Categorie: De muziek Pagina 26 van 32

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.

In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.

En op Blogger schrijft Metha:

Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.

Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.

Hallo lieve luistervrienden. In de wereld van de populaire muziek worden momenteel geen bakens verzet, maar binnen dat speelveld oogst België bewondering af. Lees hierin geen flauwe verwijzing naar het europees kampioenschap voetbal waar België dus wel acteert en Nederland niet.

Momenteel luister ik dus vooral naar Blackened Cities van Melanie de Biasio. Het Belgische De Morgen omschreef zangeres Melanie De Biasio als een nachtraaf. “Het liefst trekt ze laat ’s avonds de straat op, omdat de stad haar dan de meeste inspiratie geeft.” De hoesfoto valt op met een hardgrauwe zwartwit foto van industriestad Charleroi, waar Melanie de eerste achttien jaren van haar leven doorbracht.

De ukelele die vaak geringschattend een ‘kindergitaar’ wordt genoemd dankt in Nederland zijn ietwat suffige imago aan de vertolkingen van Brigitte Kaandorp die zich graag op dit instrument begeleid. In de Angelsaksische landen is de ukelele altijd met meer respect behandeld. Zo is van ex-Beatles gitarist George Harrison bekend dat hij een groot liefhebber was en de Amerikaanse Pearl Jam-zanger wijdde zelfs een complete solo-CD aan zijn favoriete Ukelelesongs (2011), wat nog steeds een prachtplaat is.

Monique Snoeijen wijdde begin dit jaar een mooi overzichtsartikel in NRC Handelsblad aan de viersnarige vrolijkerd die eindelijk volwassen wordt. Volgens de overlevering is de ukelele van het Portugese Madeira in 1879 door immigranten naar Hawaii overgebracht, die daar aan wal gingen om suikerriet te snijden.
Daar is de ukelele nog altijd populair. Sterker nog: weer helemaal hip. Honoka Katayama en Azita Ganjali zijn twee meisjes uit Hawaii die allebei als geen ander weten hoe ze hun ukelele moeten bespelen. Ze traden al op in Japan. Op internet zijn genoeg filmpjes te vinden. Omdat het op Hawaii altijd waait, moet je het geluid van de wind maar even op de koop toe nemen. Er blijft genoeg te genieten over, zoals blijkt uit de aftiteling.

Voor wie er belangstelling voor heeft: een filmscript vol drama wordt dezer dagen geschreven. Een superster overlijdt onverwacht. Volgens de laatste geruchten liep hij een Hiv-virus op dat zich recent ontwikkelde tot Aids. Vanwege zijn sterke geloof – Prince was een Jehova – wees hij medische begeleiding af. Bij zijn verminderde weerstand werd een normaal gesproken onschuldige griep Prince fataal. Prince stelde geen testament op.

Zijn vader en moeder zijn dood. Prince heeft één zus: Tyka, en nog een paar halfbroers en halfzussen. Zijn nagelaten muziek alleen al is 300 tot 500 miljoen euro waard. Zijn verborgen muziek is een veelvoud daarvan. Die bewaarde hij in ‘The Vault’, een kluis waar alleen Prince zelf toegang toe had. (zie foto)

In die kluis onder zijn studiocomplex Paisley Park in Chanhassan zouden zo’n tweeduizend nooit eerder uitgebrachte nummers liggen, genoeg om ruim honderd albums mee te vullen. Amerikaanse media berichten dat die ondergrondse kluis afgelopen week door ‘zaakgelastigden’ open is geboord. Opvallend is dat geen enkel bericht vervolgens rept over wat daar is aangetroffen.

BBC-journalist Mobeen Azhar hoort al jaren het gerucht over de kluis en besloot het uit te zoeken. In de documentaire Hunting for Prince’s vault (55 min.) komen verschillende mensen uit de muziekindustrie met wie de artiest samenwerkte aan het woord.

Verder had in de dagen na diens plotselinge overlijden niet alleen Ron Fresen afgelopen week een geweldig vertelde herinnering aan Prince, maar ook Jimmy Fallon. Die op een onmogelijk moment werd gebeld door zijn agency omdat his Royal Badness hem plotseling uitdaagde voor een wedstrijdje … ping-pong.

Blijft over het geharrewar in antwoord op de vraag waar die honderden miljoenen verdiende dollars nu naar toe gaan. Naar Tyka toch niet neem ik aan, zijn enige zus en directe bloedverwant die ondanks dat ze van de drugs af schijnt te zijn met haar zak chips bij het afscheid van haar broer niet helemaal oké in beeld kwam.

Hierboven de stamboom van de onbekende Nelson dynastie. Enige zus Tyka was naar het schijnt ook muzikaal en maakte zes albums.

De dood van Elvis Presley herinner ik me nog goed.
De dood van John Lennon natuurlijk ook. Zó gewelddadig.
De dood van Michael Jackson kwam niet onverwacht.
De dood van David Bowie ben ik nog aan het verwerken.
De dood van Prince brengt me nu echt even uit balans.
…. zo kort na Bowie.

Terug naar donderdagavond 18 augustus 1988. Ik draaide een weinig gedenkwaardige avonddienst op de redactie van Radio West toen een opgewonden correspondent vanuit de Haagse poptempel ‘Paard van Troje’ belde omdat daar alle activiteiten bruut moesten worden afgebroken zonder dat daarbij een uitleg kwam. Omdat Prince in Nederland was voor drie stadionconcerten in de Rotterdamse Kuip zoemde het in no-time in het centrum van Den Haag rond dat His Royal Badness die nacht nog wel eens los zou kunnen gaan in een kleine muziekclub aan de Prinsegracht.

