It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Pagina 32 van 33

Een standbeeld voor Pete Ham & Tom Evans

Net als Nick Cave ben ook ik erg blij op te groeien in dit Wikipedia-tijdperk.
Zo hoorde ik gisteren een liedje van de Britse seventies-groep Badfinger, sloeg direct aan het netsurfen en stukje bij beetje ontstond het meest tragische verhaal uit de geschiedenis van de popmuziek. De Leo Blokhuis in mij kan het niet nalaten om alle zoekresultaten te chronologiseren en met jullie te delen. Dit is het verhaal van Pete Ham & Tom Evans.

Na een paar jaar aanmodderen met The Iveys, baarden Ham & Evans in 1968 opzien door na Paul McCartney, John Lennon, George Harrison en Ringo Starr als eerste artiesten buiten The Beatles een contract te tekenen bij het eigen platenlabel van de beroemde Fab Four: Apple.

McCartney schreef als welkomst-cadeau  ‘Come And Get It’ voor Badfinger dat direct een Top 10 hit werd in zowel Engeland als Amerika. Daarna volgden nog wereldhits als ‘No Matter What’ en ‘Day After Day’.

 

In 1970 verscheen het album ‘No Dice’. Een eigen compositie van Pete Ham en Tom Evans – ‘Without You’ – was bepaald niet het hoogtepunt van die elpee. Toch was het uitgerekend dit nummer dat het drama inluidde.

Harry Nilsson, destijds een goede vriend van John Lennon, hoorde het en verkeerde in de veronderstelling dat het van The Beatles was. Zijn cover van ‘Without You’ werd een wereldhit. Juist hierdoor werden de componisten Ham & Evans met de neus op de feiten gedrukt. Het door de Beatles opgerichte Apple Records was zakelijk gezien een chaos en tot overmaat van ramp werd de groep ook nog eens financieel uitgekleed door hun Amerikaanse manager Stan Polley.

Schulden
In plaats van dat de zilvervloot binnenvoer voor de componist van de millionseller ‘Without You’, kampte Pete Ham in 1975 met onoverzienbare schulden op een moment dat zijn vrouw Anne zwanger was van hun zoon Blair.

Op 24 april 1975 hing de wanhopige Badfinger (27) zich op in zijn garage. Op het afscheidsbriefje stond: “Anne, ik hou van je. Blair, ik hou van je. Het is beter zo. Pete. P.S. Stan Polley is een zielloze klootzak. Ik neem hem met me mee”.

Mariah Carey
Na de dood van Ham ging Badfinger uit elkaar. Een volgende gedenkwaardige datum waar de Leo Blokhuis in mij bij wil stilstaan is 15 januari 1994. Op die dag verschijnt een nieuwe, nóg succesvollere versie van ‘Without You’, uitgevoerd door Mariah Carey. Luttele uren daarvoor, op dezelfde dag, overlijdt Harry Nilsson. Hij wordt getroffen door een zware hartaanval.

Twintig jaar na de monsterhit van Harry Nilsson gaan opnieuw miljoenen exemplaren van ‘Without You’ over de toonbank. Pete Ham heeft dit succes dus niet meegekregen. Maar het tragische verhaal van Badfinger heeft zijn climax nog altijd niet bereikt.

Verwarmingsbuizen
Medecomponist Tom Evans verdiende in de succesjaren van Mariah Carey de kost met het isoleren van verwarmingsbuizen in Engeland. Mede Badfinger Joey Molland legde rond diezelfde tijd vloerbedekkingen in Californië.

Evans blijft in zijn vrije tijd muzikaal actief en wordt zelfs weer redelijk succesvol. In 1981 sluit hij zelfs weer een contract met een zakenman die hem kort daarna begint aan te klagen en miljoenen eist die Tom Evans niet bezit.  Evans probeert nog wanhopig de hem toekomende auteursrechten te krijgen voor ‘Without You’, wat mislukt. Kort daarna gaat hij failliet.

Op 19 november 1983 voert Evans een laatste telefoontje met mede-Badfinger Joey Holland. Boos en verbitterd. Na dit gesprek loopt hij – acht jaar nadat Pete Ham zichzelf ophing – zijn achtertuin in, kijkt nog even om zich heen en legt zijn hoofd in de strop.

EINDE

Giovanca hoort een symphonie

Afgelopen weekend verscheen De Wereld Draait Door, VOLUME 2 op DVD en CD. Die serie miste ik vrijwel volledig op TV. Maar wát een uitsmijter! Onze eigen Giovanca Ostiana hoorde in de Supremes-klassieker een symphonie. En ze was niet de enige!

Spinnen op Nadia Ali

In Urdu heet Nadia Ali نادیہ علی. Ze is geboren in Libië geboren uit Pakistaanse ouders. Die op haar vijfjarige leeftijd verhuisden naar de US of A. Laten we voor het gemak van daaraf zestien jaar overslaan en uitkomen op het debuut van Ali als frontvrouw van de popgroep iiO die debuteerde met “Rapture” en daarmee direct een millionseller noteerde.

Vanaf 2005 gaat Nadia Ali solo en dat zou me zijn ontgaan als ik haar niet voortdurend tijdens het spinnen en dankzij een digitale worp van Bertine Krol zou zijn tegengekomen. Deze Pakistaanse floorfiller trekt al fietsend nog altijd m’n aandacht met Crash & Burn.

Mama Leone koppelt Laibach aan Bino

Bino. Een Italiaanse zanger die beroemd werd met een Duitstalig nummer dat ook in Nederland een Top 10-hit werd.
Tijdens mijn recente verblijf in Slovenië hoorde ik een bevreemdende cover van het avantgardistische gezelschap Laibach. De schlagerhit Mama Leone van Bino is pure camp geworden.
Van Mamma Leone werden in 1979 in heel Europa en een beetje daarbuiten 20 miljoen exemplaren verkocht. Het lied gaat over een typische Italiaanse moeder die zich om alle mensen in haar dorp bekommert en dan plotseling overlijdt.

