NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Categorie: De muziek Pagina 7 van 16

Ed Sheeran schrijft geschiedenis

Met Shape Of You heeft Ed Sheeran het record van langst genoteerde nummer 1-hit in de Top 40 op zijn naam geschreven. Het nummer van de Britse zanger kwam op 21 januari van dit jaar op de eerste plaats en heeft sindsdien de nummer 1-positie zonder onderbreking weten te bezetten. Daarmee voert Ed Sheeran de Top 40 nu voor 14 weken aan. Die prestatie werd in ruim 52 jaar Top 40-historie niet eerder geleverd.

In 2012 schreef Gusttavo Lima het record op zijn naam door met Balada voor 13 weken op nummer 1 te verblijven.
Marco Borsato
raakte toen zijn record uit 1994, 12 weken op nummer 1 met Dromen Zijn Bedrog, kwijt.
Wie waren nou, in 52 jaar Top 40-geschiedenis, de voorgangers van Ed Sheeran?

I FEEL FINE- the beatles
5 weken op nummer 1 op 30 januari 1965
LETKIS / LET KISS- stig rauno / orkest gudrun jankis
8 weken op nummer 1 op 10 april 1965
TICKET TO RIDE- the beatles
9 weken op nummer 1 op 3 juli 1965
ICH BAU’ DIR EIN SCHLOSS- heintje
10 weken op nummer 1 op 31 augustus 1968
(EVERYTHING I DO) I DO IT FOR YOU- bryan adams
11 weken op nummer 1 op 19 oktober 1991
DROMEN ZIJN BEDROG- marco borsato
12 weken op nummer 1 op 17 december 1994
BALADA- gusttavo lima
13 weken op nummer 1 op 4 augustus 2012
SHAPE OF YOU- ed sheeran
14 weken op nummer 1 op 22 april 2017

Over Candye Kane (supervrouw)

Gisteren belandde ik in – of all places – Sliedrecht op een gala-avond waar, tussen de gerechten door en temidden van sjieke tafels, werd opgetreden door muzikanten met ‘een beperking’. Je hebt al snel Jostiband-achtige associaties, maar hier werd uit een ander vaatje getapt.

Het verhaal begint in 2006 wanneer ‘bluesliefhebber en humanitair Joris van Wijngaarden’ uit Sliedrecht Candye Kane uitnodigt voor een lunch in Brugge. Geen idee waar ze elkaar van kennen, maar ze eten wafels en besluiten tot de oprichting van ‘United by Music‘. Vorig jaar ging Candye ten onder aan de ongelijke strijd tegen alvleesklierkanker. Daarmee kwam een vroegtijdig einde aan een tumultueus leven.

Op mijn negende leerde mijn moeder me het zakkenrollen. Op mijn 17e kreeg ik mijn eerste kind en was lid van een gang. Als ongehuwde moeder kon ik mijn droom om muzikant te worden wel vergeten. Ik leefde met mijn jonge kind van liefdadigheid en voedselbonnen. Maar dat was nauwelijks genoeg. Ik ging aan het werk in de seksindustrie en kon zo mijn eigen brood verdienen. Ik herwon daar mijn zelfvertrouwen. Ik leerde van mezelf te houden en mijn grote lijf te accepteren. Ik gebruikte mijn salaris om mijn muzikale carrière op te bouwen. Al schrijvende ontdekte ik de blues. Ik zag dat het een wereld was met volle vrouwen, ieder met een kleurrijk verleden en opgegroeid in arme wijken. In 1992 kwam mijn eerste cd uit.

Candye Kane maakt de overstap van porno naar blues overtuigend en krijgt direct goede reviews van de muziekrecensenten. Er volgen vele CD′s waaronder Swango (1998) waar ze in ‘200 pounds of fun’ nog een keertje stijlvol dweept met haar voluptueuze afmetingen.

Een paar jaar later ontmoet Candye Kane zoals gezegd een man uit Sliedrecht en neemt ze mede het initiatief tot de oprichting van ‘United by Music‘. Kort daarna wordt ze ziek en blogt ze op de site van haar laatste grote project:

Blog 12 mei 2008
Een huilpartijtje. De UPS man kwam en bracht me een cadeau. Ik heb er niet om gevraagd om kankerpatiënt te zijn en het klinkt nog steeds raar als ik dat enge woord zeg. Dus ik had een huilpartijtje. Ik heb gehuild en gehuild. Waarom ik? Ik heb zoveel om voor te leven.

Blog 24 juli 2008
Het is een grote luxe dat ik hier in Amsterdam kan herstellen tijdens de United by Music tour. Het Big Rivers Festival was het eerste festival waar ik zelf weer een heel uur heb gezongen sinds mijn kankeroperatie op 17 april. Ik haat het als ik op het podium moet huilen, maar het was zo emotioneel om mijn vrienden te verlaten na een maand samen getourd te hebben.

