Het verhaal van Benjamin Clementine is fascinerend. Hij groeide op in Londen en belandde in Parijs als straatmuzikant. In een metrostation wordt hij al snel ontdekt door twee voorbijlopende platenbazen die niet weten wat ze horen. A new star is born.

Hij vermengt zijn indrukwekkende vocalen met sterk verhalende teksten. Clementine noemt zich een Franse muzikant en is duidelijk beïnvloed door Jacques Brel en Edith Piaf. En als je goed luistert, hoor je ook Nina Simone en Antony Hegarty voorbij komen. Maar bovenal is de van oorsprong Ghanese Benjamin Clementine vooral heel erg zich zelf. Hier prachtig in beeld gebracht bij Later… with Jools Holland (BBC Two)

Tekstueel is Clementine al vanaf zijn vroege jeugd vooral beïnvloed door dichters: ‘Ik las William Blake, T.S. Eliot, C.S. Lewis en vooral Paul Auster, allemaal dichters die schreven over hun eigen leven, dus dat ging ik ook doen.’

Inmiddels woont hij weer in Londen. ‘Mijn volgende albums zijn al bijna af en zullen heel anders klinken. Ondertussen werk ik ook aan een boek met essays en gedichten. Ik zal de komende jaren steeds meer die kant op drijven, vermoed ik.’

Even terug naar het stenen tijdperk van internet. Bijna veertien jaar geleden zag mijn website er zó uit. Helaas staat The Music Dome niet meer online, maar de bestanden zijn gelukkig op m’n harddisk terug te vinden, zodat ik m’n eerbetoon aan de toen nog onbekende Eva Cassidy speciaal ter gelegenheid van deze posting kan restaureren. Alle early-believers van Cassidy komen morgen in Hilversum bijeen voor de oprichtingsbijeenkomst van haar allereerste fanclub.

Terug naar 20 april 2001. Pim Fortuyn was toen nog druk bezig premier van Nederland te worden en in New York stonden de Twin Towers nog altijd fier overeind. Een geluidstechnicus bij de AVRO haalde een CD uit zijn koffertje die ik als gekend liefhebber móest horen. Het hoesje stond me al direct tegen en die naam… Eva Cassidy… associeerde ik direct met David Cassidy, een inmiddels vergeten tieneridool. Dat hielp ook niet echt.

Kort daarna bouwde ik mijn eigen Eva Cassidy tribute-pagina, waarschijnlijk de eerste in Nederland. Er is lange tijd naar verwezen vanaf de officiële website van Eva Cassidy. Hier de reconstructie van dat eerbetoon. De meeste links zijn dood als Eva zelf. Die heb ik om irritatie te voorkomen verwijderd.

Eva Cassidy? Nooit van gehoord! Ik citeer mezelf en dat citaat is nog maar een paar maanden oud. Het was op de eerste kerstdag van het jaar 2000 dat ik een bloedstollende versie van Curtis Mayfields’ “People get ready” op de radio hoorde. Gespitste oren. Was getekend: Eva Cassidy. Inderdaad, nooit van gehoord. Daarna was er alleen maar verbazing. Hoe is het mogelijk dat de wereld wordt verveeld met modale zangtalenten als Mariah Carey en Whitney Houston, terwijl de bekendheid van Eva Cassidy nooit verder reikte dan de buitenwijken van Washington DC.? Waar is de logica?

Antwoorden zoek ik op Internet, waar ik maar een paar bruikbare pagina’s aantref, onder meer van een nicht van de onbekende zangeres (Laura Bligh).
Eva Cassidy blijkt veel voldoening te halen uit haar werk als landschaps- architecte.

In haar vrije tijd maakt ze veel indruk op familie en intimi met haar tekeningen. (zie boven). Haar liefde voor muziek drijft haar de lokale podia van Washington DC op.

Zo komt ze ook in aanraking met stadsgenoot Chris Biondo, die een studio beheert. Incidenteel komt het tot opnamen, maar het helpt niet echt dat Eva geen enkele ambitie heeft om als zangeres een carriere na te streven.
Liever is ze landschaps- architecte en daarnaast doet ze niets liever dan in de omgeving met haar moeder wandelingen en fietstochten maken.

Totdat het noodlot vroeg in 1996 toeslaat. Ondanks fel verzet overlijdt Eva Cassidy later dat jaar aan leukemie. Dankzij Chis Biondo (praise him!) verschijnen er na haar dramatische dood toch enkele CDs met zowel studiowerk als live-opnamen op het kleine onafhankelijke Australische platenlabel Didgeredoo.

met Chris & tante Isabel

Hemelbestormde versies van “Autumn Leaves”, (even te beluisteren:) “What a wonderful world” en “Over the rainbow” blijven zo in elk geval voor het nageslacht bewaard. Via Internet of de betere platenzaak moeten die CD’s te bemachtigen zijn.

In een kartonnen doos vol afgedankt vinyl trof ik een prachtige langspeelplaat van Heinz Hermann Polzer aan, de Nederlands-Zwitserse econoom en taalvirtuoos. We kennen ‘m beter als Drs. P. die zich begin jaren zeventig plots opwerkte tot hoge posities in de hitparade met zijn ‘Veerpont’ en z’n absurde vertelling in ‘Dodenrit’.