Ik geloofde er aanvankelijk niets van, maar terwijl ik kort na het alarm-telefoontje ter plaatse stond te praten kwam er een vrachtwagen van de gemeente voorrijden, beladen met dranghekken. Zou het dan toch?

To cut a long story short: Ik-was-er-bij! Samen met naar schatting driehonderd overige nachtbrakers. Het onverwachte Prince-concert in Den Haag begon om ongeveer twee uur in de nacht met de band van Wendy en Lisa. Daarna betrad de meester, twee turven hoog en onberispelijk gekleed het podium. Wat ik me er nog van herinner is dat hij achter drums en keyboards zat, lange gitaarsolo’s gaf en aan het concert geen einde kwam. Bij het krieken van een nieuwe dag liep ik met suis in de oren naar huis. Wat een nacht! Die klonk ongeveer zo:

Ik schreef in 2012 vanaf deze plek al eens eerder over Daryl Hall. Eén van de beste blanke soulzangers ever. Platen maakt ie niet meer en aan slopende toernee’s heeft ie ook een broertje dood. Waarom zou ie ook, want Daryl ging ooit multi-platina en kan dus doen wat ie wel. En dat is precies wat ie doet.

De helft van Hall & Oates houdt zich tegenwoordig bezig met het onderhouden en renoveren van historische plattelandshuizen in zowel de VS als Engeland. En na gedane arbeid nodigt hij nu vrienden en vriendinnen uit om samen muziek te maken in Daryls House, al jaren geliefd bij muziekliefhebbers. En we mogen er allemaal van meegenieten.

De laatste acht van inmiddels 74 (!) afleveringen kun je via internet bekijken. De meest populaire aflevering is die waarin Daryl Hall ene Darius Rucker ontvangt. Die kennen we in Nederland nauwelijks, maar er gaan wellicht hier en daar belletjes rinkelen als ik zeg dat hij de oprichter van Hootie & The Blowfish is. Hier zie je ze in actie – Live From Daryls House:

Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.

Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’

Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.

Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.

Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.

Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/

Even aadacht voor de enquête die ik tegen kwam op www.150italiani.it, waarbij alle bezoekers zijn uitgevraagd over de allergrootste en belangrijkste Italiaanse helden. Wie waren dat en waarom? Welke bijzondere bijdrage hebben zij geleverd aan Italië, aan de Italiaanse eenheid, aan de Italiaanse cultuur?

De top 15 ziet er als volgt uit:
1 Andrea Pazienza, schilder en striptekenaar
2 Giovanni Guareschi, schrijver
3 Fabrizio de André, schrijver
4 Guglielmo Marconi, uitvinder en natuurkundige
5 Lucio Battisti, zanger en schrijver
6 Giovanni Falcone, onderzoeksrechter
7 Gino Bartali, wielrenner
8 I ragazzi di Via Panisperna, natuurkundigen
9 Enzo Ferrari, ondernemer
10 paus Johannes XXIII
11 Salvatore Luria, microbioloog en Nobelprijswinnaar
12 Gabriele D’Annunzio, schrijver
13 Filippo Tommaso Marinetti, schrijver en dichter
14 Giorgio Gaber, zanger en schrijver
15 Fausto Coppi, wielrenner

Het is een rare uitkomst, maar mijn hart sloeg bijna een slagje over bij het zien van die vijfde plaats in de Italiaanse geschiedenis voor Lucio Battisti.
Na de eerste buitenlandse vakantie (1971) waarin zijn ‘Pensieri e Parole‘ dagelijks over de stranden schalde ben ik Lucio Battisti blijven volgen, tot ver voorbij zijn vroegtijdige dood – voor zover dat mogelijk is.

Hoe onbekend hij in Nederland ook is; Lucio Battisti geldt nog altijd als een van de meest invloedrijke muzikanten uit de Italiaanse popgeschiedenis. Hij bracht in totaal 18 albums uit, waarvan er 13 op de eerste plaats stonden, vaak maanden aan één stuk.
Op YouTube zijn voornamelijk zwartwit beelden met televisieoptredens uit de eerste jaren van zijn loopbaan te zien.
Naarmate het succes groeide, trok Battisti zich meer en meer uit het openbare leven terug.

Het stenen planeetje

Zijn beeltenis komt ook niet meer voor op zijn latere albumhoezen (zie als voorbeeld zijn voorlaatste CD hiernaast). Het enige beeldmateriaal uit die periode zijn de stiekem genomen kiekjes die de paparazzi wist te maken van de man die voor Italië de soundtrack van de 60’er én 70’er jaren schreef (zie foto daarboven)
De kale, elektronische platen die Battisti in de jaren tachtig uitbracht na zijn breuk met Mogol, zijn vaste tekstschrijver, waren beduidend minder succesvol.

Het bericht van zijn overlijden leidde niettemin tot een ongekende uitbarsting van emotie in Italië. Mooi is het verhaal van Piero Sicoli en Francesco Mancade, twee Italiaanse sterrekundigen die op 27 februari 1997 ver in het heelal een niet eerder gezien stenen planeetje met een dwarsdoorsnee van amper vijf kilometer ontdekten. Deze astroïde, dit miniscuul kleine lichtpuntje héél ver bij ons vandaan, heet nu officieel ‘9115 Battisti’, vernoemd naar de mysterieuze Italiaanse troubadour.

Anima Latina (1974) wordt gezien als Lucio Battisti′s creatieve hoogtepunt, zijn Sgt. Pepper.