Categorie: De muziek Pagina 27 van 32

Bohemian Rhapsody was de Britse kersthit van 1975. En daarna werd het nummer alleen maar groter. Bijna twee generaties later klinkt het zo:

Ter gelegenheid van dat 40-jarig jubileum dook op YouTube een passend eerbetoon op met medewerking van het Engelse Nationaal Ballet, gemixt met onder andere een strijkkwartet van de Royal Academy of Music en opnames van de Trinity Boys Choir.

Het album Dark Side Of The Moon van Pink Floyd – ik schreef er eerder dit jaar over – staat ruim 42 jaar (!) na de release ook deze week weer in het overzicht van de best verkopende platen in de Verenigde Staten. Dat is mooi.

Helemaal vreemd is het dus niet dat bijvoorbeeld Andreas Dittberner zich met de bovenstaande gif-animatie uitleeft op een animatiefilm die de Roemeen Sebastian Cosor. Hij liet zich op zijn beurt weer inspireren door De Schreeuw van de Noorse kunstenaar Edvard Munch. De scene op de brug begint met de legendarische zinnen uit het Pink Floyd album.

And I am not frightened of dying any time will do
I don’t mind. Why should I be frightened of dying?

Nu al weet de Britse zangeres Josienne Clarke wat ze op vrijdag 22 januari van het komende jaar gaat doen en ik eerlijk gezegd ook. Samen met Ben Clarke is ze dan te gast op een Acoustic Alley-avond in Theater aan de Steeg; via het wijkpark amper 450 meter lopen van mijn huis. Met wat inschikken kunnen er zo’n 80 waarnemers toegang krijgen tot de piepkleine concertzaal. Die is in elk geval te klein om plaats te bieden aan alle muzikale begeleiders die te zien zijn in de onderstaande video-registratie.

Mooi toch? Voordat er vragen over komen: De muziek is van Tina Dickow

Je zult in Ierland niet snel een pub vinden waar de muziek van CD’s, uit de iPad of van Spotify komt. In een land met een dergelijke monumentale muzikale geschiedenis is live-muziek de norm en al het andere gewoon not done.

Juist tijdens mijn rondreis door Ierland, gaf de muzikale grootmeester Van Morrison een zeldzaam interview aan de Irish Times ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag.

Muziek die wij als ‘Iers’ beschouwen, doet Van The Man wat laatdunkend af als ‘just folk’. Enige uitzondering daarop zijn The McPeakes. Dat voelt voor iemand die het weten kan als écht Ierse muziek. En dat maakt dus nieuwsgierig.

Denk nou niet dat er ook maar één muziekshop in Belfast is te vinden waar ze de McPeake Family in de schappen hebben staan. Alles is in de vergetelheid verdwenen. Op internet vind ik welbeschouwd één vaag filmpje waarin de familie is te horen in Will Ya Go Lassie Go. Live uiteraard. Ik heb de zwart-wit opname maar snel digitaal veiliggesteld en bied deze hierbij aan.

De onbegrepen Britse folkzanger Nick Drake, die in 1974 uiteindelijk zelfmoord pleegde omdat niemand interesse toonde voor zijn meesterlijke plaat Pink Moon, had zijn muzikale talent van geen vreemde.

Bij het omzetten van mijn CD-collectie naar m′n eigen muziekserver stuitte ik op deze bandopname. Daarop hoor je Nick′s moeder Molly Drake. Ze nam in de jaren ’50 van de vorige eeuw met de bandrecorder* liedjes op in eigen huis, waarbij ze zichzelf op de piano begeleid.
Nick luisterde in zijn pyjama ademloos toe. Excuus voor de povere geluidskwaliteit.

De grillige Ierse singer-songwriter Damien Rice maakte twee CD’s: O en 9.
Op de mooiste momenten zong Lisa Hannigan mee, zijn ultieme muze met wie hij ook in een ingewikkelde liefdesrelatie belandde. Gevraagd naar de belangrijkste gebeurtenis in zijn leven, zei Rice ooit in een interview: “De mooiste was toen ik Lisa voor het eerste ontmoette, het pijnlijkste moment was toen ze niet meer met me wilde praten”.