Op de voor twee euro aangeschafte 33-toerenplaat bezingt Polzer het oostelijke deel van de provincie Groningen en in zijn dichtregels eindigt vrijwel elke strofe op iets dat rijmt op strokarton.

Familiegeschiedenis
Vreemd is dat niet want lang geleden gaf de strokarton-industrie een enorme impuls aan de bedrijvigheid en werkgelegenheid in het verre Noorden.

Gezicht op Oude Pekela met zijn veenkoloniale strokarton-industrieën.
Het dorp ligt langs de Pekel-Aa.

Voor veel Groningse gezinnen loopt de strokarton als een rode draad door hun familiegeschiedenis heen. Vaak waren er meerdere generaties werkzaam in één van de 21 strokartonfabrieken die Noord-Nederland ooit telde.

In de bijna onmetelijke archieven van Spotify
en iTunes zul je de track van onze drs. niet aantreffen, dus bied ik het obscure eerbetoon aan Oost-Groningen langs deze weg aan:

Ik heb wel eens ergens iets gelezen over een wetenschappelijk onderzoek naar onze sterkste muzikale herinneringen. Voor vrouwen liggen die in het dertiende levensjaar en voor mannen twee jaar eerder, zo rond de tijd dat zij elf jaar waren. De onderzoekers konden dat verschil niet overtuigend verklaren, maar ik weet uit eigen ervaring dat hun bevindingen helemaal kloppen. En dus klopt mijn hart sneller bij het zien van deze lijst.

Over D.C. Lewis schreef ik al eerder. Deze inmiddels overleden eendagsvlieg slaagde er in om te voorkomen dat de Voorburgse popgroep Earth & Fire met hun debuutsingle direct een nummer 1-hit zou scoren.
Het nummer Seasons dat is geschreven door George Kooymans (Golden Earring) wordt heel veel later met ontzag voor het origineel gecoverd door de Amerikaanse rockgroep The Ettes. Met zóveel ontzag zelfs dat je je afvraagt wat het toevoegt. 45 jaar na Jerney Kaagman bezingt Lindsay “Coco” Hames dezelfde vier seizoenen.

Terwijl ik op Instagram de technologische vooruitgang roem, mijmer ik hier weer terug naar het cassettebandje. Iedere 40-plusser heeft nog wel ergens een stapeltje van die dingen liggen.

De Britse krant The Guardian maakte er een korte film over, die geniaal is in al zijn eenvoud. De film speelt zich af in de hoogtijdagen van het cassettebandjes-tijdperk en in 2014, het tijdperk waarin je eigen mooie hoesjes met handgeschreven teksten op de achterkant niet meer bestaan. Na afloop van dit filmpje wil je nog maar één ding: Spotify naar de prullenbak slepen en je oude cassetterecorder en cassettebandjes van zolder halen!

De Canadese astronaut Chris Hadfield groeide recent – zoals Andre Kuipers en daarvoor Wubbo Ockels hier – in zijn thuisland uit tot een superster. Sinds hij begon te twitteren vanuit de ruimte trok hij 700.000 volgers. Jullie kennen zijn ontroerende eerbetoon aan ‘Space Oddity’.

David Bowie, de meester zelf stelde erg teleur met zijn poging de clip van Chris Hadfield vanuit de krappe ISS capsule te verbieden. Dat was nogal sneu.

Hoe dan ook: Afgelopen week verscheen ‘You are here‘, een fotoboek, geschoten vanuit zijn ruimtestation. In deze reportage van de BBC wordt een voorproefje gegeven met een blik vanuit de ruimte van roze daken in Venetië, het oog van de Sahara in Mauritanië en New York City zowel overdag als in de diepe nacht.

De uitkomst van een vreemd onderzoek van softwaremaker Virgil Griffith: Liefhebbers van Sufjan Stevens, Radiohead en Counting Crows mogen trots zijn: zij zijn het meest intelligent.

Griffith zocht de examengemiddeldes van 1352 Amerikaanse scholen op, waarna hij keek welke artiesten populair zijn onder de scholieren. Mensen die graag naar Beethoven luisteren, scoren met afstand het best.

Music That Makes You Dumb
Slecht nieuws voor liefhebbers van Lil’Wayne, The Used en Beyoncé: zij scoren het laagst in het onderzoek. De volledige resultaten van Griffith’s onderzoek, met de pakkende titel Music That Makes You Dumb, zijn hier te bekijken.

De Amerikaan geeft overigens zelf aan dat hij niet gelooft dat er een samenhang is tussen muzieksmaak en intelligentie, maar dat hij de resultaten wél bijzonder vermakelijk vindt.

Er zijn veel landgenoten die nog niet van Tina Dico hebben gehoord. En dus kostte het me weinig moeite een kaartje te bemachtigen voor haar eenmalige optreden in Nederland, op 1 december aanstaande in het muziekgebouw aan het IJ in Amsterdam.

Om jullie even bij te praten: Tina komt uit Denemarken, maar woont alweer enige tijd in IJsland met koukleum Helgi Jónsson. Samen zingen ze op deze akoestische opname bij Detektor FM wel erg mooi hun No Time To Sleep.