Facebook 11 februari 2016
Nog steeds in het ziekenhuis in LA. Ik lig al sinds 4 januari in het ziekenhuis en het is heel deprimerend hier. Het is mijn wens dat ze me een goede diagnose kunnen geven, het probleem kunnen oplossen en dat ik weer muziek kan maken.  Ik weet zeker dat ik hier volgende week weer weg ben. Love to you all!

6 mei 2016
Evan Caleb Yearsly (de zoon van Candye): “Dit is het moeilijkste wat ik heb meegemaakt. Ik vind het heel erg dat ik jullie moet vertellen dat mijn moeder Candye Kane afgelopen nacht is overleden.”

      200 Lbs of Fun

De pensioengerechtigde leeftijd in de popmuziek

In de aanloop naar de verkiezingen woedt er in Nederland zelfs weer een discussie over de verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar. Bruce Springsteen IS dus 67 jaar en dat ziet er dus zó uit.


Jessica Victoria Bloom maakte deze waanzinnige selfie tijdens een concert van The Boss in de Allphones Arena, Sydney (Australië). En ik denk aan de nog oudere ‘nieuwe ouderen’ in de popmuziek. Zo rent Mick Jagger (73) nog altijd als een fitness-guru over de podia en reist zijn concurrent van een slordige halve eeuw geleden, Paul McCartney (74) ook nog altijd de wereld rond.

Wáár ligt de grens?
Wel, als ik het onderstaande bericht mag geloven, ongeveer dáár.

The Queen of Soul, Aretha Franklin, heeft aangekondigd later dit jaar met pensioen te gaan. De zangeres bracht het nieuws naar buiten op de Amerikaanse tv-zender WDIV Local 4. Voordat ze haar zangcarrière definitief vaarwel zegt, brengt ze in september nog wel een nieuw album uit.
Toch gaat Franklin niet meteen achter de geraniums zitten. ‘Na de release van het album geef ik nog een aantal laatste optredens en doe ik daarnaast een aantal selecte dingen’, zegt ze tijdens het interview.
De 74-jarige zangeres kijkt met een goed gevoel terug op haar carrière: ‘Ik voel me een rijk mens en ben zeer tevreden over de manier hoe mijn carrière is verlopen.’ Een van de voornaamste redenen van haar pensioen is dat ze meer tijd met haar kleinkinderen wil doorbrengen die binnenkort gaan studeren.

Nederlander rapt in zes talen

Stefan van den Bergh laat even horen dat echte kunst grenzeloos is. In de video hoor je het Franstalige ‘La Tribu de Dana’ van Manau, het Spaanstalige ‘Golpe De Estado’ van Immortal Technique, het Servische ‘Gorila U Magli’ van Beogradski Sindikat, het Engelstalige ‘Leaving The Past’ eveneens van Immortal Technique, het Bosnische ‘Mater Vam Jebem’ van Edo Maajkaen en het Nederlandse ‘Hoedenplank’ van Opgezwolle.

Mevrouw Slotbol is blij met Radio5

Misschien is Goudmijn, een programma op NPO Radio5, wel het leukste programma van Nederland. Zo zat onlangs mevrouw Slotbol in de uitzending. Omdat presentator Stefan Stasse Slotbol gewoon een leuke naam vond. En mevrouw Slotbol bleek ook een leuke mevrouw. Ze woont na een hersenbloeding weer thuis, bij haar dochter en als I saw you van Seemon & Marijke uit de radio klinkt is het leven perfect, vertelde ze.

In 1972 haalde het nummer van Seemon & Marijke nét geen nummer 1 notering in de Top 40, want nummer twee. Eerlijk gezegd waren Simon Posthuma en Marijke Koger – hun échte namen – toen veel beroemder in Amerika. Ze werden in 1966 ontdekt door een fotograaf tijdens een verblijf in een commune op Ibiza. De foto’s van de kleding werden gepubliceerd in The Times en ze begonnen gezamenlijk een ontwerp-studio in London. En met groot succes! Zo waren ze onder andere verantwoordelijk voor de kleurrijke kleding van The Hollies op hun album Evolution, de kleding en hoesontwerp van The Move’s debuutalbum en de toneelkleding van Procol Harum en Cream, evenals diverse hoesontwerpen. Maar wellicht veel bekender is de kleding, ontwerpen en decoraties voor The Beatles in 1996 en 1967 en de muurschildering voor de musical Hair op Broadway.

