Categorie: De muziek Pagina 27 van 33

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.

In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.

En op Blogger schrijft Metha:

Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.

Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.

Hallo lieve luistervrienden. In de wereld van de populaire muziek worden momenteel geen bakens verzet, maar binnen dat speelveld oogst België bewondering af. Lees hierin geen flauwe verwijzing naar het europees kampioenschap voetbal waar België dus wel acteert en Nederland niet.

Momenteel luister ik dus vooral naar Blackened Cities van Melanie de Biasio. Het Belgische De Morgen omschreef zangeres Melanie De Biasio als een nachtraaf. “Het liefst trekt ze laat ’s avonds de straat op, omdat de stad haar dan de meeste inspiratie geeft.” De hoesfoto valt op met een hardgrauwe zwartwit foto van industriestad Charleroi, waar Melanie de eerste achttien jaren van haar leven doorbracht.

De ukelele die vaak geringschattend een ‘kindergitaar’ wordt genoemd dankt in Nederland zijn ietwat suffige imago aan de vertolkingen van Brigitte Kaandorp die zich graag op dit instrument begeleid. In de Angelsaksische landen is de ukelele altijd met meer respect behandeld. Zo is van ex-Beatles gitarist George Harrison bekend dat hij een groot liefhebber was en de Amerikaanse Pearl Jam-zanger wijdde zelfs een complete solo-CD aan zijn favoriete Ukelelesongs (2011), wat nog steeds een prachtplaat is.

Monique Snoeijen wijdde begin dit jaar een mooi overzichtsartikel in NRC Handelsblad aan de viersnarige vrolijkerd die eindelijk volwassen wordt. Volgens de overlevering is de ukelele van het Portugese Madeira in 1879 door immigranten naar Hawaii overgebracht, die daar aan wal gingen om suikerriet te snijden.
Daar is de ukelele nog altijd populair. Sterker nog: weer helemaal hip. Honoka Katayama en Azita Ganjali zijn twee meisjes uit Hawaii die allebei als geen ander weten hoe ze hun ukelele moeten bespelen. Ze traden al op in Japan. Op internet zijn genoeg filmpjes te vinden. Omdat het op Hawaii altijd waait, moet je het geluid van de wind maar even op de koop toe nemen. Er blijft genoeg te genieten over, zoals blijkt uit de aftiteling.

Voor wie er belangstelling voor heeft: een filmscript vol drama wordt dezer dagen geschreven. Een superster overlijdt onverwacht. Volgens de laatste geruchten liep hij een Hiv-virus op dat zich recent ontwikkelde tot Aids. Vanwege zijn sterke geloof – Prince was een Jehova – wees hij medische begeleiding af. Bij zijn verminderde weerstand werd een normaal gesproken onschuldige griep Prince fataal. Prince stelde geen testament op.

Zijn vader en moeder zijn dood. Prince heeft één zus: Tyka, en nog een paar halfbroers en halfzussen. Zijn nagelaten muziek alleen al is 300 tot 500 miljoen euro waard. Zijn verborgen muziek is een veelvoud daarvan. Die bewaarde hij in ‘The Vault’, een kluis waar alleen Prince zelf toegang toe had. (zie foto)

In die kluis onder zijn studiocomplex Paisley Park in Chanhassan zouden zo’n tweeduizend nooit eerder uitgebrachte nummers liggen, genoeg om ruim honderd albums mee te vullen. Amerikaanse media berichten dat die ondergrondse kluis afgelopen week door ‘zaakgelastigden’ open is geboord. Opvallend is dat geen enkel bericht vervolgens rept over wat daar is aangetroffen.

BBC-journalist Mobeen Azhar hoort al jaren het gerucht over de kluis en besloot het uit te zoeken. In de documentaire Hunting for Prince’s vault (55 min.) komen verschillende mensen uit de muziekindustrie met wie de artiest samenwerkte aan het woord.

Verder had in de dagen na diens plotselinge overlijden niet alleen Ron Fresen afgelopen week een geweldig vertelde herinnering aan Prince, maar ook Jimmy Fallon. Die op een onmogelijk moment werd gebeld door zijn agency omdat his Royal Badness hem plotseling uitdaagde voor een wedstrijdje … ping-pong.

Blijft over het geharrewar in antwoord op de vraag waar die honderden miljoenen verdiende dollars nu naar toe gaan. Naar Tyka toch niet neem ik aan, zijn enige zus en directe bloedverwant die ondanks dat ze van de drugs af schijnt te zijn met haar zak chips bij het afscheid van haar broer niet helemaal oké in beeld kwam.

Hierboven de stamboom van de onbekende Nelson dynastie. Enige zus Tyka was naar het schijnt ook muzikaal en maakte zes albums.

De dood van Elvis Presley herinner ik me nog goed.
De dood van John Lennon natuurlijk ook. Zó gewelddadig.
De dood van Michael Jackson kwam niet onverwacht.
De dood van David Bowie ben ik nog aan het verwerken.
De dood van Prince brengt me nu echt even uit balans.
…. zo kort na Bowie.

Terug naar donderdagavond 18 augustus 1988. Ik draaide een weinig gedenkwaardige avonddienst op de redactie van Radio West toen een opgewonden correspondent vanuit de Haagse poptempel ‘Paard van Troje’ belde omdat daar alle activiteiten bruut moesten worden afgebroken zonder dat daarbij een uitleg kwam. Omdat Prince in Nederland was voor drie stadionconcerten in de Rotterdamse Kuip zoemde het in no-time in het centrum van Den Haag rond dat His Royal Badness die nacht nog wel eens los zou kunnen gaan in een kleine muziekclub aan de Prinsegracht.

Ik geloofde er aanvankelijk niets van, maar terwijl ik kort na het alarm-telefoontje ter plaatse stond te praten kwam er een vrachtwagen van de gemeente voorrijden, beladen met dranghekken. Zou het dan toch?

To cut a long story short: Ik-was-er-bij! Samen met naar schatting driehonderd overige nachtbrakers. Het onverwachte Prince-concert in Den Haag begon om ongeveer twee uur in de nacht met de band van Wendy en Lisa. Daarna betrad de meester, twee turven hoog en onberispelijk gekleed het podium. Wat ik me er nog van herinner is dat hij achter drums en keyboards zat, lange gitaarsolo’s gaf en aan het concert geen einde kwam. Bij het krieken van een nieuwe dag liep ik met suis in de oren naar huis. Wat een nacht! Die klonk ongeveer zo:

Ik schreef in 2012 vanaf deze plek al eens eerder over Daryl Hall. Eén van de beste blanke soulzangers ever. Platen maakt ie niet meer en aan slopende toernee’s heeft ie ook een broertje dood. Waarom zou ie ook, want Daryl ging ooit multi-platina en kan dus doen wat ie wel. En dat is precies wat ie doet.

De helft van Hall & Oates houdt zich tegenwoordig bezig met het onderhouden en renoveren van historische plattelandshuizen in zowel de VS als Engeland. En na gedane arbeid nodigt hij nu vrienden en vriendinnen uit om samen muziek te maken in Daryls House, al jaren geliefd bij muziekliefhebbers. En we mogen er allemaal van meegenieten.

De laatste acht van inmiddels 74 (!) afleveringen kun je via internet bekijken. De meest populaire aflevering is die waarin Daryl Hall ene Darius Rucker ontvangt. Die kennen we in Nederland nauwelijks, maar er gaan wellicht hier en daar belletjes rinkelen als ik zeg dat hij de oprichter van Hootie & The Blowfish is. Hier zie je ze in actie – Live From Daryls House: