Categorie: De muziek Pagina 30 van 32

Op mijn server staat zo ongeveer alle muziek die ik ken. Het gaat om een verzameling van ruim 130.000 liedjes. Dat klinkt veel stoerder dan het is.
Eerlijk gezegd is alles tegenwoordig wel terug te vinden op internet. Alles?

Zo dacht ik pas aan één van de eerste platen die ik ooit als klein mannetje draaide. In de allereerste opstart-jaren moest ik me behelpen met de platen van mijn vader en moeder.
En dus staan een halve eeuw later de liedjes van De Vrolijke Trekkers nog altijd in mijn geheugen gegrift. De vinylplaat ‘Liedjes bij de Zuiderzee’ heeft alle verhuizingen niet overleefd. En is nergens, tot in de donkerste uithoeken van het internet niet terug te vinden. Dankzij Google leidde het spoor naar iemand in Halsteren die nog een exemplaar van deze zware 33 1/3 vinylplak heeft en bereid bleek om ‘m te verkopen.

Er ging nogal wat opwinding vooraf aan het verschijnen van de eerste CD van Lily en Madeleine Jurkiewicz, respectievelijk pas 16 en 18 jaar oud. Asthmatic Kitty, het eigenwijze platenlabel van Sufjan Stevens, wist de zusjes vast te leggen en liet ze in alle rust aan hun debuutplaat werken. Die ligt er nu.

Wat direct opvalt zijn de loepzuivere stemmen van Lily & Madeleine die ondanks het grote verschil in timbre prachtig samenvallen. De begeleiding bestaat uit piano, cello, akoestische gitaar en incidenteel een functionele bas of wat drums, altijd in dienst van die als Spawater zo frisse zangstemmen.

Het maakt wel dat er wisselend op dit debuut wordt gereageerd. Zijn de zusjes  Jurkiewicz nou dodelijk saai  (toegegeven: ik kon ook een enkele geeuw niet onderdrukken) of juist ‘extra-ordinary’ zoals de New York Times ze noemt.

Zeker. Ook ik heb geprutst op/met Compact Cassettes. Ook dat was een uitvinding van Philips. De minibandjes waren erg populair in het begin van de zeventiger jaren van de (slik) vorige eeuw.

Vorig jaar kreeg Simon Holland het lumineuze idee om een oproep te doen aan lezers van zijn blog en diverse synth-fora om eigen zelfgemaakte 80‘s muziekjes op te sturen.

Goed om te weten: vooruitlopend op YouTube maakte de Compact Cassette het eigenlijk voor het eerst mogelijk om je muzikale kwaliteiten voor de rest van de wereld vast te leggen. Voor zover daar sprake van was uiteraard.

Je kunt Bedroom Cassette Masters 1980-89 tegen een zelf te bepalen vergoeding hier downloaden. Deel III is in de maak.

Het kan de vaste bezoekers van deze site onmogelijk verbazen dat ik vanaf hier verwijs naar BuzzFeed waar een creatieve prutser legendarische platenhoezen laat bewegen. Niet allemaal even geslaagd. Wel fraai is de digitale bewerking van ‘Elephant‘
(The White Stripes/2003) en ‘Wish You Were Here‘ (Pink Floyd/1975). Hieronder:

Het is een filmscene die me m’n hele leven is bijgebleven. Alleen heb ik ‘m zo onthouden dat de ruzie tussen  Laurence “Shrevie” Schreiber en zijn vriendin zich in de auto afspeelde. Klopt niet. Toen ik de legendarische uitbarsting in ‘Diner’ weer eens terugzag, bleek die vastgelegd op de plaats delict zelf:
direct voor de zorgvuldig gerangschikte platencollectie.

Tegenwoordig komt alle muziek gelukkig uit de computer die alles zelf weer op z’n plaats terug zet. Dat is dan minder romantisch, maar elimineert wel een bron van explosieve ergenis binnen een verder gelukkige relatie.

De release van ‘Thirteen tales from Urban Bohemia’ van de Dandy Warhols in augustus 2000 had zomaar aan onze aandacht kunnen ontsnappen. Het liep gelukkig anders. Op zoek naar een nieuwe soundtrack stuitte telecom-gigant Vodaphone destijds op het onweerstaanbare intro van ‘Bohemian Like You’.

Pop-ologen haalden er destijds hun neus voor op, omdat alles aan dit nummer afgekeken zou zijn van The Rolling Stones/ lees: Keith Richards /lees: Jumping Jack Flash. Toegegeven: de inspiratie is er zeker. Maar als er hier al iets wordt gekopieerd, dan is het eindproduct toch echt een sterk verbeterde versie van het orgineel. Dat is vloeken in de kerk. Ik neem de hoon op de koop toe.

Voorstel:
Laten we bij het samenstellen van de komende Top 2000 eens open staan voor nieuwe Rock Classics in plaats van het blind hergroeperen van alle Child in Time, Hotel California en Bohemian Rhapsody’s.

Wisten jullie trouwens dat ‘Bohemian Like You’ van de Dandy Warhols zelfs nog NOOIT in de Top 2000 stond? Is dat niet een beetje vreemd?

Dit is hotel Belvoir in Nijmegen waar zich ergens in het jaar 1988 een grote donkere vrouw bij de receptie meldde. Zij kócht één van de appartementen met uitzicht over de rivier de Waal. In de daaropvolgende twee jaar zou ze zich zelden in de hotellobby laten zien. De met raadselen omgeven bewoonster was Nina Simone.

Hoe kwam de wereldberoemde jazzlegende in Nijmegen terecht? Haar beste vriend Gerrit de Bruin had haar naar de Waalstad gehaald in de hoop haar een nieuw leven te bieden. Dat lukte voor even. “‘Ze leed aan een combinatie van schizofrenie en manische depressie.”
De zangeres kon onnavolgbaar zijn in haar kuren. De Bruin: „Je kon haar dan zien veranderen. Ze had meerdere persoonlijkheden. Eigenlijk was ze doodsbang als er een reeks concerten aankwam, ze wilde er zo mogelijk zelfs onderuit komen.”

In het boek Nina Simone – Break Down & Let It All Out verhaalt Gerrit de Bruin over een bezoek aan een Japans restaurant in Nijmegen. Wanneer de tweede gang te lang op zich laat wachten naar haar zin zet Nina het op een krijsen.

Na een tijdje komt de restauranteigenaar naar de tafel met het verzoek of ze de zaak willen verlaten. Daarop ontsteekt Nina in grote woede en roept: “Je mag me niet omdat ik zwart ben.” Met een minzaam lachje antwoordt de eigenaar: “Nee mevrouw, ik mag u niet omdat ik geel ben.” Waarna het tweetal stilzwijgend de zaak verlaat.

In haar autobiografie schrijft Simone verder dat het rustige leven in Nijmegen haar op een gegeven moment begon te vervelen. Begin jaren negentig pakte ze dan ook haar biezen en vertrok naar Amsterdam om uiteindelijk in Zuid-Frankrijk uit te komen waar ze in 2003 overleed.