NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Pagina 6 van 16

De leukste muziek komt uit Afrika

Afrobeat is de verzamelnaam voor heerlijk toegankelijke popmuziek voorzien van een Afrikaanse groove. Fela Kuti en zijn drummer Tony Allen introduceerden deze fusie tussen de Nigeriaanse highlife en Amerikaanse funk en jazz in de jaren zeventig van de vorige eeuw in Europa. Nu Drake en Kanye West afrobeats aan hun albums toevoegen, ligt de wereld plotseling aan de voeten van hedendaagse Afrikaanse popsterren als Mr Eazi, Wizkid en Yemi Alade.

Overigens kunnen de grote namen uit de afrobeatbeweging nu al goed leven van hun muziek. Ze worden in het Westen vooral via de streamingkanalen beluisterd en treden op van Europa tot de VS. Met de single Skin Tight had Mr Eazi begin vorig jaar een vette hit. Aan de videoclip bij dat nummer kon de wereld zien dat er iets aan de hand is in de Afrikaanse pop. Het relaxte, overdreven sexy r&b- en hiphopnummer werd geplaybackt aan een meertje in de noordelijke Ghanese graslanden, waar normaal gesproken de olifanten zich verdringen. Voor hen was even geen plek met Mr Eazi aan de drinkplaats en een mooie zangeres naast zich, aan een strak gedekte tafel met een paar flinke flessen champagne. Een ‘poolparty’ op z′n Afrikaans en een statement tegelijk.

De Volkskrant kwam afgelopen zaterdag met een fraai achtergrondartikel over de florerende Nigeriaanse popscene wat ik hier van harte wil aanbevelen. Zo ontdekte ik ook Yemi Alade.  Ze is 28 jaar en komt uit de Nigeriaanse deelstaat Abia. Ze nam in 2009 deel aan een talentenshow op tv en werd snel daarna niet alleen in haar thuisland, maar over het hele Afrikaanse continent populair. Dat bleef niet onopgemerkt, want met ‘Johnny’ scoorde ze zelfs een hit in Groot-Brittannië. De kijkcijfers voor de zalig gechoreografeerde clip bij dat nummer gaan op YouTube zelfs richting de honderd miljoen.

Recent verscheen ‘Mama Africa’, een danceplaat, met daarop de weergaloze single Tumbum. In de clip zet Alade lamlendige Afrikaanse heren te kakken, die wachten tot ze een bord eten voor hun neus krijgen. Een hilarische video, “ook goed voor niet-Afrikaanse vrouwen die willen empoweren“, schijft de Volkskrant.

Sufjan Stevens na ‘Carrie & Lowell’

Na het prachtige ‘Carrie & Lowell‘ is het hunkerend wachten op nieuwe muziek van Sufjan Stevens.
Andrew Layton – geloof het of niet, maar 0 reacties op zijn fraaie piano-improvisatie – wil ook nieuw studiemateriaal.
We moeten genoegen nemen met één nieuwe pennevrucht uit Stevens hand.
Sufjan leverde de soundtrack bij de film Mystery of Love en is in deze clip te horen.

The audio is a clip from the Call Me By Your Name Trailer. I don′t own the music, but I took the last minute of the audio because it was very lovely.
Hope you enjoy!

I love this song, but I can′t seem to find it. Could you help please (Mystery of Love by Sufjan Stevens)

Man this song will get a nomination at the Oscar next year

I love this music dunno when can I hear it complete..
n m tired of searching it on net
call me by your name ❤️

‘Call me by your name and I’ll call you by mine’, everytime, I melt, everytime

Beach Boys – In my room

Wow! In My Room van The Beach Boys uit 1963 is orenschijnlijk een eenvoudig meerstemmig nummer, dat je zo kan nazingen na één keer luisteren. Toch is het veel complexer dan je denkt om het echt goed te laten klinken.

Het lied werd in 1963 geschreven door Brian Wilson en Gary Usher, een songwriter die meewerkte aan meer liederen van The Beach Boys in de beginperiode. Volgens Usher zei Brian Wilson vaak tegen hem dat zijn slaapkamer zijn koninkrijk was, een plek waar je niet bang hoeft te zijn en je veilig bent.

