De grillige Ierse singer-songwriter Damien Rice maakte twee CD’s: O en 9.
Op de mooiste momenten zong Lisa Hannigan mee, zijn ultieme muze met wie hij ook in een ingewikkelde liefdesrelatie belandde. Gevraagd naar de belangrijkste gebeurtenis in zijn leven, zei Rice ooit in een interview: “De mooiste was toen ik Lisa voor het eerste ontmoette, het pijnlijkste moment was toen ze niet meer met me wilde praten”.

Uit meerdere interviews komt wel naar voren hoe moeilijk het was om met het genie Damien Rice samen te werken, laat staan samen te leven. Ik moest er aan denken toen ik een tv-registratie terugzag met een live uitvoering van The Blowers Daughter die tot op de dag van vandaag door merg en been gaat.

Hannigan is – anders dan op de CD – niet in staat om bij deze opname haar tweede stem aan te bieden. Aan het eind van deze solo-uitvoering staart ze hulpeloos naar de grond.
Volgens de overlevering kwam een einde aan de relatie toen Rice haar nogal lomp meedeelde dat ze niet langer in zijn band gewenst was omdat ze hem in zijn creativiteit zou belemmeren.

9 Crimes
Daar lijken beiden nooit meer helemaal overheen te zijn gekomen. Nu.nl sprak in 2012 met Lisa Hannigan: ‘Zodra Damien Rice ter sprake komt slaat ze haar ogen verlegen neer. “Het was heftig, ik vind het nog altijd moeilijk om erover te praten. Toevallig hoorde ik 9 Crimes laatst op de radio en ik kon alleen maar huilen. Het is zo mooi.”
Rice zelf verdween na de pijnlijke breuk van de aardbodem. Halverwege die periode van mysterieuze afwezigheid stuitte een medewerker van het muzikale maandblad Lust for Life bij toeval op de getormenteerde Ier in Kaffibarinn, een café in – of all places – Reykjavik. Glen Hansard van The Frames zou daar een verrassingsconcert geven.

Ik raakte er aan de praat met een sjofel uitziende vent van ergens achter in de dertig. Onverzorgde baard, plakkerig haar, Iers accent, kreukelig paars colbertje – maar humor had ‘ie wel, en hij wist bijzonder veel van muziek. Al kon ik er vanwege de drank en z’n accent niet veel van verstaan.

Toen zijn ‘gezond aangeschoten’ drinkmaat het podium werd opgeroepen, zijn half gesloopte gitaar pakte en een paar hartverscheurend mooie nummers zong ontdekte de reporter pas dat hij met een van zijn grote muzikale helden had staan kletsen, die hij vanwege zijn verlopen uiterlijk aanvankelijk niet had herkend.

Fotobewijs
Toegegeven; een sterk verhaal, maar als ‘bewijs’ maakte Martin Cuppens met zijn Olympus camera een foto van dit unieke IJslandse optreden in de kilste jaren van de loopbaan van Damien Rice.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar uh… every posting needs a happy ending. Acht jaar na ‘9’ verschijnt bijna net zo onverwacht ineens toch weer een CD (‘My Favourite Faded Fantasy’) die net als de twee illustere voorgangers ontroert en imponeert. En Lisa is uit zijn intimiderende schaduw gestapt en bewijst op ‘Sea Sew’ (2008) en ‘Passenger’ (2011) dat ze veel meer is dan de tweede stem van Damien Rice.

Jeetje. Kennen we Lauryn Hill nog? Geweldig met de Fugees waarna ze solo veelbelovend debuteerde met The Miseducation of… Daarna ging het duidelijk even downhill. Zo belandde Ms. Hill zelfs in de gevangenis, maar uiteindelijk kreeg ze haar leven weer op de rails.

