NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Pagina 5 van 16

Wie is deze vrouw in de platenzaak?

Vrouw in platenzaak / Woman in record shop
in het archief van Spaarnestad worden meer dan 14 miljoen foto′s bewaard. Die vind je deels terug op hun eigen beeldbank.  En een fractie daarvan kun je zelfs downloaden via Flickr. Maar bij die foto′s zijn de schatbewaarders van ons nationale foto-archief op zoek naar meer informatie. En roepen ze jullie hulp in:

Hebt u meer informatie over deze foto, laat het ons weten. Laat een reactie achter (als u ingelogd bent bij Flickr) of stuur een mailtje naar: info@nationaalarchief.nl
Meer foto’s van Spaarnestad Photo zijn te vinden op onze beeldbank: www.spaarnestadphoto.nl/

Obscuur vinyl (2)

Bijna zeven jaar geleden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die er ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik eerder op internet.

Eind 2017 besloot ik tot een vervolg. Hier deel 12. Het begint met die prachtige hoes om – mind you – niet meer dan een 7″ single’tje. Ik meen daarop actrice Mary Tyler Moore en Dick van Dyke te zien.
Met Trump in gedachten ziet het er actueler dan ooit uit:

The Beautiful Americans, een single die in 1982 verscheen op het label van de Compact Organisation. De muziek houdt ergens het midden tussen de begin jaren tachtig populaire Britse bands ABC en Heaven 17, maar met hun eerste single die zelfs een part I en part II kende is het platendebuut van … nog bombastischer.

Er is op internet nauwelijks iets te vinden over The Beautiful Americans. Fade2grey is nog de beste bron. Volgens Discogs gaat het om een project van Tot Taylor en wijlen Dale Hargreaves en dit popmonument is vreemd genoeg hun enige in 45 RPM verschenen single.

      The Beautiful Americans

Als deze winter een stem had…

… zou het seizoen als The Staves klinken. Het is een mooie openingszin uit het novemberoverzicht van de luisterlijst van het CJP. Ik hoor niet meer tot de doelgroep, maar snap wel wat hier wordt bedoeld.

De drie Britse zusjes maken klassieke folkmuziek waarbij je de sneeuwvlokken en bladeren ziet vallen. Voor hun derde album hebben ze de hulp ingeschakeld van het uit New York afkomstige kamerorkest yMusic.
Het maakt de folk van The Staves een stuk spannender. Lees: iets minder ‘natuurlijke’ samenzang.
Daarvoor in de plaats wat meer avontuur met bijvoorbeeld op hol geslagen klarinetten en strijkers.
Plaat van het jaar?

Lhasa′s IJslandse connectie

′Over Lhasa de Sela heb ik vanaf deze plek genoeg geschreven. Ze ging onverteerbaar vroeg dood. Ons hulpeloos achterlatend met slechts drie muzikale albums. Het door mij bewierookte album ‘La Llorena’ is kennelijk inmiddels ook alweer twintig jaar oud. Ik heb Lhasa nóóit geassocieerd met mijn favoriete vakantieland IJsland. Vincent Segal brengt ze samen in zijn interpretatie van ‘Con Todo Palabra’. Kippevel! (of is het gewoon koud?)

Vincent Segal 'Con Toda Palabra' (Lhasa cover)

🎶 Les artistes rendent hommage à Lhasa De Sela 🎶A l’occasion du 20ème anniversaire de son premier album « La Llorona », nous avons demandé à des artistes qui aimaient Lhasa de reprendre des chansons de son répertoire et nous vous ferons découvrir ces reprises au cours des prochaines semaines.Aujourd’hui : Vincent Segal « Con Toda Palabra » issu de l’album « The Living Road » (musique de Lhasa, Yves Desrosiers, Vincent Segal).Vendredi 1er décembre, Tôt Ou tard sort l'album live inédit de son dernier concert à Reykjavik : https://Tot-ou-Tard.lnk.to/LhasaLive , et ressort les 3 disques légendaires de Lhasa, "La Llorona", "Lhasa" et "The Living Road" dans une discographie complète (avec le "Live in Reykjavik") disponible ici : https://Tot-ou-Tard.lnk.to/IntegraleLhasa

Geplaatst door tôt Ou tard op Zondag 26 november 2017

Thuis in Montreal. Oefenen voor de concerten in Reykjavik.

Inmiddels begrijp ik meer van de IJsland-Lhasa connectie. Ze was op 23 en 24 mei 2009 voor twee concerten in Reykjavik. Luttele maanden voor haar dood. Die concerten werden destijds prachtig en liefdevol opgenomen, zoals blijkt uit haar eerste en waarschijnlijk enige postume album ‘Live in Reykjavik‘ dat op 1 december is uitgebracht.
Hoogtepunten zijn er in de vorm van het ingetogen walsende ‘Bells’ en het temperamentvolle ‘Para el fin del mundo’. Check Spotify.

