Categorie: De muziek Pagina 30 van 33

Het schijnt volgens onbevestigde berichten dat Ilse de Lange & Waylon bij hun eurovisie-avontuur de muziek van The Civil Wars voor ogen hadden. Joy Williams en John Paul White vormden – net als The Common Linnets, naar nu blijkt – een onmogelijk duo. Joy zong brave christenpop liedjes, terwijl John Paul White meer zijn heil zocht in stevige rock. Tijdens een workshop in Nashville ontdekten ze dat hun stemmen samen alle verschillen wist te overbruggen en er iets moois ontstond.

Dat vond de rest van Amerika ook en er waren direct twee Grammys voor hun debuut CD Barton Hollow. Buiten de optredens zelf begonnen de irritaties zich zó op te stapelen dat een tour door Europa halverwege moest worden afgebroken wegens “interne onenigheid en ambitieverschillen”.
Vorig jaar verscheen onverwacht nog wel een titelloos vervolg op Barton Hollow die op de hoogste positie van Billboards albumlijst binnenkwam. Sinds de opnamen van die CD hebben Joy Williams en John Paul White elkaar naar het schijnt nooit meer gesproken.

Persbericht
Vorige maand werd in een officieel persbericht van de platenmaatschappij de split van het zangduo ook formeel bekendgemaakt. “Het minste wat ik kan zeggen is dat ik bedroefd en teleurgesteld ben dat we als duo uit elkaar gaan”, reageerde Joy Williams. “JP is een fantastische muzikant en ik zal altijd dankbaar zijn voor de muziek die we samen maakten.

Er was vooral in de VS nogal wat te doen om het optreden van Michael Jackson tijdens de Billboard Music Awards in Las Vegas. OK, de King of Pop is natuurlijk dood. Maar waarom zou hij dan geen nieuwe hits kunnen uitbrengen en zijn overlijden hoeft ‘m er toch ook niet van te weerhouden om op te treden?!
En dus zagen de gelukkige aanwezigen Michael Jackson vijf jaar na zijn dood bedriegelijk echt als hologram optreden.
Vevo: Slave to the rhythm

Omdat het zo lang stil was rond Neneh Cherry (52) móeten jullie bijna wel schrikken van het gegeven dat deze Zweedse met Sierra Leoneaanse roots na zestien jaar zó terugkeert. Neneh is inmiddels moeder én (slik) oma! Bij ‘Jools’ (BBC) zag ze er geen dag ouder uit dan ten tijde van haar debuut met ‘Buffalo Stance’, wat toch inmiddels een kwart eeuw geleden is. En ze klinkt op Blank Project gewoon zó! Hoe stoer!!

Hier de links:
Artikel Het Parool
VPRO 3 voor 12
En natuurlijk hieronder dé muziek!

Verderrie. Hoe ver vooruit het weer voor Den Haag en omstreken ook wordt voorspeld; Het blijft zes graden en aan de regen en grijze luchten komt geen eind. Geen winter gehad maar ik ben het zat.

Ik wil de zon op de huid, luieren onder een palmboom aan een tropisch strand.
Een Bacardi in de hand.

Ik wil een plekje aan de vloedlijn in Gamboa (Morro de Sao Paulo)
en muziek van Bob Marley in mijn oor.

Eigenlijk wil ik gewoon even als Rhavi met zijn Lisa.

Het overkomt me eens in de – pakweg – vijf jaar dat ik op nieuwe muziek stuit alsof ik een goudader raak. Ik had het ooit met de debuut-elpee van Whitney Houston (1985) en zeker met ‘The Living Road’ van Lhasa de Sela (2003).

Mag of moet ik ‘Sing To The Moon’
daar nu al aan toevoegen?

Dit schreef ik begin maart 2013 en er is geen reden die woorden negen maanden later terug te nemen. In de worsteling om te komen tot de (wat mij betreft) mooiste nieuwe muziek kwam ik uiteindelijk toch weer uit op Laura Mvula als numero uno.

Het is zonder twijfel het meest afgelegen huis ter wereld en je vraagt je af wie hier op Elliðaey Island ooit heeft kunnen wonen. Wie kan er leven op niet meer dan een koude, winderige en boomloze rots zonder iemand anders in zicht?

Geloof het of niet, maar Elliðaey Island telde ooit een bloeiende gemeenschap van vijf huishoudens. Er werd gevist en vee gefokt. Het was een guur bestaan en naar verloop van tijd verdwenen alle menselijke activiteiten van het eiland voor de zuid-IJslandse kust.

Papegaaiduikers
Totdat het rond 1950 wordt herontdekt als paradijs voor de jacht op papegaai-duikers. De Elliðaey Jachtvereniging bouwde er een lodge voor hun leden en gebruiken die tot op de dag van vandaag.

Veel mensen verwarren het huis met het huis dat is geschonken aan zangeres Björk door de overheid , als dank voor haar muziek waarmee ze IJsland indirect op de kaart zette. Hoewel het klopt dat Bjork een huis op een eiland bewoont (maar niet geschonken door de overheid ). Het misverstand is verklaarbaar omdat ook dit eiland Elliðaey heet, maar dan voor de westkust van IJsland ligt.

Op mijn server staat zo ongeveer alle muziek die ik ken. Het gaat om een verzameling van ruim 130.000 liedjes. Dat klinkt veel stoerder dan het is.
Eerlijk gezegd is alles tegenwoordig wel terug te vinden op internet. Alles?

Zo dacht ik pas aan één van de eerste platen die ik ooit als klein mannetje draaide. In de allereerste opstart-jaren moest ik me behelpen met de platen van mijn vader en moeder.
En dus staan een halve eeuw later de liedjes van De Vrolijke Trekkers nog altijd in mijn geheugen gegrift. De vinylplaat ‘Liedjes bij de Zuiderzee’ heeft alle verhuizingen niet overleefd. En is nergens, tot in de donkerste uithoeken van het internet niet terug te vinden. Dankzij Google leidde het spoor naar iemand in Halsteren die nog een exemplaar van deze zware 33 1/3 vinylplak heeft en bereid bleek om ‘m te verkopen.

Er ging nogal wat opwinding vooraf aan het verschijnen van de eerste CD van Lily en Madeleine Jurkiewicz, respectievelijk pas 16 en 18 jaar oud. Asthmatic Kitty, het eigenwijze platenlabel van Sufjan Stevens, wist de zusjes vast te leggen en liet ze in alle rust aan hun debuutplaat werken. Die ligt er nu.

Wat direct opvalt zijn de loepzuivere stemmen van Lily & Madeleine die ondanks het grote verschil in timbre prachtig samenvallen. De begeleiding bestaat uit piano, cello, akoestische gitaar en incidenteel een functionele bas of wat drums, altijd in dienst van die als Spawater zo frisse zangstemmen.

Het maakt wel dat er wisselend op dit debuut wordt gereageerd. Zijn de zusjes  Jurkiewicz nou dodelijk saai  (toegegeven: ik kon ook een enkele geeuw niet onderdrukken) of juist ‘extra-ordinary’ zoals de New York Times ze noemt.