Recent zou Lauryn Hill zelfs weer optreden tijdens het May Day Liveconcert in Nigeria maar ze zag daar op het laatste moment vanaf omdat de organisatie e.e.a. niet goed had geregeld. Om het toch een beetje goed te maken, heeft ze een lied online gezet. Speciaal voor haar Nigeriaanse fans, die haar niet zijn vergeten en weken voor het evenement al kaartjes hadden weten te bemachtigen. bron

Zolang alle leden van Abba nog leven, blijven de geruchten over een reünie de kop op steken. Vijftien jaar geleden leek het even te gebeuren toen een Brits-Amerikaans consortium een bedrag van 1 miljard dollar op tafel legde voor een tournee van 100 concerten. “Het is verdomd veel geld om zomaar nee tegen te zeggen, maar we hebben beslist deze kelk aan ons voorbij te laten gaan”, liet ex-lid Benny Andersson destijds aan de Zweede krant Aftonbladet weten.

Vorig jaar, toen werd stilgestaan bij het jubileum van de Eurovisie Songfestival-winst met Waterloo in 1974, zoemde het opnieuw hardnekkig rond dat Benny, Björn, Frida en Agnetha weer samen zouden gaan optreden. Nu was het Björn Ulvaeus die een einde maakte aan alle speculaties. “Dat zal nooit zal gebeuren. Ik kan niet tegen de druk om iedereen teleur te stellen. We willen graag dat het publiek ons herinnert zoals we toen waren: jong, uitbundig en vol ambitie. Dat is beter dan het beeld van vier bejaarden op een podium. Zoveel is zeker.”

De belangrijkste reden waarom Abba nooit meer bij elkaar komt heeft niets met geld te maken – dat hebben ze genoeg – maar is te zien op de bovenstaande foto.

Benny ligt op de grond in de Polarstudio en luistert naar The Day Before You Came, het allerlaatste nummer dat Abba opnam. Producer Michael B. Tretow daarover: “Er hing een gevoel van afscheid in de lucht”. Na afloop van de opname bleef Benny in de studio en ging hij op de grond liggen met een koptelefoon op, om naar het nummer te luisteren.

Mysterieuze videoclip
Niemand heeft ooit officieel megedeeld dat Abba uit elkaar is gegaan. Tot op de dag van vandaag niet. Op hun laatste avond in de studio waren Benny, Björn, Frida en Agnetha er in geslaagd om hun artistieke hoogtepunt uit 1980, de iconische hitsingle The Winner Takes It All verder te sublimeren tot een niet meer te overtreffen niveau. Andersson moet zich dat – zo liggend op de grond – hebben gerealiseerd. Hier eindigde Abba.

De nieuwe CD van Sufjan Stevens beneemt je de adem. De gerenommeerde muzieksite Pitchfork deelt een 9.3 uit voor deze kale biografie, een ongekend hoge score voor deze Britse kwaliteitsbewakers. 

Sufjan Stevens’ new album, Carrie & Lowell, is his best. This is a big claim, considering his career: Michigan (2003), stripped-down Seven Swans (2004), Illinois (2005), and knotty electro-acoustic collection The Age of Adz (2010).

En zo is het. Aan de lyrische recensie zelf komt geen eind, maar ik wil ‘m jullie niet onthouden.
Carrie is de getroubleerde moeder van Sufjan: schizofreen, drugsverslaafd en ze liet haar kleine kinderen meer dan eens achter. Zo fluisterzingt hij in ‘Should Have Know Better’

when I was three, three maybe four, she left us at that video store

Tot zover Carrie. Ze is dood. Lowell Brams is de stiefvader van Sufjan Stevens, die vijf jaar lang met Carrie getrouwd is geweest. De betekenis van die periode bezingt Sufjan in het titelnummer. Het was zijn season of hope.
Lowell Brams  is er nog en is tegenwoordig directeur van een platenmaatschappij: Asthmatic Kitty. Dit kleine onafhankelijke bedrijfje richtte hij in 1999 op… samen met zijn stiefzoon Sufjan.