Wilson vertelde dat het lied hem deed denken aan het meerstemmig zingen samen met zijn broers Dennis (1944-1983) & Carl (1946-1998), toen ze nog samen in één kamer sliepen.

Er zijn zelfs op YouTube weinig goede beelden van de originele uitvoering te vinden. In de ‘Reeling In The Years Archives‘ zit gelukkig een haarscherpe opname, waarbij je de in beeld geprojecteerde teksten maar even voor lief moet nemen.  Fraai is ook de live-uitvoering van David Crosby, Carly Simon en Jimmy Webb, tijdens een concert ter ere van het Beach Boys genie Brian Wilson in het jaar 2000. Van recenter datum hoor je hier John Paul White en The Secret Sisters in de weer met het nummer. Meer info

Die laatste cover is verreweg de mooiste. De leukste komt van Vance Perry, trotse vader die samen met zijn zonen Justin (11), Jason (12) en Jordan (8) dit stukje huisvlijt achter de webcam in elkaar knutselde.

Eerbetoon aan Molly (moeder van)

Onder de verzamelnaam ‘Diversions’ kiezen The Unthanks meestal voor niet erg gangbare thema’s. Hun voorlaatste CD in het kader van die reeks, vol. 3, werd bijvoorbeeld gevuld met songs die te maken hebben met leven en werken op scheepswerven. Niet zo vreemd in dit geval want Rachel en Becky Unthank groeiden allebei op in Ryton in het uiterste noorden van Engeland, onder de rook van de havenstad Newcastle.

Voor het 4e deel van hun Diversions project werd contact gelegd met Gabriella Drake, een in Engeland bekende actrice vanwege haar rollen in TV-series als ‘The Brothers’, ‘UFO’ en ‘Crossroads’. Wat televisiekijkend Engeland dan weer nauwelijks weet is dat Gabrielle de zus is van broer Nick. Een schuchtere jongen die begin jaren zeventig van de vorige eeuw drie onbegrepen platen maakte die hopeloos flopten, waarna hij zelfmoord pleegde. Met name de laatste van die drie (het 28 minuten durende ‘Pink Moon’) heeft inmiddels een cult-status verworven.

In een interview met de Britse krant The Guardian vertelt Gabrielle dat de intieme begraafplaats in Tanworth-in-Arden door de komst van fans uit de hele wereld inmiddels volkomen is geruïneerd.

Twee jaar geleden schreef ik vanaf deze plek al eens over Nick′s moeder Molly. Op de foto hierboven zit ze rokend in de achtergrond. Gabrielle luistert op de voorgrond naar het gitaarspel van haar broer.
Aanleiding toen was een nieuwe CD met opnamen uit het privé-archief van de familie. Daarop is te horen dat Nick Drake uit een muzikaal nest kwam. De CD bevat ook een aantal opnamen van Molly achter de piano. Want behalve dat ze gedichten schreef, was ze ook geen onverdienstelijk songwriter.

Zoals blijkt uit ‘Diversions Vol. 4 – The Songs And Poems Of Molly Drake’. In First Day hoor je niet alleen The Unthanks, maar aan het eind ook Gabrielle die – in prachtig Engels – één van de gedichten van Molly voordraagt.

      The Unthanks - First Day

Een avond met Maggie Roche

Oppassen nu dat deze webplek geen dodengalerij wordt. Maar toch even: op zoek naar informatie over het vroege afscheid van Jimmy Lafave, stuit ik onverwacht op berichten over Maggie Roche (in het midden op de hoes van hun iconische debuutalbum). Zij blies op zaterdag 21 januari moeizaam haar laatste adem uit.

Ze is voor het eerst samen met haar zus Suzzy als achtergrondzangeres te horen op Paul Simon’ album There goes Rhymin’ Simon. Hun muziekleraar werkt twee jaar later bij wijze van wederdienst ook mee aan hun debuut Seductive Reasoning.

