Categorie: De muziek Pagina 31 van 32

Het internet puilt niet uit met informatie over Caitlin Rose. Zelfs dé informatieplek bij uitstek, de gerenommeerde Allmusic Guide, wijdt een schamele 11 regels aan deze “offbeat Nashville, Tennessee-based singer/songwriter and guitarist”. Daar zullen we het mee moeten doen.

In een interview dat is terug te vinden op Femuz lezen we dat Caitlin Rose het liefst teruggrijpt naar de muziek van de jaren 60 en 70 van het vorige decennium. Toch vind ze niet dat ze in het verkeerde tijdperk is geboren: “Dat geloof ik niet zozeer, maar het is wel zo dat ik probeer de popmuziek uit dit tijdperk op te knappen”.

Mevrouw Hendrix beschrijft op haar website ‘Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt‘ enigzins in nevelen gehuld een optreden van Caitlin Rose op het festival Into The Great Wide Open op Vlieland, op 9 september 2010. Wat passages:

Bij Caitlin Rose zitten we in het gras en de dennennaalden prikken. De zon schijnt en ik moet aan Komrij denken. Tenminste: volgens mij was het Komrij. Hij schreef: “Beter een half uur gelukkig in de zwaveldamp, dan tien jaar maf tussen de dennennaalden.”

Cailtin Rose praat veel tussen de liedjes door en wij zijn gek op singer songwriters die veel tussen de liedjes doorpraten.

We hebben zon, we hebben een bar, we hebben prachtige muziek en we hebben de schaduwen van de takken op onze gezichten.
“Prachtig, prachtig,” fluister ik tegen Gaens.
“Konden we maar een kleine versie van Caitlin Rose meenemen,” zeg ik tegen Gaens. “Die je dan in de kast kunt zetten en iedere ochtend even aan kan zwengelen.”

De bassist zet zijn bril af.
“Hij ziet er ineens uit alsof hij heel goed kan sjoelen,” fluistert Gaens.

Caitlin Rose zingt: “There’s an answer in one of these bottles, So I’m drinking till I forget the question.”
We zingen allemaal mee.
Voor me zie ik hoofden wiegen, mensen die een arm om elkaar heenslaan en babies die in draagzakken kijken naar alles wat boven hen waait en wuift.

Vinyl is aan een comeback bezig. Dat bewijzen muziekliefhebbers en muzikanten die steeds vaker naar de langspeelplaat teruggrijpen.
Het is een vorm van nostalgie die ook de Brit Robert Penney niet is ontgaan.
Het bracht de grafische ontwerper op het idee om ‘moderne muziek’ in een retro jasje te steken.
Meer informatie over het werk van Robert Penny is hier te vinden.

Net als Nick Cave ben ook ik erg blij op te groeien in dit Wikipedia-tijdperk.
Zo hoorde ik gisteren een liedje van de Britse seventies-groep Badfinger, sloeg direct aan het netsurfen en stukje bij beetje ontstond het meest tragische verhaal uit de geschiedenis van de popmuziek. De Leo Blokhuis in mij kan het niet nalaten om alle zoekresultaten te chronologiseren en met jullie te delen. Dit is het verhaal van Pete Ham & Tom Evans.

Na een paar jaar aanmodderen met The Iveys, baarden Ham & Evans in 1968 opzien door na Paul McCartney, John Lennon, George Harrison en Ringo Starr als eerste artiesten buiten The Beatles een contract te tekenen bij het eigen platenlabel van de beroemde Fab Four: Apple.

McCartney schreef als welkomst-cadeau  ‘Come And Get It’ voor Badfinger dat direct een Top 10 hit werd in zowel Engeland als Amerika. Daarna volgden nog wereldhits als ‘No Matter What’ en ‘Day After Day’.

In 1970 verscheen het album ‘No Dice’. Een eigen compositie van Pete Ham en Tom Evans – ‘Without You’ – was bepaald niet het hoogtepunt van die elpee. Toch was het uitgerekend dit nummer dat het drama inluidde.

Harry Nilsson, destijds een goede vriend van John Lennon, hoorde het en verkeerde in de veronderstelling dat het van The Beatles was. Zijn cover van ‘Without You’ werd een wereldhit. Juist hierdoor werden de componisten Ham & Evans met de neus op de feiten gedrukt. Het door de Beatles opgerichte Apple Records was zakelijk gezien een chaos en tot overmaat van ramp werd de groep ook nog eens financieel uitgekleed door hun Amerikaanse manager Stan Polley.

Schulden
In plaats van dat de zilvervloot binnenvoer voor de componist van de millionseller ‘Without You’, kampte Pete Ham in 1975 met onoverzienbare schulden op een moment dat zijn vrouw Anne zwanger was van hun zoon Blair.

Op 24 april 1975 hing de wanhopige Badfinger (27) zich op in zijn garage. Op het afscheidsbriefje stond: “Anne, ik hou van je. Blair, ik hou van je. Het is beter zo. Pete. P.S. Stan Polley is een zielloze klootzak. Ik neem hem met me mee”.

Mariah Carey
Na de dood van Ham ging Badfinger uit elkaar. Een volgende gedenkwaardige datum waar de Leo Blokhuis in mij bij wil stilstaan is 15 januari 1994. Op die dag verschijnt een nieuwe, nóg succesvollere versie van ‘Without You’, uitgevoerd door Mariah Carey. Luttele uren daarvoor, op dezelfde dag, overlijdt Harry Nilsson. Hij wordt getroffen door een zware hartaanval.