Bino zelf overleed overigens in oktober 2010 in Palermo. Hij werd 57 jaar oud. Geen idee of hij ooit heeft gehoord hoe zijn Mama Leone naar Sloveens model werd gekneed.

Hieronder mijn eigen mix waarin zowel het orgineel van Bino en de interpretatie van Laibach zijn verwerkt.

Ellen ten Damme voor slechthorenden

Kennelijk was Ellen ten Damme afgelopen zomer in IJsland. Het leverde haar behalve een romance met fotograaf Danny Ellinger ook het materiaal op voor haar nieuwe videoclip. ‘Verder verder’, het eerste nummer van haar nieuwe CD ‘Het regende zon’ is feitelijk niet meer dan een slide-show. Maar dan wel van IJsland.

Hoe de officiële clip op YouTube bij jullie wordt weergegeven weet ik niet, maar ik kan niet zo goed tegen al die teksten die je het zicht op het beeld ontnemen, dus kies ik maar voor een alternatieve versie die eigenlijk bedoeld is voor slechthorenden. Oók met tekst, maar dan relevant en minder beeldvullend.

Multi-talent Diawara in Den Haag

Na alle opwinding in New York, was de eerste avond terug in Den Haag opnieuw gelijk weer onverwacht opwindend. Aanstichtster was de Malinese Fatoumata Diawara, die een concert gaf in Korzo.

Op haar negentiende vluchtte ze naar Parijs omdat ze niet uitgehuwelijkt wenste te worden. Op dat moment was Fatoumata al een bekende filmster in Mali.
In de Franse hoofdstad sloot ze zich als danseres aan bij een theatergezelschap. Vorig jaar debuteerde multi-talent Diawara verrassend als zangeres met de prachtplaat ‘Fatou’.

Net zoals bij haar grote mentor Oumou Sangare sluit haar muziek aan bij de Wassoulou traditie, maar ze neemt er wat meer afstand van, en je hoort ook jazz- en bluesinvloeden. In Engeland werd Fatou uitgeroepen tot nieuwkomer van het jaar in de categorie wereldmuziek.

Dansorgie
In Korzo probeerde ik wat te filmen tijdens het rustige gedeelte van het concert, dat zou uitmonden in een losgeslagen dansorgie. Ik postte mijn registratie van ‘Sowa’ op YouTube.
Aangezien ik zo ongeveer alle social media-accounts heb opgezegd is die film niet meer te bekijken, maar wel deze uit hetzelfde concert:

Bohemian Rhapsody hoort thuis in de auto

Wat is dat toch, dat er steeds filmpjes opduiken waarin Queens’ Bohemian Rhapsody in de auto wordt gezongen? Het begon ooit met een beroemde scene uit de film Waynes World die snel navolging kreeg.
Op 11 april postte een Amerikaanse pappa zijn versie, waarin zijn kroost op weg naar school meegalmt met wijlen Freddie Mercury. Als ik het bijschrift mag geloven, doen ze dat elke schooldag. Als dat geen goede opvoeding is!

Kleine kans dat deze kids eindigen zoals de dronkaard Robert Wilkinson, die weer eens door de politie is opgepakt en op weg naar het buro een eindeloze discussie met zichzelf aangaat om vervolgens uit te barsten in zijn versie van de Bohemian Rhapsody.
Dan verlang je terug naar het Finse eerbetoon aan de Queen-evergreen. De mooiste versie en nog wel zelf gezongen in plaats van geplaybackt, staat nog altijd op naam van de Porkka Boys.

Veertig uur sneeuw voor Lhasa

Alles was ongewoon aan Lhasa de Sela. Op de eerste januaridag van 2010 blies ze in het Canadese Montreal haar laatste adem uit. Na dat moment sneeuwde het veertig uur onafgebroken, meldde de familie met gevoel voor detail in een persverklaring. “Dat op die miljarden aardbewoners uitgerekend Lhasa de Sela vroegtijdig wordt weggeroepen is voor aardse begrippen onverteerbaar óf hemelse logica“, schreef ik op MokBlog. En nog altijd vind ik haar vroege dood een moeilijk te accepteren werkelijkheid.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

In twaalf jaar tijd nam Lhasa slechts drie ‘langspelers’ (CD/LP/whatever) op. De eerste verscheen in 1998. Ondanks jubelende kritieken vertrok De Sela na haar debuut-CD “La Llorona” met de noorderzon. Ze zette samen met haar drie zussen het circus Poncheros op, waarmee ze door Zuid-Frankrijk trok. Jaren later in Marseille sloeg Lhasa weer aan het schrijven, wat leidde tot het onaards mooie vervolg “The Living Road”. Daarna werd het opnieuw stil.

Afgelast
Tijdens de opnamen voor het sobere “Lhasa” (2009) is de Mexicaans-Canadese schilder/zangeres al hoorbaar ziek. Een concert in Amsterdam wordt afgelast en met het bericht van haar overlijden op nieuwjaarsdag kon 2010 in muzikaal opzicht niet slechter beginnen.

Gelukkig zijn op internet nog sporen van met name haar jaren in Frankrijk terug te vinden. Zo is Lhasa te horen op albums van de Franse zangers Arthur H en Jérôme Minière en werkte ze ook samen met de Franse zigeunergroep Bratsch. De Canadese muzikant Patrick Watson richtte op een speciaal daar voor ingerichte website een monumentje voor haar op: Snow Day For Lhasa. En ik doe dat hier.

Pagina 32 van 33

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén