Categorie: De muziek Pagina 28 van 33

Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.

Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’

Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.

Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.

Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.

Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/

Even aadacht voor de enquête die ik tegen kwam op www.150italiani.it, waarbij alle bezoekers zijn uitgevraagd over de allergrootste en belangrijkste Italiaanse helden. Wie waren dat en waarom? Welke bijzondere bijdrage hebben zij geleverd aan Italië, aan de Italiaanse eenheid, aan de Italiaanse cultuur?

De top 15 ziet er als volgt uit:
1 Andrea Pazienza, schilder en striptekenaar
2 Giovanni Guareschi, schrijver
3 Fabrizio de André, schrijver
4 Guglielmo Marconi, uitvinder en natuurkundige
5 Lucio Battisti, zanger en schrijver
6 Giovanni Falcone, onderzoeksrechter
7 Gino Bartali, wielrenner
8 I ragazzi di Via Panisperna, natuurkundigen
9 Enzo Ferrari, ondernemer
10 paus Johannes XXIII
11 Salvatore Luria, microbioloog en Nobelprijswinnaar
12 Gabriele D’Annunzio, schrijver
13 Filippo Tommaso Marinetti, schrijver en dichter
14 Giorgio Gaber, zanger en schrijver
15 Fausto Coppi, wielrenner

Het is een rare uitkomst, maar mijn hart sloeg bijna een slagje over bij het zien van die vijfde plaats in de Italiaanse geschiedenis voor Lucio Battisti.
Na de eerste buitenlandse vakantie (1971) waarin zijn ‘Pensieri e Parole‘ dagelijks over de stranden schalde ben ik Lucio Battisti blijven volgen, tot ver voorbij zijn vroegtijdige dood – voor zover dat mogelijk is.

Hoe onbekend hij in Nederland ook is; Lucio Battisti geldt nog altijd als een van de meest invloedrijke muzikanten uit de Italiaanse popgeschiedenis. Hij bracht in totaal 18 albums uit, waarvan er 13 op de eerste plaats stonden, vaak maanden aan één stuk.
Op YouTube zijn voornamelijk zwartwit beelden met televisieoptredens uit de eerste jaren van zijn loopbaan te zien.
Naarmate het succes groeide, trok Battisti zich meer en meer uit het openbare leven terug.

Het stenen planeetje

Zijn beeltenis komt ook niet meer voor op zijn latere albumhoezen (zie als voorbeeld zijn voorlaatste CD hiernaast). Het enige beeldmateriaal uit die periode zijn de stiekem genomen kiekjes die de paparazzi wist te maken van de man die voor Italië de soundtrack van de 60’er én 70’er jaren schreef (zie foto daarboven)
De kale, elektronische platen die Battisti in de jaren tachtig uitbracht na zijn breuk met Mogol, zijn vaste tekstschrijver, waren beduidend minder succesvol.

Het bericht van zijn overlijden leidde niettemin tot een ongekende uitbarsting van emotie in Italië. Mooi is het verhaal van Piero Sicoli en Francesco Mancade, twee Italiaanse sterrekundigen die op 27 februari 1997 ver in het heelal een niet eerder gezien stenen planeetje met een dwarsdoorsnee van amper vijf kilometer ontdekten. Deze astroïde, dit miniscuul kleine lichtpuntje héél ver bij ons vandaan, heet nu officieel ‘9115 Battisti’, vernoemd naar de mysterieuze Italiaanse troubadour.

Anima Latina (1974) wordt gezien als Lucio Battisti′s creatieve hoogtepunt, zijn Sgt. Pepper.

Bohemian Rhapsody was de Britse kersthit van 1975. En daarna werd het nummer alleen maar groter. Bijna twee generaties later klinkt het zo:

Ter gelegenheid van dat 40-jarig jubileum dook op YouTube een passend eerbetoon op met medewerking van het Engelse Nationaal Ballet, gemixt met onder andere een strijkkwartet van de Royal Academy of Music en opnames van de Trinity Boys Choir.

Het album Dark Side Of The Moon van Pink Floyd – ik schreef er eerder dit jaar over – staat ruim 42 jaar (!) na de release ook deze week weer in het overzicht van de best verkopende platen in de Verenigde Staten. Dat is mooi.

Helemaal vreemd is het dus niet dat bijvoorbeeld Andreas Dittberner zich met de bovenstaande gif-animatie uitleeft op een animatiefilm die de Roemeen Sebastian Cosor. Hij liet zich op zijn beurt weer inspireren door De Schreeuw van de Noorse kunstenaar Edvard Munch. De scene op de brug begint met de legendarische zinnen uit het Pink Floyd album.

And I am not frightened of dying any time will do
I don’t mind. Why should I be frightened of dying?

Nu al weet de Britse zangeres Josienne Clarke wat ze op vrijdag 22 januari van het komende jaar gaat doen en ik eerlijk gezegd ook. Samen met Ben Clarke is ze dan te gast op een Acoustic Alley-avond in Theater aan de Steeg; via het wijkpark amper 450 meter lopen van mijn huis. Met wat inschikken kunnen er zo’n 80 waarnemers toegang krijgen tot de piepkleine concertzaal. Die is in elk geval te klein om plaats te bieden aan alle muzikale begeleiders die te zien zijn in de onderstaande video-registratie.

Mooi toch? Voordat er vragen over komen: De muziek is van Tina Dickow

Je zult in Ierland niet snel een pub vinden waar de muziek van CD’s, uit de iPad of van Spotify komt. In een land met een dergelijke monumentale muzikale geschiedenis is live-muziek de norm en al het andere gewoon not done.

Juist tijdens mijn rondreis door Ierland, gaf de muzikale grootmeester Van Morrison een zeldzaam interview aan de Irish Times ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag.

Muziek die wij als ‘Iers’ beschouwen, doet Van The Man wat laatdunkend af als ‘just folk’. Enige uitzondering daarop zijn The McPeakes. Dat voelt voor iemand die het weten kan als écht Ierse muziek. En dat maakt dus nieuwsgierig.

Denk nou niet dat er ook maar één muziekshop in Belfast is te vinden waar ze de McPeake Family in de schappen hebben staan. Alles is in de vergetelheid verdwenen. Op internet vind ik welbeschouwd één vaag filmpje waarin de familie is te horen in Will Ya Go Lassie Go. Live uiteraard. Ik heb de zwart-wit opname maar snel digitaal veiliggesteld en bied deze hierbij aan.

De onbegrepen Britse folkzanger Nick Drake, die in 1974 uiteindelijk zelfmoord pleegde omdat niemand interesse toonde voor zijn meesterlijke plaat Pink Moon, had zijn muzikale talent van geen vreemde.

Bij het omzetten van mijn CD-collectie naar m′n eigen muziekserver stuitte ik op deze bandopname. Daarop hoor je Nick′s moeder Molly Drake. Ze nam in de jaren ’50 van de vorige eeuw met de bandrecorder* liedjes op in eigen huis, waarbij ze zichzelf op de piano begeleid.
Nick luisterde in zijn pyjama ademloos toe. Excuus voor de povere geluidskwaliteit.