Twintig jaar na de monsterhit van Harry Nilsson gaan opnieuw miljoenen exemplaren van ‘Without You’ over de toonbank. Pete Ham heeft dit succes dus niet meegekregen. Maar het tragische verhaal van Badfinger heeft zijn climax nog altijd niet bereikt.

Verwarmingsbuizen
Medecomponist Tom Evans verdiende in de succesjaren van Mariah Carey de kost met het isoleren van verwarmingsbuizen in Engeland. Mede Badfinger Joey Molland legde rond diezelfde tijd vloerbedekkingen in Californië.

Evans blijft in zijn vrije tijd muzikaal actief en wordt zelfs weer redelijk succesvol. In 1981 sluit hij zelfs weer een contract met een zakenman die hem kort daarna begint aan te klagen en miljoenen eist die Tom Evans niet bezit.  Evans probeert nog wanhopig de hem toekomende auteursrechten te krijgen voor ‘Without You’, wat mislukt. Kort daarna gaat hij failliet.

Op 19 november 1983 voert Evans een laatste telefoontje met mede-Badfinger Joey Holland. Boos en verbitterd. Na dit gesprek loopt hij – acht jaar nadat Pete Ham zichzelf ophing – zijn achtertuin in, kijkt nog even om zich heen en legt zijn hoofd in de strop.

EINDE

Afgelopen weekend verscheen De Wereld Draait Door, VOLUME 2 op DVD en CD. Die serie miste ik vrijwel volledig op TV. Maar wát een uitsmijter! Onze eigen Giovanca Ostiana hoorde in de Supremes-klassieker een symphonie. En ze was niet de enige!

In Urdu heet Nadia Ali نادیہ علی. Ze is geboren in Libië geboren uit Pakistaanse ouders. Die op haar vijfjarige leeftijd verhuisden naar de US of A. Laten we voor het gemak van daaraf zestien jaar overslaan en uitkomen op het debuut van Ali als frontvrouw van de popgroep iiO die debuteerde met “Rapture” en daarmee direct een millionseller noteerde.

Vanaf 2005 gaat Nadia Ali solo en dat zou me zijn ontgaan als ik haar niet voortdurend tijdens het spinnen en dankzij een digitale worp van Bertine Krol zou zijn tegengekomen. Deze Pakistaanse floorfiller trekt al fietsend nog altijd m’n aandacht met Crash & Burn.

Bino. Een Italiaanse zanger die beroemd werd met een Duitstalig nummer dat ook in Nederland een Top 10-hit werd.
Tijdens mijn recente verblijf in Slovenië hoorde ik een bevreemdende cover van het avantgardistische gezelschap Laibach. De schlagerhit Mama Leone van Bino is pure camp geworden.
Van Mamma Leone werden in 1979 in heel Europa en een beetje daarbuiten 20 miljoen exemplaren verkocht. Het lied gaat over een typische Italiaanse moeder die zich om alle mensen in haar dorp bekommert en dan plotseling overlijdt.

Bino zelf overleed overigens in oktober 2010 in Palermo. Hij werd 57 jaar oud. Geen idee of hij ooit heeft gehoord hoe zijn Mama Leone naar Sloveens model werd gekneed.

Hieronder mijn eigen mix waarin zowel het orgineel van Bino en de interpretatie van Laibach zijn verwerkt.

Kennelijk was Ellen ten Damme afgelopen zomer in IJsland. Het leverde haar behalve een romance met fotograaf Danny Ellinger ook het materiaal op voor haar nieuwe videoclip. ‘Verder verder’, het eerste nummer van haar nieuwe CD ‘Het regende zon’ is feitelijk niet meer dan een slide-show. Maar dan wel van IJsland.

Hoe de officiële clip op YouTube bij jullie wordt weergegeven weet ik niet, maar ik kan niet zo goed tegen al die teksten die je het zicht op het beeld ontnemen, dus kies ik maar voor een alternatieve versie die eigenlijk bedoeld is voor slechthorenden. Oók met tekst, maar dan relevant en minder beeldvullend.

Na alle opwinding in New York, was de eerste avond terug in Den Haag opnieuw gelijk weer onverwacht opwindend. Aanstichtster was de Malinese Fatoumata Diawara, die een concert gaf in Korzo.

Op haar negentiende vluchtte ze naar Parijs omdat ze niet uitgehuwelijkt wenste te worden. Op dat moment was Fatoumata al een bekende filmster in Mali.
In de Franse hoofdstad sloot ze zich als danseres aan bij een theatergezelschap. Vorig jaar debuteerde multi-talent Diawara verrassend als zangeres met de prachtplaat ‘Fatou’.

Net zoals bij haar grote mentor Oumou Sangare sluit haar muziek aan bij de Wassoulou traditie, maar ze neemt er wat meer afstand van, en je hoort ook jazz- en bluesinvloeden. In Engeland werd Fatou uitgeroepen tot nieuwkomer van het jaar in de categorie wereldmuziek.

Dansorgie
In Korzo probeerde ik wat te filmen tijdens het rustige gedeelte van het concert, dat zou uitmonden in een losgeslagen dansorgie. Ik postte mijn registratie van ‘Sowa’ op YouTube.
Aangezien ik zo ongeveer alle social media-accounts heb opgezegd is die film niet meer te bekijken, maar wel deze uit hetzelfde concert: