Nederlander rapt in zes talen

Stefan van den Bergh laat even horen dat echte kunst grenzeloos is. In de video hoor je het Franstalige ‘La Tribu de Dana’ van Manau, het Spaanstalige ‘Golpe De Estado’ van Immortal Technique, het Servische ‘Gorila U Magli’ van Beogradski Sindikat, het Engelstalige ‘Leaving The Past’ eveneens van Immortal Technique, het Bosnische ‘Mater Vam Jebem’ van Edo Maajkaen en het Nederlandse ‘Hoedenplank’ van Opgezwolle.

Is er leven na Björk en Sigur Ros?

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.

Hallo lieve luistervrienden

Hallo lieve luistervrienden. In de wereld van de populaire muziek worden momenteel geen bakens verzet, maar binnen dat speelveld oogst België bewondering af. Lees hierin geen flauwe verwijzing naar het europees kampioenschap voetbal waar België dus wel acteert en Nederland niet.

Momenteel luister ik dus vooral naar Blackened Cities van Melanie de Biasio. Het Belgische De Morgen omschreef zangeres Melanie De Biasio als een nachtraaf. “Het liefst trekt ze laat ’tain’tavonds de straat op, omdat de stad haar dan de meeste inspiratie geeft.” De hoesfoto valt op met een hardgrauwe zwartwit foto van industriestad Charleroi, waar Melanie de eerste achttien jaren van haar leven doorbracht.

Ukelele wordt eindelijk voor vol aangezien

De ukelele die vaak geringschattend een ‘kindergitaar’ wordt genoemd dankt in Nederland zijn ietwat suffige imago aan de vertolkingen van Brigitte Kaandorp die zich graag op dit instrument begeleid. In de Angelsaksische landen is de ukelele altijd met meer respect behandeld. Zo is van ex-Beatles gitarist George Harrison bekend dat hij een groot liefhebber was en de Amerikaanse Pearl Jam-zanger wijdde zelfs een complete solo-CD aan zijn favoriete Ukelelesongs (2011), wat nog steeds een prachtplaat is.

Monique Snoeijen wijdde begin dit jaar een mooi overzichtsartikel in NRC Handelsblad aan de viersnarige vrolijkerd die eindelijk volwassen wordt. Volgens de overlevering is de ukelele van het Portugese Madeira in 1879 door immigranten naar Hawaii overgebracht, die daar aan wal gingen om suikerriet te snijden.
Daar is de ukelele nog altijd populair. Sterker nog: weer helemaal hip. Honoka Katayama en Azita Ganjali zijn twee meisjes uit Hawaii die allebei als geen ander weten hoe ze hun ukelele moeten bespelen. Ze traden al op in Japan. Op internet zijn genoeg filmpjes te vinden. Omdat het op Hawaii altijd waait, moet je het geluid van de wind maar even op de koop toe nemen. Er blijft genoeg te genieten over, zoals blijkt uit de aftiteling.

Le canzoni più belle

Ik ben niet zo van de Franse chansons en heb niets met het Duitse schlager-repertoire. Daarentegen luisterde ik tussen 5 en 10 mei voor de gelegenheid wel weer onafgebroken naar Radio Italia. Vreemd hoe weinig de muziek uit dat land doordringt tot de rest van Europa. Zelf brak ik hier met een stevige posting al eens een lans voor het rijke oeuvre van Lucio Battisti. Jovanotti kennen we in Nederland dan elk geval nog via Guus Meeuwis en Riccardo Cocciante natuurlijk van Marco Borsato’tain’tMargharita.

Bij de Italiaanse vrouwen houdt het na Gigliola Cinquetti en Patty Pravo (met het door Rita Hovink omgezette ‘Pazza Idea’) al snel op. En er is zoveel meer. Op een markt in Palermo schafte ik afgelopen week nog een wat dubieus gebrande CD van Rita Pavoni uit 1963 aan. Hier zien jullie haar in een fraai nostalgische clip uit dat jaar:

Daarna ging het snel. Tien jaar later domineerde Loredane Berte de uitzendingen van Radio Italia. Verleidelijk en sensueel, maar in die kenmerkende rauwe uithalen kon ze vervolgens loeien als een bootwerker. Dat kennen de échte Italia-volgers natuurlijk ook van Gianna Nannini, Alice (‘I treni di tozeur’) Visconti en – wat recenter – van Giusy Ferreri.

13113710_1011540795549271_1135593039_n(1)Verse pasta
Vijf dagen bijtanken op de lokale autoradio anno mei 2016 (hier de foto’s/hier de film) leverde wat mij betreft weer een nieuwe ster aan het firmament op: Mag ik jullie voorstellen: Dit is Alessandra Amoroso. Ook zij zingt volgens het beproefde recept waar de Italianen zelf in elk geval sinds de zeventiger jaren van de vorige eeuw maar geen genoeg van krijgen. Dit is hun meest verse pasta. Ik zou zeggen: proef het!

      Alessandro Amoroso - Stupendo fino

Daryl Hall vermaakt zich wel

Ik schreef in 2012 vanaf deze plek al eens eerder over Daryl Hall. Eén van de beste blanke soulzangers ever. Platen maakt ie niet meer en aan slopende toernee’s heeft ie ook een broertje dood. Waarom zou ie ook, want Daryl ging ooit multi-platina en kan dus doen wat ie wel. En dat is precies wat ie doet.

De helft van Hall & Oates houdt zich tegenwoordig bezig met het onderhouden en renoveren van historische plattelandshuizen in zowel de VS als Engeland. En na gedane arbeid nodigt hij nu vrienden en vriendinnen uit om samen muziek te maken in Daryls House, al jaren geliefd bij muziekliefhebbers. En we mogen er allemaal van meegenieten.

De laatste acht van inmiddels 74 (!) afleveringen kun je via internet bekijken. De meest populaire aflevering is die waarin Daryl Hall ene Darius Rucker ontvangt. Die kennen we in Nederland nauwelijks, maar er gaan wellicht hier en daar belletjes rinkelen als ik zeg dat hij de oprichter van Hootie & The Blowfish is. Hier zie je ze in actie – Live From Daryls House:

Neil Finn doet maar wat

Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.

Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’

Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.

Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.

Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.

Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/

Elk jaar kerst met de Bohemian Rhapsody

Bohemian Rhapsody was de Britse kersthit van 1975. En daarna werd het nummer alleen maar groter. Bijna twee generaties later klinkt het zo:

Ter gelegenheid van dat 40-jarig jubileum dook op YouTube een passend eerbetoon op met medewerking van het Engelse Nationaal Ballet, gemixt met onder andere een strijkkwartet van de Royal Academy of Music en opnames van de Trinity Boys Choir.