Categorie: De muziek Pagina 26 van 33

Er was meer dan alleen passie voor muziek in het leven de grootste Belg aller tijden. In 1967 haalde Jacques Brel zijn vlieg- en zeilbrevet en bevoer hij samen met minnares Maddly Bamy per zeiljacht Askoy II de Atlantische en Stille Oceaan. Uiteindelijk belandde het paar op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa, waar Brel ook begraven ligt. Net als de Franse kunstschilder Paul Gauguin. Vanwaar die aantrekkingskracht van het 320 vierkante kilometer en 2190 inwoners tellende eilandje in de Stille Oceaan? Mark Gielen ging voor het Belgische weekblad Knack op onderzoek uit.

Et par manque de brise le temps s’immobilise / Aux Marquises

“Wie kent die obsederende frasen niet uit een lied van Jacques Brel, dat alleen hij kon geschreven hebben? Om ze te begrijpen, te voelen en te zien, moet je lang reizen: Parijs, Los Angeles, Papeete en Hiva Oa, drie vluchten die gestel en hersenen danig ontregelen. De trip kan nog langer, als traagste initiatie in de Markiezeneilanden, die kruimels in de oneindige Stille Oceaan: met de Aranui, een vrachtboot die met levensmiddelen en passagiers de tocht van Tahiti naar de 1500 kilometer noordelijker gelegen archipel maakt.

Carpaccio van tonijn
Die twaalf eilanden tussen evenaar en Steenbokskeerkring zijn het andere eind van de wereld. Wonderlijk is de baai van Atuona met bergen, zee en wolken, de zon in gevecht met kraterwanden die zelden bloot te zien zijn. De hoofdplaats ligt in het hart van een weggeblazen caldeira. Ik proef carpaccio van tonijn met vanille en anijs, een geitje des Marquises au curry met op het biertje een etiket met het bevallige meisje Hinano. De sterren van het zuidelijk halfrond genieten mee.

Dan de wandeling naar het dorp, langs post, mairie, apotheek en gendarmerie, de klim naar le cimetière waar de man van zoveel chansons begraven ligt. Zijn huis op de heuvel is afgebroken, maar zijn botten rusten op Hiva Oa, begraven op de Markiezeneilanden die hij met elpee en een lied op de kaart heeft gezet: “Et la mer se déchire infiniment brisée / Par des rochers qui prirent des prénoms affolés.”

Eerst breng ik een groet aan de duivelse Gauguin met een beeldje van Oviri, een van zijn Polynesische schonen. Dan vertraagt mijn pas, stokt en komt tot ingetogen stilstand. Tussen bloemen slaapt de man die rechtopstaand wou leven, een ram zoals ik, sans être adulte op zijn 49 jonggestorven: Jacques Brel. Op de steen: 8-4-1929 en 9-10-1978, zijn beeltenis vergezeld door zijn laatste geliefde Maddly. 
Lees hier Gielens’ hele verhaal.

Met Shape Of You heeft Ed Sheeran het record van langst genoteerde nummer 1-hit in de Top 40 op zijn naam geschreven. Het nummer van de Britse zanger kwam op 21 januari van dit jaar op de eerste plaats en heeft sindsdien de nummer 1-positie zonder onderbreking weten te bezetten. Daarmee voert Ed Sheeran de Top 40 nu voor 14 weken aan. Die prestatie werd in ruim 52 jaar Top 40-historie niet eerder geleverd.

In 2012 schreef Gusttavo Lima het record op zijn naam door met Balada voor 13 weken op nummer 1 te verblijven.
Marco Borsato raakte toen zijn record uit 1994, 12 weken op nummer 1 met Dromen Zijn Bedrog, kwijt.
Wie waren nou, in 52 jaar Top 40-geschiedenis, de voorgangers van Ed Sheeran?

In de aanloop naar de verkiezingen woedt er in Nederland zelfs weer een discussie over de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Bruce Springsteen IS dus 67 jaar en dat ziet er dus zó uit.


Jessica Victoria Bloom maakte deze waanzinnige selfie tijdens een concert van The Boss in de Allphones Arena, Sydney (Australië). En ik denk aan de nog oudere ‘nieuwe ouderen’ in de popmuziek. Zo rent Mick Jagger (73) nog altijd als een fitness-guru over de podia en reist zijn concurrent van een slordige halve eeuw geleden, Paul McCartney (74) ook nog altijd de wereld rond.

Wáár ligt de grens?
Wel, als ik het onderstaande bericht mag geloven, ongeveer dáár.

Stefan van den Bergh laat even horen dat echte kunst grenzeloos is. In de video hoor je het Franstalige ‘La Tribu de Dana’ van Manau, het Spaanstalige ‘Golpe De Estado’ van Immortal Technique, het Servische ‘Gorila U Magli’ van Beogradski Sindikat, het Engelstalige ‘Leaving The Past’ eveneens van Immortal Technique, het Bosnische ‘Mater Vam Jebem’ van Edo Maajkaen en het Nederlandse ‘Hoedenplank’ van Opgezwolle.

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.

In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.

En op Blogger schrijft Metha:

Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.

Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.

Hallo lieve luistervrienden. In de wereld van de populaire muziek worden momenteel geen bakens verzet, maar binnen dat speelveld oogst België bewondering af. Lees hierin geen flauwe verwijzing naar het europees kampioenschap voetbal waar België dus wel acteert en Nederland niet.

Momenteel luister ik dus vooral naar Blackened Cities van Melanie de Biasio. Het Belgische De Morgen omschreef zangeres Melanie De Biasio als een nachtraaf. “Het liefst trekt ze laat ’s avonds de straat op, omdat de stad haar dan de meeste inspiratie geeft.” De hoesfoto valt op met een hardgrauwe zwartwit foto van industriestad Charleroi, waar Melanie de eerste achttien jaren van haar leven doorbracht.