Categorie: De muziek Pagina 25 van 32

Wow! In My Room van The Beach Boys uit 1963 is orenschijnlijk een eenvoudig meerstemmig nummer, dat je zo kan nazingen na één keer luisteren. Toch is het veel complexer dan je denkt om het echt goed te laten klinken.

Het lied werd in 1963 geschreven door Brian Wilson en Gary Usher, een songwriter die meewerkte aan meer liederen van The Beach Boys in de beginperiode. Volgens Usher zei Brian Wilson vaak tegen hem dat zijn slaapkamer zijn koninkrijk was, een plek waar je niet bang hoeft te zijn en je veilig bent.

Wilson vertelde dat het lied hem deed denken aan het meerstemmig zingen samen met zijn broers Dennis (1944-1983) & Carl (1946-1998), toen ze nog samen in één kamer sliepen.

Er zijn zelfs op YouTube weinig goede beelden van de originele uitvoering te vinden. In de ‘Reeling In The Years Archives‘ zit gelukkig een haarscherpe opname, waarbij je de in beeld geprojecteerde teksten maar even voor lief moet nemen.  Fraai is ook de live-uitvoering van David Crosby, Carly Simon en Jimmy Webb, tijdens een concert ter ere van het Beach Boys genie Brian Wilson in het jaar 2000. Van recenter datum hoor je hier John Paul White en The Secret Sisters in de weer met het nummer. Meer info

Die laatste cover is verreweg de mooiste. De leukste komt van Vance Perry, trotse vader die samen met zijn zonen Justin (11), Jason (12) en Jordan (8) dit stukje huisvlijt achter de webcam in elkaar knutselde.

Onder de verzamelnaam ‘Diversions’ kiezen The Unthanks meestal voor niet erg gangbare thema’s. Hun voorlaatste CD in het kader van die reeks, vol. 3, werd bijvoorbeeld gevuld met songs die te maken hebben met leven en werken op scheepswerven. Niet zo vreemd in dit geval want Rachel en Becky Unthank groeiden allebei op in Ryton in het uiterste noorden van Engeland, onder de rook van de havenstad Newcastle.

Voor het 4e deel van hun Diversions project werd contact gelegd met Gabriella Drake, een in Engeland bekende actrice vanwege haar rollen in TV-series als ‘The Brothers’, ‘UFO’ en ‘Crossroads’. Wat televisiekijkend Engeland dan weer nauwelijks weet is dat Gabrielle de zus is van broer Nick. Een schuchtere jongen die begin jaren zeventig van de vorige eeuw drie onbegrepen platen maakte die hopeloos flopten, waarna hij zelfmoord pleegde. Met name de laatste van die drie (het 28 minuten durende ‘Pink Moon’) heeft inmiddels een cult-status verworven.

In een interview met de Britse krant The Guardian vertelt Gabrielle dat de intieme begraafplaats in Tanworth-in-Arden door de komst van fans uit de hele wereld inmiddels volkomen is geruïneerd.

Twee jaar geleden schreef ik vanaf deze plek al eens over Nick′s moeder Molly. Op de foto hierboven zit ze rokend in de achtergrond. Gabrielle luistert op de voorgrond naar het gitaarspel van haar broer.
Aanleiding toen was een nieuwe CD met opnamen uit het privé-archief van de familie. Daarop is te horen dat Nick Drake uit een muzikaal nest kwam. De CD bevat ook een aantal opnamen van Molly achter de piano. Want behalve dat ze gedichten schreef, was ze ook geen onverdienstelijk songwriter.

Zoals blijkt uit ‘Diversions Vol. 4 – The Songs And Poems Of Molly Drake’. In First Day hoor je niet alleen The Unthanks, maar aan het eind ook Gabrielle die – in prachtig Engels – één van de gedichten van Molly voordraagt.

Er was meer dan alleen passie voor muziek in het leven de grootste Belg aller tijden. In 1967 haalde Jacques Brel zijn vlieg- en zeilbrevet en bevoer hij samen met minnares Maddly Bamy per zeiljacht Askoy II de Atlantische en Stille Oceaan. Uiteindelijk belandde het paar op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa, waar Brel ook begraven ligt. Net als de Franse kunstschilder Paul Gauguin. Vanwaar die aantrekkingskracht van het 320 vierkante kilometer en 2190 inwoners tellende eilandje in de Stille Oceaan? Mark Gielen ging voor het Belgische weekblad Knack op onderzoek uit.

