Het mooiste liefdesliedje ooit?

En juist wanneer je denkt dat alle mooie liefdesliedjes zijn geschreven hoor ik op m’twerekeukenradio in random-stand een onontdekt pareltje dat zich al jaren blijkt schuil te houden op mijn eigen muziekserver. Lianne La Havas schreef het nummer in 2011.

‘No Room For Doubt’ gaat over haar (toenmalige?) relatie met een oudere man. In de bovenstaande clip zingt La Havas het nummer solo. Hoe mooi ook; in de originele studioversie gaat het om een gloedvol gezongen duet met folkzanger Willy Mason, die deze toekomstige evergreen trouwens ook sámen met La Havas schreef. Zonder die stem is ‘No Room for Doubt’ gewoon niet compleet. Daar in elk geval geen twijfel over. Hieronder het bewijs.

Schreeuwen op de maan

Het album Dark Side Of The Moon van Pink Floyd – ik schreef er eerder dit jaar dit over – staat ruim 42 jaar (!) na de release ook deze week weer in het overzicht van de best verkopende platen in de Verenigde Staten. Dat is mooi.

tumblr_nwzzvodEec1sgzhgyo1_500

Helemaal vreemd is het dus niet dat bijvoorbeeld Andreas Dittberner zich met de bovenstaande gif-animatie uitleeft op een animatiefilm die de Roemeen Sebastian Cosor. Hij liet zich op zijn beurt weer inspireren door De Schreeuw van de Noorse kunstenaar Edvard Munch. De scene op de brug begint met de legendarische zinnen uit het Pink Floyd album.

And I am not frightened of dying any time will do
I don’twasmind. Why should I be frightened of dying?

In afwachting van Josienne

Nu al weet de Britse zangeres Josienne Clarke wat ze op vrijdag 22 januari van het komende jaar gaat doen en ik eerlijk gezegd ook. Samen met Ben Clarke is ze dan te gast op een Acoustic Alley-avond in Theater aan de Steeg; via het wijkpark amper 450 meter lopen van mijn huis. Met wat inschikken kunnen er zo’twere80 waarnemers toegang krijgen tot de piepkleine concertzaal. Die is in elk geval te klein om plaats te bieden aan alle muzikale begeleiders die te zien zijn in de onderstaande video-registratie.

Tel tot tien

Mooi toch? Voordat er vragen over komen: De muziek is van Tina Dickow

Introducing: The McPeake Family

Je zult in Ierland niet snel een pub vinden waar de muziek van CD’s, uit de iPad of van Spotify komt. In een land met een dergelijke monumentale muzikale geschiedenis is live-muziek de norm en al het andere gewoon not done.

Juist tijdens mijn rondreis door Ierland, gaf de muzikale grootmeester Van Morrison een zeldzaam interview aan de Irish Times ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag.

Muziek die wij als ‘Iers’ beschouwen, doet Van The Man wat laatdunkend af als ‘just folk’. Enige uitzondering daarop zijn The McPeakes. Dat voelt voor iemand die het weten kan als écht Ierse muziek. En dat maakt dus nieuwsgierig.

Denk nou niet dat er ook maar één muziekshop in Belfast is te vinden waar ze de McPeake Family in de schappen hebben staan. Alles is in de vergetelheid verdwenen. Op internet vind ik welbeschouwd één vaag filmpje waarin de familie is te horen in Will Ya Go Lassie Go. Live uiteraard. Ik heb de zwart-wit opname maar snel digitaal veiliggesteld en bied deze hierbij aan.

Een mooi excuus van Lauryn Hill

Jeetje. Kennen we Lauryn Hill nog? Geweldig met de Fugees waarna ze solo veelbelovend debuteerde met The Miseducation of… Daarna ging het duidelijk even downhill. Zo belandde Ms. Hill zelfs in de gevangenis, maar uiteindelijk kreeg ze haar leven weer op de rails.

Recent zou Lauryn Hill zelfs weer optreden tijdens het May Day Liveconcert in Nigeria maar ze zag daar op het laatste moment vanaf omdat de organisatie e.e.a. niet goed had geregeld. Om het toch een beetje goed te maken, heeft ze een lied online gezet. Speciaal voor haar Nigeriaanse fans, die haar niet zijn vergeten en weken voor het evenement al kaartjes hadden weten te bemachtigen. bron

Soundtrack bij een ingewikkelde jeugd

De nieuwe CD van Sufjan Stevens beneemt je de adem. De gerenommeerde muzieksite Pitchfork deelt een 9.3 uit voor deze kale biografie, een ongekend hoge score voor deze Britse kwaliteitsbewakers. 

Sufjan Stevens’ new album, Carrie & Lowell, is his best. This is a big claim, considering his career: Michigan (2003), stripped-down Seven Swans (2004), Illinois (2005), and knotty electro-acoustic collection The Age of Adz (2010).

En zo is het. Aan de lyrische recensie zelf komt geen eind, maar ik wil ‘m jullie niet onthouden.
Carrie is de getroubleerde moeder van Sufjan: schizofreen, drugsverslaafd en ze liet haar kleine kinderen meer dan eens achter. Zo fluisterzingt hij in ‘Should Have Know Better’

when I was three, three maybe four, she left us at that video store

carrie-lowellTot zover Carrie. Ze is dood. Lowell Brams is de stiefvader van Sufjan Stevens, die vijf jaar lang met Carrie getrouwd is geweest. De betekenis van die periode bezingt Sufjan in het titelnummer. Het was zijn season of hope.
Lowell Brams  is er nog en is tegenwoordig directeur van een platenmaatschappij: Asthmatic Kitty. Dit kleine onafhankelijke bedrijfje richtte hij in 1999 op… samen met zijn stiefzoon Sufjan.

Update: Sufjan Stevens heeft de track ‘Exploding Whale’ die niet op het album staat online gezet. Het nummer stond op een 7-inch single die tijdens de tour van Stevens verkocht werd, maar bij deze single zat geen downloadcode. Daarom is het nummer nu maar ‘gewoon’ online gezet. Beluister hem hieronder.

Het verhaal van Benjamin

Het verhaal van Benjamin Clementine is fascinerend. Hij groeide op in Londen en belandde in Parijs als straatmuzikant. In een metrostation wordt hij al snel ontdekt door twee voorbijlopende platenbazen die niet weten wat ze horen. A new star is born.

Hij vermengt zijn indrukwekkende vocalen met sterk verhalende teksten. Clementine noemt zich een Franse muzikant en is duidelijk beïnvloed door Jacques Brel en Edith Piaf. En als je goed luistert, hoor je ook Nina Simone en Antony Hegarty voorbij komen. Maar bovenal is de van oorsprong Ghanese Benjamin Clementine vooral heel erg zich zelf. Hier prachtig in beeld gebracht bij Later… with Jools Holland (BBC Two)

Tekstueel is Clementine al vanaf zijn vroege jeugd vooral beïnvloed door dichters: ‘Ik las William Blake, T.S. Eliot, C.S. Lewis en vooral Paul Auster, allemaal dichters die schreven over hun eigen leven, dus dat ging ik ook doen.’

Inmiddels woont hij weer in Londen. ‘Mijn volgende albums zijn al bijna af en zullen heel anders klinken. Ondertussen werk ik ook aan een boek met essays en gedichten. Ik zal de komende jaren steeds meer die kant op drijven, vermoed ik.’