Bovendien maakten ze twee (psychedelische folk) elpees; één als het The Fool-collectief en één als duo Seemon & Marijke. Het laatste album, Son Of America, werd geproduceerd door Graham Nash en bevatte gastbijdragen van Rita Coolidge, Joni Mitchell en Booker T. Jones. Dit album bevatte de single I Saw You, dat in 1971 een (inter)nationale hit werd. Uit hun hippiehuwelijk vloeide trouwens ook bedoeld/onbedoeld een kind voort. Hun zoon vertegenwoordigde ons land recent op het Songfestival. Zijn naam: Douwe Bob.

      Seemon Marijke - I Saw You

Hoe de Tee Set Amerika veroverde

In het voorjaar van 1970 gebeurde er iets bijzonders in de Amerikaanse hitparade. Ineens braken drie tot dan toe volstrekt onbekende popgroepen uit Nederland door. De George Baker Selection uit de Zaanstreek haalde met nota bene hun allereerste singletje ‘Little Green Bag’ direct een Top 30-notering in de VS. Kort daarvoor, op 31 januari 1970, bereikte Shocking Blue uit Den Haag met ‘Venus’ het hoogste haalbare, een nummer 1-notering in de Billboard Hot 100. Een beetje in de schaduw van dat succes, leverde de Tee Set uit Delft, met het toch verre van Amerikaans klinkende ‘Ma Belle Amie’, misschien nog wel de meest onwaarschijnlijke prestatie. Zes weken na Shocking Blue bereikte The Tee Set de nummer 5 positie in de Amerikaanse hitparade, wat in Nederland zelf niet was gelukt. De internationale muziekpers sprak over een ‘Dutch Invasion’. Wat was hier aan de hand?

Helaas is nog niet alles terug te vinden, zoals bijvoorbeeld de Billboard van 31 april 1970 als bewijs. Wel de hitlijst van WSNY, een bekend radiostation uit Columbus, Ohio van twee dagen daarvoor. Zie daar The Tee Set uit Delft staan tussen The Beatles, Simon & Garfunkel, Santana, John Lennon en de Jackson Five.
Nogmaals: wat was hier aan de hand?

Het antwoord is te zien op deze foto. Rechts staat zanger Peter Tetteroo, links Jerry Ross. Onthou die naam. Een gewiekste zakenman. Op de site van Harry Knipschild herinnert wijlen Tetteroo zich:

Ten tijde van ‘The Magic Lantern’ vertoefde in Zwitserland ene Jerry Ross en hij hoorde over de radio het nummer ‘Ma Belle Amie’. Jerry is direkteur van de agressief werkende Amerikaanse platenmaatschappij Colossus. Jerry spitste bij het horen van deze hit onmiddellijk de oren. Hij kwam erachter dat het een plaat uit Nederland was en hij greep de telefoon.

Verderop in het interview opnieuw Peter Tetteroo:
Hij belde met alle platenmaatschappijen hier, maar kwam geen stap verder. Uiteindelijk belde hij Veronica waar Jan van Veen de hoorn van de haak nam. Jan heeft het toen voor ons gemaakt. Hij zwoor over de telefoon, dat wij een absolute topgroep waren, dat wij hit na hit maakten, kortom hij en niemand anders zette Amerika op het spoor van wat nu in Amerika ‘the sound of the seventy’s’ wordt genoend. Een tijdje later, in Hamburg, hoorde Jerry Ross weer een nummer over de radio waar hij de oren voor spitste: ‘Venus’. Ook Shocking Blue moest eraan geloven. In Amerika heeft Jerry Ross echter eerst alle krachten gewijd aan ‘Venus’ zodat Shocking Blue de primeur had in Amerika.

Voor wie geïnteresseerd is: lees dit verhaal vooral door op de site van Harry Knipschild. Behalve een maniakale platenbaas spande Jerry Ross in de jaren zeventig van de vorige eeuw kennelijk voor zijn eigen LP ook nog de wereldberoemde orkestleider Claus Ogermann voor zijn karretje. Een plaat met 21 evergreens uit de popmuziek, vol ergeniswekkende Amerikaanse muzak. Maar wél met ‘Venus’, ‘Little Green Bag’ én ‘Ma Belle Amie’!

      The Dutch Invasion

Is er leven na Björk en Sigur Ros?

Nadat het Icesave schandaal het land in een diepe economische crisis stortte gaat het weer goed met IJsland. Het nationale voetbalelftal – ooit een dwergenteam dat voor échte ploegen slechts diende om het doelpuntensaldo op te krikken – is inmiddels de schrik van elke Europese tegenstander. Tot zover de sport. Qua cultuur heeft IJsland inmiddels ook wel wat meer te bieden dan nieuwe CD′s van Björk of Sigur Ros. Getuige deze SoundCloud opsomming uit 2013. 

Ok, so a popular website has been posting ’10 Icelandic bands you should care about’ over the past few days. Its ok. It’s a good start.

