy Simon (82) overleed donderdag aan borstkanker, terwijl operazangeres Joanna Simon (85) een dag eerder stierf aan de gevolgen van schildklierkanker.

Lucy stapte begin jaren zestig de wereld van showbizz binnen, wanneer zij met haar vijf jaar jongere zusje Carly het folkduo The Simon Sisters vormde. De twee nemen in 1964 zelfs een single op, Wynken, Blynken & Nod, die in thuisland Amerika een bescheiden hitje werd.

In de jaren die daarop volgen zou Carly uitgroeien tot een van de meest succesvolle singer-songwriters van de jaren zeventig, met hits als Nobody Does It Better, Coming Around Again, Anticipation en haar lijflied You’re So Vain – waarover nog altijd wordt gespeculeerd wie nou die mysterieuze man in het nummer is, waarover zij zingt. Misschien wel de man die in het achtergrondkoortje is te horen: Mick Jagger.

Het voert wat te ver om de overleden pop-icoon David Bowie nu ineens als een visionair te gaan beschouwen. Feit blijft dat hij al aan het eind van de vorige eeuw door had dat het internet voor grote maatschappelijke veranderingen zou gaan zorgen. Bijna 25 jaar na het opmerkelijke BBC-interview zitten we allemaal opgesloten in onze eigen informatie-bubbels en worden we dag-in dag-uit gemanipuleerd met nepnieuws.

„Wat internet gaat aanrichten in de samenleving, positief en negatief, zal onvoorstelbaar groot zijn. Ik denk dat we op de drempel staan van iets spannends maar ook angstaanjagends.” BBC-journalist Jeremy Paxman vond dat spookbeeld van Bowie duidelijk een tikkie overdreven en zei: „Het is toch maar gewoon een andere manier van informatievoorziening?” Bowie, met een cynisch lachje: „Nee, de inhoud en de vorm van content gaat zó anders worden. Het gaat onze ideeën over wat media zijn compleet vermorzelen.”

Hoe makkelijk het ook is; alles wat je ziet, hoort of vindt op internet, kun je niet zomaar delen. Als je bijvoorbeeld muziek aan een leuke video toe wil voegen, zijn platforms als YouTube er meestal als de kippen bij om het direct weer te verwijderen vanwege inbreuk op het auteursrecht. Voor muzikale ondersteuning bij de beelden ben je aangewezen op rechten-vrije elektronische muzak. Uitzonderingen daargelaten.

Zo stuitte ik op het artikel ‘6 Surprisingly Famous Royalty Free Songs‘ op het blog van Audiosocket. Razendpopulaire muziek dus waar om uiteenlopende reden geen copyright op rust en die hier dus vrij met jullie is te delen. Eerst voorbeeld: Everybody Loves My Baby, een overbekende jazz-evergreen. Geschreven door Jack Palmer en Spencer Williams in 1924. Het nummer werd ‘publiek domein‘ in 2019. En dus kan ik deze versie van The Boswell Sisters hier laten horen.

De versie van ‘That’s Alright’ die waarschijnlijk als eerste in je opkomt is van Elvis Presley. Maar blueszanger Arthur ‘Big Boy’ Crudup schreef dat nummer en had er in 1958 al een bescheiden hit mee.

Iets meer naar het ‘nu’. Michael Jackson had één van zijn eerste hits begin jaren zeventig van de vorige eeuw met ‘Rockin’ Robin’. Geschreven door Leon Rene en opgenomen door de Amerikaanse zanger Bobby Day in 1958. Het werd uiteindelijk het populairste nummer van zijn carrière.
Het auteursrecht op de versie van Bobby Day van Rockin ’Robin werd nooit vernieuwd, waardoor het een populaire keuze is tussen alle beschikbare royalty-vrije nummers.

Free Music Archive (FMA) biedt gratis toegang tot open gelicentieerde, originele muziek van duizenden onafhankelijke artiesten over de hele wereld. Tientallen miljoenen online bezoekers zwerven elke maand door de FMA-catalogus om originele nummers voor persoonlijk gebruik of aanbevolen nummers in mediaprojecten te vinden en te downloaden.
Verzorgd door Tribe of Noise, samen met Creative Commons-licenties, biedt FMA een platform voor artiesten en luisteraars om het potentieel van het delen van muziek te benutten. Een voorbeeld:

Dit nummer draait om het intro, één van de laatste keren dat Golden Earring gitarist George Kooijmans live speelde. Dit was luttele maanden voordat dit voor hem door de medogenloze spierziekte ALS onmogelijk werd gemaakt.

Artiesten die succes hebben en waarmee het later slecht gaat. Waarmee het niet goed afloopt. Drugs, drank, foute managers – het is een bekend verhaal in de popmuziek. Ook Soeur Sourire, of Jeannine Dekkers, zoals ze eigenlijk heette, wachtte dit lot.

Jeannine trad op betrekkelijk jonge leeftijd het Dominicanenklooster in, (ze was 26 jaar), in Fichermont, Belgie. Jeanine had een talent, ze speelde gitaar, componeerde liedjes en ze zong. Eén van die liedjes was Dominique. Dat werd in 1963 opgepikt door een platenmaatschappij en op single uitgebracht. Het Franstalige nummer werd zelfs een nummer 1 in Amerika (!), de zingende non. Onwaarschijnlijk maar waar.

Soeur Sourire schilderde ook en probeerde via exposities haar werk te verkopen, maar dat was geen succes. En dan waren er nog financiële  problemen. De belasting wilde geld van haar. En de advocaat die haar geld had beheerd, had dat slecht gedaan. ‘De glimlachende zuster’ zat aan de grond. Samen met haar vriendin pleegde ze in 1985 zelfmoord.

Hier het complete verhaal

Aanstekelijke Afrikaanse beats met een zomers sausje scoren miljarden streams op muziekplatforms. Nigeriaanse popmuziek verovert de wereld en dat is geen toeval. Zo staat Wizkid dit weekend als headliner in De Kuip op het Oh My! Festival. Ook artiesten als Ckay en Davido timmeren stevig aan de weg. Wat is hun geheim?

“Streaming”, zegt Hannes Datta. “Via de platforms krijgen artiesten toegang tot een enorme markt van meer dan 175 landen”, aldus de onderzoeker en universitair hoofddocent aan Tilburg University.

Ook bij niet-Nigerianen is de muziek inmiddels razend populair. Bij radiostation FunX draaien ze de muziek van Burna Boy bijvoorbeeld al jaren. Randall Spann, music director van de radiozender, ziet dat ook westerse artiesten Nigeriaanse pop omarmen. “Het is zomerse, relaxte popmuziek. In de teksten gaat het regelmatig over serieuze en belangrijke thema’s, maar toch klinkt het vrolijk, positief en licht”, legt Spann uit.
“Het klinkt ook echt anders dan westerse popmuziek. Die heeft toch vaak een elektronische basis, terwijl deze muziek organischer klinkt, alsof alles live is ingespeeld. De muziek luistert lekker weg. Het heeft een heel andere, warme, sfeer.” complete artikel