Uit meerdere interviews komt wel naar voren hoe moeilijk het was om met het genie Damien Rice samen te werken, laat staan samen te leven. Ik moest er aan denken toen ik een tv-registratie terugzag met een live uitvoering van The Blowers Daughter die tot op de dag van vandaag door merg en been gaat.

Hannigan is – anders dan op de CD – niet in staat om bij deze opname haar tweede stem aan te bieden. Aan het eind van deze solo-uitvoering staart ze hulpeloos naar de grond.
Volgens de overlevering kwam een einde aan de relatie toen Rice haar nogal lomp meedeelde dat ze niet langer in zijn band gewenst was omdat ze hem in zijn creativiteit zou belemmeren.

9 Crimes
Daar lijken beiden nooit meer helemaal overheen te zijn gekomen. Nu.nl sprak in 2012 met Lisa Hannigan: ‘Zodra Damien Rice ter sprake komt slaat ze haar ogen verlegen neer. “Het was heftig, ik vind het nog altijd moeilijk om erover te praten. Toevallig hoorde ik 9 Crimes laatst op de radio en ik kon alleen maar huilen. Het is zo mooi.”
Rice zelf verdween na de pijnlijke breuk van de aardbodem. Halverwege die periode van mysterieuze afwezigheid stuitte een medewerker van het muzikale maandblad Lust for Life bij toeval op de getormenteerde Ier in Kaffibarinn, een café in – of all places – Reykjavik. Glen Hansard van The Frames zou daar een verrassingsconcert geven.

Ik raakte er aan de praat met een sjofel uitziende vent van ergens achter in de dertig. Onverzorgde baard, plakkerig haar, Iers accent, kreukelig paars colbertje – maar humor had ‘ie wel, en hij wist bijzonder veel van muziek. Al kon ik er vanwege de drank en z’n accent niet veel van verstaan.

Toen zijn ‘gezond aangeschoten’ drinkmaat het podium werd opgeroepen, zijn half gesloopte gitaar pakte en een paar hartverscheurend mooie nummers zong ontdekte de reporter pas dat hij met een van zijn grote muzikale helden had staan kletsen, die hij vanwege zijn verlopen uiterlijk aanvankelijk niet had herkend.

Fotobewijs
Toegegeven; een sterk verhaal, maar als ‘bewijs’ maakte Martin Cuppens met zijn Olympus camera een foto van dit unieke IJslandse optreden in de kilste jaren van de loopbaan van Damien Rice.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Maar uh… every posting needs a happy ending. Acht jaar na ‘9’ verschijnt bijna net zo onverwacht ineens toch weer een CD (‘My Favourite Faded Fantasy’) die net als de twee illustere voorgangers ontroert en imponeert. En Lisa is uit zijn intimiderende schaduw gestapt en bewijst op ‘Sea Sew’ (2008) en ‘Passenger’ (2011) dat ze veel meer is dan de tweede stem van Damien Rice.

Jeetje. Kennen we Lauryn Hill nog? Geweldig met de Fugees waarna ze solo veelbelovend debuteerde met The Miseducation of… Daarna ging het duidelijk even downhill. Zo belandde Ms. Hill zelfs in de gevangenis, maar uiteindelijk kreeg ze haar leven weer op de rails.

Recent zou Lauryn Hill zelfs weer optreden tijdens het May Day Liveconcert in Nigeria maar ze zag daar op het laatste moment vanaf omdat de organisatie e.e.a. niet goed had geregeld. Om het toch een beetje goed te maken, heeft ze een lied online gezet. Speciaal voor haar Nigeriaanse fans, die haar niet zijn vergeten en weken voor het evenement al kaartjes hadden weten te bemachtigen. bron