However, I (and a fair few people on Twitter & Facebook) thought that I could do a better job and that there were some omissions. Whilst I appreciate that this is a matter of personal taste, I’ve decided to put my money where my mouth is. Well, here goes.

The other website seem to imply that the more well known artists should not be included (Sigur Rós, Múm, Björk, etc, etc), and I agree with this sentiment. On this note I’ve excluded Ólafur Arnalds, Emilíana Torrini, Gus Gus et al.

Rökkurró

Why? Laid back, quintessentially Icelandic alternative with astounding vocals from Hildur.

When? Whenever you are yearning for Iceland

What? New album soon to be released. In the meantime í Annan Heim.

Samaris

Why? Sound like a dubby, Icelandic Portishead, albeit with a clarinet.

When? Mid afternoon sunshine, complete with cold beer.

What? Album ‘Samaris’ just released worldwide. Start with Góða Tungl.

Sin Fang

Why? Shape-shifting Indie/folk from a man with a penchant for unusual beards.

When? To de-stress your life.

What? Summer Echoes.

ÍRiS

Why? The next big songstress to come out of Iceland? Yearning and beguiling.

When? Looking for something new or different.

What? Album out in September, but Daybreak or Swiftly Siren will catch your attention.

Sóley

Why? Quirky, skewed piano pieces with the most adorable accent going.

When? Late nights after long days. Glass of wine optional.

What? Currently soundtracking ‘breaking news’ at the Edinburgh Festival. Album ‘We Sink’ is a show stopper.

Amiina

Why? Former Sigur Rós string section. Soaring strings and occasional saws. Atmosphere pedlars.

When? When you are feeling melancholic.

What? The Lighthouse Project – all songs recorded in lighthouses across Iceland.

Snorri Helgason

Why? Bearded songwriter producing Icelandic-tinged Americana. Icemericana?

When? Sunday afternoon recovery sessions.

What? New album coming soon, in the meantime try Winter Sun.

Mr. Silla

Why? Not actually a Mister, but Sigurlaug Gísladóttir from Múm. Delicious vocals.

When? Post-club, early morning soothing.

What? Superb live. No solo album available as yet.

Asgeir

Why? Either the Icelandic Bon Iver or John Grant’s pal. Seems to have forgotten his full name.

When? Show off to your hipster mates.

What? Gearing up to take Europe and the States by storm; he is re-releasing his album in English this Autumn.

Obscuur Vinyl

Alweer meer dan vijf jaar gelden begon ik op MokBlog, de voorloper van deze site, de serie ‘Obscuur Vinyl’ waar tien afleveringen van verschenen. Op veler verzoek pak ik de draad weer op. Wat is ook alweer de bedoeling?

In dit digitale tijdperk is het verzamelen van CD’s een raar soort hobby geworden. Elpees staan in de kelder. En vinyl-singles gingen al decennia geleden met het grofvuil mee. Alle muziek die ooit was staat nu gewoon online. Maar heel af en toe zoek ik vergeefs in het wijde web naar vinyl plaatjes die ik ooit in 45 omwentelingen per minuut draaide. Tien van die obscure 45 RPM singles postte ik op internet. In het vervolg daarop ben ik met hetzelfde idee ook nog één keer door collectie 33⅓ RPM langspeelplaten gelopen om te ontdekken dat ook lang niet al dit prachtvols de tand van deze digitale tijd overleefde.

2016-07-16 18.48.41In aflevering 11 hoor je Nina Simone. Het nummer is afkomstig van de LP ‘Live in Concert’ (1964), een hoogtepunt uit haar Philips jaren. Ik won deze tweedehands plaat tijdens een popkwis in Turnhout, België en koester ‘m sinds die dag.
In het nummer breekt ze met haar geliefde, maar niet na hem nog liefdevol een advies mee te geven. Simone speelt het nummer solo, de zaal is muisstil, de uitvoering huiveringwekkend. Op een comment-site over dit nummer schijft Roger Hunter:
Nina Simone lays her soul bare to perform this haunting piece.So powerful and emotionally charged, I feel the need to lie down in a darkened room to recover.

En op Blogger schrijft Metha:

Toen ik op de radio “Don’t smoke in bed” hoorde, stond de wereld even stil. Kippenvel van dat scala aan emoties in die gloedvolle alt en die striemende of juist heel tedere piano akkoorden daaronder. De genegenheid-uit-gewoonte in haar stem voor die “ouwe slaapkop” die er zelf aan moet denken niet meer in bed te roken omdat hij er voortaan alleen in zal liggen.

Ik weet niet welke versie Metha heeft gehoord, maar deze live-versie behoort tot één van de meest beklemmende verlatings-liedjes die ik ken.

      1964-Don't smoke in bed

Pagina 7 van 16

& Ontwerp: Anders Norén