Et par manque de brise le temps s’immobilise / Aux Marquises

“Wie kent die obsederende frasen niet uit een lied van Jacques Brel, dat alleen hij kon geschreven hebben? Om ze te begrijpen, te voelen en te zien, moet je lang reizen: Parijs, Los Angeles, Papeete en Hiva Oa, drie vluchten die gestel en hersenen danig ontregelen. De trip kan nog langer, als traagste initiatie in de Markiezeneilanden, die kruimels in de oneindige Stille Oceaan: met de Aranui, een vrachtboot die met levensmiddelen en passagiers de tocht van Tahiti naar de 1500 kilometer noordelijker gelegen archipel maakt.

Carpaccio van tonijn
Die twaalf eilanden tussen evenaar en Steenbokskeerkring zijn het andere eind van de wereld. Wonderlijk is de baai van Atuona met bergen, zee en wolken, de zon in gevecht met kraterwanden die zelden bloot te zien zijn. De hoofdplaats ligt in het hart van een weggeblazen caldeira. Ik proef carpaccio van tonijn met vanille en anijs, een geitje des Marquises au curry met op het biertje een etiket met het bevallige meisje Hinano. De sterren van het zuidelijk halfrond genieten mee.

Dan de wandeling naar het dorp, langs post, mairie, apotheek en gendarmerie, de klim naar le cimetière waar de man van zoveel chansons begraven ligt. Zijn huis op de heuvel is afgebroken, maar zijn botten rusten op Hiva Oa, begraven op de Markiezeneilanden die hij met elpee en een lied op de kaart heeft gezet: “Et la mer se déchire infiniment brisée / Par des rochers qui prirent des prénoms affolés.”

Eerst breng ik een groet aan de duivelse Gauguin met een beeldje van Oviri, een van zijn Polynesische schonen. Dan vertraagt mijn pas, stokt en komt tot ingetogen stilstand. Tussen bloemen slaapt de man die rechtopstaand wou leven, een ram zoals ik, sans être adulte op zijn 49 jonggestorven: Jacques Brel. Op de steen: 8-4-1929 en 9-10-1978, zijn beeltenis vergezeld door zijn laatste geliefde Maddly. 
Lees hier Gielens’ hele verhaal.

Met Shape Of You heeft Ed Sheeran het record van langst genoteerde nummer 1-hit in de Top 40 op zijn naam geschreven. Het nummer van de Britse zanger kwam op 21 januari van dit jaar op de eerste plaats en heeft sindsdien de nummer 1-positie zonder onderbreking weten te bezetten. Daarmee voert Ed Sheeran de Top 40 nu voor 14 weken aan. Die prestatie werd in ruim 52 jaar Top 40-historie niet eerder geleverd.

In 2012 schreef Gusttavo Lima het record op zijn naam door met Balada voor 13 weken op nummer 1 te verblijven.
Marco Borsato raakte toen zijn record uit 1994, 12 weken op nummer 1 met Dromen Zijn Bedrog, kwijt.
Wie waren nou, in 52 jaar Top 40-geschiedenis, de voorgangers van Ed Sheeran?

In de aanloop naar de verkiezingen woedt er in Nederland zelfs weer een discussie over de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Bruce Springsteen IS dus 67 jaar en dat ziet er dus zó uit.


Jessica Victoria Bloom maakte deze waanzinnige selfie tijdens een concert van The Boss in de Allphones Arena, Sydney (Australië). En ik denk aan de nog oudere ‘nieuwe ouderen’ in de popmuziek. Zo rent Mick Jagger (73) nog altijd als een fitness-guru over de podia en reist zijn concurrent van een slordige halve eeuw geleden, Paul McCartney (74) ook nog altijd de wereld rond.

Wáár ligt de grens?
Wel, als ik het onderstaande bericht mag geloven, ongeveer dáár.

Stefan van den Bergh laat even horen dat echte kunst grenzeloos is. In de video hoor je het Franstalige ‘La Tribu de Dana’ van Manau, het Spaanstalige ‘Golpe De Estado’ van Immortal Technique, het Servische ‘Gorila U Magli’ van Beogradski Sindikat, het Engelstalige ‘Leaving The Past’ eveneens van Immortal Technique, het Bosnische ‘Mater Vam Jebem’ van Edo Maajkaen en het Nederlandse ‘Hoedenplank’ van Opgezwolle.

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.