Wanneer ook zus Terry zich aansluit, begint het wonderlijke verhaal van The Roches. Als ik in het najaar van 1979 door de bakken van het Platenmanneke in Delft struin, blijft mijn oog hangen op die wonderlijke hoes van de langspeelplaat die de drie Iers-Amerikaanse zussen samen met producer Robert Fripp hebben opgenomen. Zonder de plaat te beluisteren besluit ik intuïtief om ‘m aan te schaffen. Mijn overweging: wie zich zo apart kleedt, móet wel leuke muziek maken. Het slaat nergens op maar klopte in dit geval helemaal.

Waagtheater
Tijdens hun eerste Europese tournee deden The Roches ook Nederland aan. Toevalligerwijs kozen ze voor dezelfde stad waar ik de drie zussen ontdekte en dus zat ik op vrijdagavond 30 mei 1980 in het Waagtheater in Delft. Het is de enige keer dat ik ze live zag optreden.

Begin dit jaar plaatst Suzzy een bericht op Facebook waarin ze laat weten dat Maggie op 65-jarige leeftijd is overleden. “After decades of singing, writing, traveling and performing together, we spent the last month and a half helping each other through her final journey, now I have to let her go. I’m heartbroken. I adored her.
Na het lezen van Suzzy′s Facebook-bericht schuim ik het internet af op zoek naar meer info. Bij veel van die necrologieën worden foto′s uit de beeldbank van Getty Images gebruikt.

In een foto-onderschrift op de site van een lokale CBS-zender in Amerika wordt niet alleen naar de Nederlandse maker verwezen, maar ook naar de lokatie waar de foto 37 jaar geleden werd gemaakt: het Waagtheater in Delft. De cirkel is rond.

      Hammond Song

Ásgeir overspoelt IJsland

Bijzonder. Er wonen op heel IJsland circa 330.000 inwoners. Minder mensen dan in de hele stad Utrecht bij elkaar. Zo bezien is het verbijsterend dat er vanaf zo′n lavaklomp in de Noordelijke IJszee zoveel mooie muziek zuidwaarts over de rest van de wereld blaast.

Bjørk kennen we vast allemaal en een CD van Sigur Ros hoor je ook wel in het CD-rekje van elk zichzelf gerespecteerd muziekliefhebber aan te treffen. Maar weten jullie bijvoorbeeld dat Dýrð í Dauðaþögn, het debuutalbum van de IJslandse singer-songwriter Ásgeir Trausti Einarsson, in 10% van alle IJslandse huishoudens in de platenkast staat en daarmee het meest succesvolle platendebuut allertijden is?
Van IJsland dan.

Zijn vader schreef vanuit het 40 inwoners tellende zeedorpje Laugarbakki in het noordwesten van IJsland alle teksten. Twee jaar later vertaalde John Grant die naar het Engels. Vraag me niet waarom: ik verkies nog altijd het onverstaanbare origineel.

      Asgeir - Heimforin

Waar de reis van Jacques Brel eindigde

Er was meer dan alleen passie voor muziek in het leven de grootste Belg aller tijden. In 1967 haalde Jacques Brel zijn vlieg- en zeilbrevet en bevoer hij samen met minnares Maddly Bamy per zeiljacht Askoy II de Atlantische en Stille Oceaan. Uiteindelijk belandde het paar op het Frans-Polynesische eiland Hiva Oa, waar Brel ook begraven ligt. Net als de Franse kunstschilder Paul Gauguin. Vanwaar die aantrekkingskracht van het 320 vierkante kilometer en 2190 inwoners tellende eilandje in de Stille Oceaan? Mark Gielen ging voor het Belgische weekblad Knack op onderzoek uit.