Stemmen uit Bulgarije

Iedereen die voor het eerst muziek van Le Mystère des Voix Bulgares hoort zal op z′n minst even de oren spitsen. Voor dit a-capellakoor werden jonge zangtalenten nadrukkelijk van het Bulgaarse platteland aangetrokken. Omdat – zo beweren etno-musicologen – hier alle traditie puur werd overgeleverd.

De musicus Philip Koutev (1903-1982) wordt gezien als de vader van de Bulgaarse muziek. Begin jaren ’50 kwam zijn droom uit. Hij mocht een ensemble oprichten ter behoud en cultivering van het Bulgaars muzikaal erfgoed. Koutev ging op zoek naar locale melodieën en goede zangstemmen in de kleine dorpen en formeerde het National Folklore Ensemble. Hiervoor componeerde en bewerkte hij honderden (volks)liedjes en arrangeerde deze muziek met aparte, snijdende harmoniëen. Het resultaat was schitterende muziek, adembenemende a-capella zang en ineens mondiale waardering voor de Bulgaarse muziek, zang en dans.

Verplichte TV
Het koor Le Mystère Voix des Bulgares is regelrecht voortgekomen uit de cultuur die Koutev begin jaren ’50 initieerde.De volksmuziek werd in Bulgarije ten tijde van het Ijzeren Gordijn strak georganiseerd. Musici werden hoog opgeleid en elke zondagmiddag verplichte TV met Bulgaarse zang en dans. Le Mystère Voix des Bulgares, opgericht in 1952, is daar een produkt van. De Zwitserse musicoloog Marcel Cellier ontdekte de groep en introduceerde ze in het westen in de jaren ’80.

De Duitse filmer Stefen Schwietert maakte er vervolgens weer een prachtige documentaire over hem.
Op Vimeo te zien en/of te downloaden.

Iets met muziek of met beeld

Ze zeggen dat ik iets met muziek moet gaan doen.
Of met beeld… of met beiden. Zoiets?

Gert gaat weer op zoek naar Hermien

Alle aandacht ging deze week in verband met zijn overlijden uit naar Gert Timmerman. Mijn herinneringen gingen toch vooral terug naar zijn Hermien met wie hij in de zestiger jaren van de vorige eeuw grote successen vierde. Hermien van de Weide overleed in mei 2003 op 59-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Enschede.

Gert en Hermien Timmerman (1966)

Het leven van Hermien Timmermans moet worden verfilmd. Cineast Pieter Verhoeff had ver gevorderde plannen, maar het is er uiteindelijk niet van gekomen.

Geboren in het Overijsselse De Krim (1943) maakte Hermien twintig jaar later in Vriezenveen kennis met haar idool Gert, de Elvis van het hoge Noorden.

Eerste stadionconcert ooit
Wat volgde was het meest succesvolle zangduo dat Nederland ooit kende. Gert & Hermien vulden het Olympisch Stadion (1969) met ruim 35.000 bezoekers. Het eerste stadionconcert ooit in Nederland. Kort daarna gingen Gert & Hermien onverwacht in ‘De Heer’. Pas vanavond kwam ik er achter dat Hermien – die ik destijds als knaapje uit de Achterhoek heimelijk aanbad – destijds met een drugsverslaving had te kampen.
Alle beelden uit mijn jeugd gingen aan gruzelementen. Zeker toen de beide dochters van EO-coryfeeën Gert & Hermien naakt poseerden voor de Playboy. Wat mij als inmiddels adolescente Zuid-Hollandse man heimelijk tot de aanschaf van een los nummer verleidde.

De bekering
Na het bericht over de weinig glamoureuze dood van Gert Timmerman, ben ik toch weer gaan lezen over Hermien. Ton Crijnen schreef in dagblad Trouw mooi over haar tumultueuze leven (‘De bekering van Hermien‘ 28/05/2003) . En in het KRO programma Profiel haalden dochters Sandra en Sheila Timmerman herinneringen op aan hun jonge jaren met die vreemde vader Gert en hun ingewikkelde moeder Hermien. Prachtige retro-TV.

Terug van de hoogmis

“Weer thuis. Terug van de hoogmis”, twitterde ik kort na het concert van Nick Cave & the Bad Seeds in de Ziggo Dome, waar ik met m′n zaktelefoon de bovenstaande foto maakte. Lag het aan mij of was het écht een memorabel concert?

Dat vroeg ik me die nacht nog af, maar de volgende ochtend kwam het antwoord in de vorm van vijf sterren recensies in:
NRC
Trouw
De Volkskrant en
Muziekkrant OOR

Pagina 5 van 16

& Ontwerp: Anders Norén