Daryl Hall vermaakt zich wel

Ik schreef in 2012 vanaf deze plek al eens eerder over Daryl Hall. Eén van de beste blanke soulzangers ever. Platen maakt ie niet meer en aan slopende toernee’s heeft ie ook een broertje dood. Waarom zou ie ook, want Daryl ging ooit multi-platina en kan dus doen wat ie wel. En dat is precies wat ie doet.

De helft van Hall & Oates houdt zich tegenwoordig bezig met het onderhouden en renoveren van historische plattelandshuizen in zowel de VS als Engeland. En na gedane arbeid nodigt hij nu vrienden en vriendinnen uit om samen muziek te maken in Daryls House, al jaren geliefd bij muziekliefhebbers. En we mogen er allemaal van meegenieten.

De laatste acht van inmiddels 74 (!) afleveringen kun je via internet bekijken. De meest populaire aflevering is die waarin Daryl Hall ene Darius Rucker ontvangt. Die kennen we in Nederland nauwelijks, maar er gaan wellicht hier en daar belletjes rinkelen als ik zeg dat hij de oprichter van Hootie & The Blowfish is. Hier zie je ze in actie – Live From Daryls House:

Neil Finn doet maar wat

Twintig jaar na The Beatles schreef Neil Finn minstens zulke pakkende popliedjes als Lennon & McCartney in hun hoogtijdagen. Daar kennen jullie Crowded House vast nog van. Neil heeft zijn Nieuw Zeelandse schapen inmiddels ruimschoots op het droge en dus doet hij inmiddels waar hij zin in heeft. Zoals recent in Rotterdam.

Het Unlimited Orchestra brengt ‘een song cycle van 75 minuten met arrangementen van Lunatree, een verrassende hoofdrol voor Neil Finn en speciale features van Andrew Bird en Son Lux, heel spannend’, aldus Cross-linx programmeur Frank Veenstra. ‘Dawn of Midi balanceert op het snijpunt van jazz, minimal music en elektronica. Je hoort in hun muziek heel goed terug dat ze uit heel verschillende culturen afkomstig zijn, maar het klinkt tegelijkertijd heel natuurlijk.’

Dat was Rotterdam. Ook interessant is het hobbyproject met zijn vrouw en zoon : de Pajama Club, waaronder hier de clip ‘From A Friend to a Friend’.

Ondertussen raakte Neil Finn betrokken bij Anzac Day en ging hij op zoek naar de eerste Nieuw-Zeelandse plaatopname.

Tot zijn schrik bleek de man die op ‘Blue Smoke’ de slide-guitar speelde op dat historische nummer nog in leven.
En dus ging Neil Finn naar het verzorgingstehuis waar hij Jim Carter (96) in een blakende gezondheid aantrof.

Neil Finn revives Anzac anthem for Poppy Appeal with 96-year-old Nelson musician
http://www.elsewhere.co.nz/somethingelsewhere/6924/neil-finn-and-jim-carter-blue-smoke-2015/

Elk jaar kerst met de Bohemian Rhapsody

Bohemian Rhapsody was de Britse kersthit van 1975. En daarna werd het nummer alleen maar groter. Bijna twee generaties later klinkt het zo:

Ter gelegenheid van dat 40-jarig jubileum dook op YouTube een passend eerbetoon op met medewerking van het Engelse Nationaal Ballet, gemixt met onder andere een strijkkwartet van de Royal Academy of Music en opnames van de Trinity Boys Choir.

Het mooiste liefdesliedje ooit?

En juist wanneer je denkt dat alle mooie liefdesliedjes zijn geschreven hoor ik op m’twerekeukenradio in random-stand een onontdekt pareltje dat zich al jaren blijkt schuil te houden op mijn eigen muziekserver. Lianne La Havas schreef het nummer in 2011.

‘No Room For Doubt’ gaat over haar (toenmalige?) relatie met een oudere man. In de bovenstaande clip zingt La Havas het nummer solo. Hoe mooi ook; in de originele studioversie gaat het om een gloedvol gezongen duet met folkzanger Willy Mason, die deze toekomstige evergreen trouwens ook sámen met La Havas schreef. Zonder die stem is ‘No Room for Doubt’ gewoon niet compleet. Daar in elk geval geen twijfel over. Hieronder het bewijs.

Schreeuwen op de maan

Het album Dark Side Of The Moon van Pink Floyd – ik schreef er eerder dit jaar dit over – staat ruim 42 jaar (!) na de release ook deze week weer in het overzicht van de best verkopende platen in de Verenigde Staten. Dat is mooi.

tumblr_nwzzvodEec1sgzhgyo1_500

Helemaal vreemd is het dus niet dat bijvoorbeeld Andreas Dittberner zich met de bovenstaande gif-animatie uitleeft op een animatiefilm die de Roemeen Sebastian Cosor. Hij liet zich op zijn beurt weer inspireren door De Schreeuw van de Noorse kunstenaar Edvard Munch. De scene op de brug begint met de legendarische zinnen uit het Pink Floyd album.

And I am not frightened of dying any time will do
I don’twasmind. Why should I be frightened of dying?

In afwachting van Josienne

Nu al weet de Britse zangeres Josienne Clarke wat ze op vrijdag 22 januari van het komende jaar gaat doen en ik eerlijk gezegd ook. Samen met Ben Clarke is ze dan te gast op een Acoustic Alley-avond in Theater aan de Steeg; via het wijkpark amper 450 meter lopen van mijn huis. Met wat inschikken kunnen er zo’twere80 waarnemers toegang krijgen tot de piepkleine concertzaal. Die is in elk geval te klein om plaats te bieden aan alle muzikale begeleiders die te zien zijn in de onderstaande video-registratie.

Tel tot tien

Mooi toch? Voordat er vragen over komen: De muziek is van Tina Dickow

Introducing: The McPeake Family

Je zult in Ierland niet snel een pub vinden waar de muziek van CD’s, uit de iPad of van Spotify komt. In een land met een dergelijke monumentale muzikale geschiedenis is live-muziek de norm en al het andere gewoon not done.

Juist tijdens mijn rondreis door Ierland, gaf de muzikale grootmeester Van Morrison een zeldzaam interview aan de Irish Times ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag.

Muziek die wij als ‘Iers’ beschouwen, doet Van The Man wat laatdunkend af als ‘just folk’. Enige uitzondering daarop zijn The McPeakes. Dat voelt voor iemand die het weten kan als écht Ierse muziek. En dat maakt dus nieuwsgierig.

Denk nou niet dat er ook maar één muziekshop in Belfast is te vinden waar ze de McPeake Family in de schappen hebben staan. Alles is in de vergetelheid verdwenen. Op internet vind ik welbeschouwd één vaag filmpje waarin de familie is te horen in Will Ya Go Lassie Go. Live uiteraard. Ik heb de zwart-wit opname maar snel digitaal veiliggesteld en bied deze hierbij aan.