Et par manque de brise le temps s’immobilise / Aux Marquises

“Wie kent die obsederende frasen niet uit een lied van Jacques Brel, dat alleen hij kon geschreven hebben? Om ze te begrijpen, te voelen en te zien, moet je lang reizen: Parijs, Los Angeles, Papeete en Hiva Oa, drie vluchten die gestel en hersenen danig ontregelen. De trip kan nog langer, als traagste initiatie in de Markiezeneilanden, die kruimels in de oneindige Stille Oceaan: met de Aranui, een vrachtboot die met levensmiddelen en passagiers de tocht van Tahiti naar de 1500 kilometer noordelijker gelegen archipel maakt.

Carpaccio van tonijn
Die twaalf eilanden tussen evenaar en Steenbokskeerkring zijn het andere eind van de wereld. Wonderlijk is de baai van Atuona met bergen, zee en wolken, de zon in gevecht met kraterwanden die zelden bloot te zien zijn. De hoofdplaats ligt in het hart van een weggeblazen caldeira. Ik proef carpaccio van tonijn met vanille en anijs, een geitje des Marquises au curry met op het biertje een etiket met het bevallige meisje Hinano. De sterren van het zuidelijk halfrond genieten mee.

Dan de wandeling naar het dorp, langs post, mairie, apotheek en gendarmerie, de klim naar le cimetière waar de man van zoveel chansons begraven ligt. Zijn huis op de heuvel is afgebroken, maar zijn botten rusten op Hiva Oa, begraven op de Markiezeneilanden die hij met elpee en een lied op de kaart heeft gezet: “Et la mer se déchire infiniment brisée / Par des rochers qui prirent des prénoms affolés.”

Eerst breng ik een groet aan de duivelse Gauguin met een beeldje van Oviri, een van zijn Polynesische schonen. Dan vertraagt mijn pas, stokt en komt tot ingetogen stilstand. Tussen bloemen slaapt de man die rechtopstaand wou leven, een ram zoals ik, sans être adulte op zijn 49 jonggestorven: Jacques Brel. Op de steen: 8-4-1929 en 9-10-1978, zijn beeltenis vergezeld door zijn laatste geliefde Maddly. Lees hier Gielens’ hele verhaal.

      Brel - Les Marquises

Het Amsterdam van Chet Baker

Van 1978 tot aan zijn dood in 1988 speelde trompet en jazzlegende Chet Baker bijna uitsluitend in Europa. In de Verenigde Staten had hij het bij velen verbruid, vanwege zijn buitensporige drugsgebruik. In 1983 woont Baker af en aan in Amsterdam, vanwege de centrale ligging en de makkelijk te verkrijgen drugs. Hij neemt meer albums op dan ooit en in deze periode speelt hij volgens velen zijn meest volwassen jazz.

Journalist Maartje van Breejen schetst op haar weblog het Amsterdam van Chet Baker in vijf lokaties. De belangrijkste is het Prins Hendrikhotel. Daar kukelde de aan lager wal geraakte Baker in de nacht van 12 op 13 mei 1988 uit het hotelraam, nadat hij – zo is de officiële lezing – het raam wilde openen voor ‘wat frisse lucht’. Trompettist Evert Hekkema vertelt dat Chet Baker die avond zou optreden met tenorsaxofonist Archie Shepp in de Singer-concertzaal in Laren. Hij kwam niet. Hij was het vergeten en speelde in plaats daarvan een paar stukken mee met pianist Rob van Bavel in Jazzcafé Dizzy in Rotterdam.

Daarna nam hij een nachttrein en checkte in bij het Prins Hendrikhotel, een goedkoop hotel waar junkies graag kwamen dichtbij de Zeedijk waar het wemelde van de dealers. Vrijdag de dertiende, rondom drie uur in de nacht, het is volle maan, wordt hij dood aangetroffen op de stoep voor het hotel. De sprei van zijn kamer ligt er nog glad bij. Op het nachtkastje ligt een ruime hoeveelheid cocaïne en heroïne. Politieonderzoek wijst uit dat hij onder invloed van de vensterbank is gevallen. ‘Chet zat graag in vensterbanken,’ weet Hekkema zich nog te herinneren. Gelukkig is de muziek er nog.

      My Funny Valentine

Pagina 6 van 16

& Ontwerp: Anders Norén