Update: Sufjan Stevens heeft de track ‘Exploding Whale’ die niet op het album staat online gezet. Het nummer stond op een 7-inch single die tijdens de tour van Stevens verkocht werd, maar bij deze single zat geen downloadcode. Daarom is het nummer nu maar ‘gewoon’ online gezet. Beluister hem hieronder.

Het verhaal van Benjamin Clementine is fascinerend. Hij groeide op in Londen en belandde in Parijs als straatmuzikant. In een metrostation wordt hij al snel ontdekt door twee voorbijlopende platenbazen die niet weten wat ze horen. A new star is born.

Hij vermengt zijn indrukwekkende vocalen met sterk verhalende teksten. Clementine noemt zich een Franse muzikant en is duidelijk beïnvloed door Jacques Brel en Edith Piaf. En als je goed luistert, hoor je ook Nina Simone en Antony Hegarty voorbij komen. Maar bovenal is de van oorsprong Ghanese Benjamin Clementine vooral heel erg zich zelf. Hier prachtig in beeld gebracht bij Later… with Jools Holland (BBC Two)

Tekstueel is Clementine al vanaf zijn vroege jeugd vooral beïnvloed door dichters: ‘Ik las William Blake, T.S. Eliot, C.S. Lewis en vooral Paul Auster, allemaal dichters die schreven over hun eigen leven, dus dat ging ik ook doen.’

Inmiddels woont hij weer in Londen. ‘Mijn volgende albums zijn al bijna af en zullen heel anders klinken. Ondertussen werk ik ook aan een boek met essays en gedichten. Ik zal de komende jaren steeds meer die kant op drijven, vermoed ik.’

Even terug naar het stenen tijdperk van internet. Bijna veertien jaar geleden zag mijn website er zó uit. Helaas staat The Music Dome niet meer online, maar de bestanden zijn gelukkig op m’n harddisk terug te vinden, zodat ik m’n eerbetoon aan de toen nog onbekende Eva Cassidy speciaal ter gelegenheid van deze posting kan restaureren. Alle early-believers van Cassidy komen morgen in Hilversum bijeen voor de oprichtingsbijeenkomst van haar allereerste fanclub.

Terug naar 20 april 2001. Pim Fortuyn was toen nog druk bezig premier van Nederland te worden en in New York stonden de Twin Towers nog altijd fier overeind. Een geluidstechnicus bij de AVRO haalde een CD uit zijn koffertje die ik als gekend liefhebber móest horen. Het hoesje stond me al direct tegen en die naam… Eva Cassidy… associeerde ik direct met David Cassidy, een inmiddels vergeten tieneridool. Dat hielp ook niet echt.

Kort daarna bouwde ik mijn eigen Eva Cassidy tribute-pagina, waarschijnlijk de eerste in Nederland. Er is lange tijd naar verwezen vanaf de officiële website van Eva Cassidy. Hier de reconstructie van dat eerbetoon. De meeste links zijn dood als Eva zelf. Die heb ik om irritatie te voorkomen verwijderd.

Eva Cassidy? Nooit van gehoord! Ik citeer mezelf en dat citaat is nog maar een paar maanden oud. Het was op de eerste kerstdag van het jaar 2000 dat ik een bloedstollende versie van Curtis Mayfields’ “People get ready” op de radio hoorde. Gespitste oren. Was getekend: Eva Cassidy. Inderdaad, nooit van gehoord. Daarna was er alleen maar verbazing. Hoe is het mogelijk dat de wereld wordt verveeld met modale zangtalenten als Mariah Carey en Whitney Houston, terwijl de bekendheid van Eva Cassidy nooit verder reikte dan de buitenwijken van Washington DC.? Waar is de logica?

Antwoorden zoek ik op Internet, waar ik maar een paar bruikbare pagina’s aantref, onder meer van een nicht van de onbekende zangeres (Laura Bligh).
Eva Cassidy blijkt veel voldoening te halen uit haar werk als landschaps- architecte.

In haar vrije tijd maakt ze veel indruk op familie en intimi met haar tekeningen. (zie boven). Haar liefde voor muziek drijft haar de lokale podia van Washington DC op.

Zo komt ze ook in aanraking met stadsgenoot Chris Biondo, die een studio beheert. Incidenteel komt het tot opnamen, maar het helpt niet echt dat Eva geen enkele ambitie heeft om als zangeres een carriere na te streven.
Liever is ze landschaps- architecte en daarnaast doet ze niets liever dan in de omgeving met haar moeder wandelingen en fietstochten maken.

Totdat het noodlot vroeg in 1996 toeslaat. Ondanks fel verzet overlijdt Eva Cassidy later dat jaar aan leukemie. Dankzij Chis Biondo (praise him!) verschijnen er na haar dramatische dood toch enkele CDs met zowel studiowerk als live-opnamen op het kleine onafhankelijke Australische platenlabel Didgeredoo.

met Chris & tante Isabel

Hemelbestormde versies van “Autumn Leaves”, (even te beluisteren:) “What a wonderful world” en “Over the rainbow” blijven zo in elk geval voor het nageslacht bewaard. Via Internet of de betere platenzaak moeten die CD’s te bemachtigen zijn.

In een kartonnen doos vol afgedankt vinyl trof ik een prachtige langspeelplaat van Heinz Hermann Polzer aan, de Nederlands-Zwitserse econoom en taalvirtuoos. We kennen ‘m beter als Drs. P. die zich begin jaren zeventig plots opwerkte tot hoge posities in de hitparade met zijn ‘Veerpont’ en z’n absurde vertelling in ‘Dodenrit’.

Op de voor twee euro aangeschafte 33-toerenplaat bezingt Polzer het oostelijke deel van de provincie Groningen en in zijn dichtregels eindigt vrijwel elke strofe op iets dat rijmt op strokarton.

Familiegeschiedenis
Vreemd is dat niet want lang geleden gaf de strokarton-industrie een enorme impuls aan de bedrijvigheid en werkgelegenheid in het verre Noorden.

Gezicht op Oude Pekela met zijn veenkoloniale strokarton-industrieën.
Het dorp ligt langs de Pekel-Aa.

Voor veel Groningse gezinnen loopt de strokarton als een rode draad door hun familiegeschiedenis heen. Vaak waren er meerdere generaties werkzaam in één van de 21 strokartonfabrieken die Noord-Nederland ooit telde.

In de bijna onmetelijke archieven van Spotify
en iTunes zul je de track van onze drs. niet aantreffen, dus bied ik het obscure eerbetoon aan Oost-Groningen langs deze weg aan:

Ik heb wel eens ergens iets gelezen over een wetenschappelijk onderzoek naar onze sterkste muzikale herinneringen. Voor vrouwen liggen die in het dertiende levensjaar en voor mannen twee jaar eerder, zo rond de tijd dat zij elf jaar waren. De onderzoekers konden dat verschil niet overtuigend verklaren, maar ik weet uit eigen ervaring dat hun bevindingen helemaal kloppen. En dus klopt mijn hart sneller bij het zien van deze lijst.

Over D.C. Lewis schreef ik al eerder. Deze inmiddels overleden eendagsvlieg slaagde er in om te voorkomen dat de Voorburgse popgroep Earth & Fire met hun debuutsingle direct een nummer 1-hit zou scoren.
Het nummer Seasons dat is geschreven door George Kooymans (Golden Earring) wordt heel veel later met ontzag voor het origineel gecoverd door de Amerikaanse rockgroep The Ettes. Met zóveel ontzag zelfs dat je je afvraagt wat het toevoegt. 45 jaar na Jerney Kaagman bezingt Lindsay “Coco” Hames dezelfde vier seizoenen.