Categorie: In Beeld Pagina 19 van 33

Artsen en verpleegkundigen van de covid-afdelingen in Uden (Bernhoven) en Breda (Amphia) lieten zich na hun dienst portretteren door fotograaf Jiri Büller. Met op hun voorhoofd soms nog het zweet van een nacht lang werken, vertellen ze over hun grootste worstelingen.

Het was de Nederlandse vertaling van een eerdere, beklemmende fotoserie waarin Italiaanse artsen en verpleegkundigen na afloop van hun zoveelste uitputtingsslag werden vastgelegd.

De Volkskrant maakte er een prachtige productie van. Die verscheen op maandag 20 april in de papieren editie en maakte diepe indruk. De internetredactie maakte er een online-vertaling van die hier een aparte vermelding verdient.

Wie nu wel een beetje klaar is met alle 1,5 meter maatregelen kan altijd hier terecht om er aan te worden herinnerd waar we het allemaal voor doen.

Vivian Maier verdiende de kost met haar werk als kindermeisje in Chicago. De kinderen waar ze voor zorgde weten zich te herinneren dat ze vaak een mannenjas droeg en vaak ook een grote hoed. En o ja, ze had bijna altijd een camera bij zich.

In die jaren nam ze meer dan 150.000 foto’s, voornamelijk van mensen en de architectuur van New York, Chicago en Los Angeles. Maiers liep overigens niet te koop met haar fotografie en veel van haar fotorolletjes bleven onontwikkeld.

Kort voor haar eenzame dood kocht John Maloof, een lokale historicus en verzamelaar, een paar dozen met negatieven op eBay. Hij begon deze te scannen en zette de foto′s van het mysterieuze kindermeisje op Facebook. Daarna ging het snel.

Maiers foto′s zijn inmiddels tentoongesteld in de Verenigde Staten, Europa en Azië. Ik schreef eerder over haar. Er is sprake van een gedeelde fascinatie, want de Volkskrant pakte afgelopen vrijdag uit met een vijf pagina′s tellend artikel.

In 2007 was Vivian Maier gestopt met het betalen van de huur van de ruimten waarin haar fotoverzameling lag opgeslagen. Die was daardoor bij een veilinghuis terechtgekomen. Eind dat jaar had John Maloof de grootste doos met negatieven gekocht, voor 380 dollar. Maier leefde toen nog, maar Maloof zou nooit contact met haar hebben – hij kon haar niet vinden.
In april 2009 overleed ze in Chicago. Ze was haar hele leven ongetrouwd gebleven, had voor zover bekend geen familieleden en had ook geen testament achtergelaten. Al die tijd had ze ook foto′s gemaakt. Die had ze echter nooit aan iemand laten zien.
Maloof laat drie boeken verschijnen over Maier en brengt eind 2013 ook nog een documentaire over haar uit. Op zoek naar Vivian Maier, een meeslepende reconstructie van Maloofs zoektocht naar de straatfotograaf krijgt zelfs een Oscar-nominatie.

Passage uit het volkskrant artikel

Vivian Maiers werk gaat inmiddels de hele wereld over. Anno 2020 zijn er 85 tentoonstellingen geweest. Voordat het coronavirus toesloeg stonden er nog elf gepland, waaronder een in Foam, het fotografiemuseum in Amsterdam. Vivian Maier lijkt in populariteit inmiddels alle beroemde fotografen voorbij gesneld.

Vandaag is het op de kop af dertig jaar geleden dat de Hubble Space Telescope werd gelanceerd. En mooi voor KIJK om wat favoriete foto′s die zijn gemaakt via deze ruimtekijker op een rijtje te zetten.

De beroemdste foto′s van Hubble is de ‘Pillars of Creation’. Deze foto is favoriet van redacteur Naomi: ‘In 1995 schoot de jarige Job ‘de pilaren der creatie’, die zich op zo’n 7000 lichtjaar afstand van de aarde bevinden. In de Adelaarsnevel.

Ultraviolette straling
Bij deze gas- en stofzuilen ontstaan veel nieuwe sterren, die de pilaren uiteindelijk de kop zullen kosten. Met hun sterke ultraviolette straling zorgen de jonge sterren er namelijk voor dat al het omringende stof en gas in de omgeving wordt weggeërodeerd. Jammer, want de pilaren zijn wat mij betreft ongelooflijk fotogeniek.’

1955 was een jaar van verandering voor Marilyn Monroe. Nadat ze Hollywood had verlaten voor New York en haar contract met Twentieth Century Fox had opgezegd, was ze niet langer ‘een dom blondje’, maar ook een afvallige. In januari richtte de bevrijde Monroe een productiebedrijf op met fotograaf Milton Greene en verhuisde naar een suite in het Ambassador Hotel.

Ondanks alle speculatie ontweek Marilyn de publiciteit grotendeels. Gekleed in vrijetijdskleding dwaalde ze onopgemerkt door de miljoenenstad. Haar wens om zichzelf te bewijzen als een ‘serieuze actrice’ werd ronduit bespot door de pers, van wie velen voorspelden dat de voormalige seksgodin haar eigen carrière aan het vernietigen was.

In het boek Marilyn 55 gaat het over een artikel dat is gewijd aan de in New York ondergedoken filmster, dat in juli van dat jaar in het tijdschrift Redbook verschijnt. In een hectische productieweek volgde fotojournalist Ed Feingersh Marilyn. Of het nu gaat om winkelen, dineren of verkleden, het dagelijkse leven van Marilyn werd vastgelegd op film.

In tegenstelling tot de glamour- en cheesecake-fotografen waarvoor Marilyn in Hollywood had geposeerd, was Feingersh niet geïnteresseerd in het creëren van illusies. Geïnspireerd door Henri Cartier-Bresson weigerde Feingersh zijn foto′s te laten bijsnijden. Zijn korrelige, monochrome opnamen van Marilyn behoorden tot de meest realistische ooit gemaakt, maar zijn onderwerp bleef mooi.

Sommige foto′s waren beter bedacht dan andere: bijvoorbeeld de beroemde serie met Marilyn in de metro van New York. Ze maakte nooit gebruik van het openbaar vervoer, uit angst om lastig gevallen te worden. Desalniettemin, zoals Bob LaBrasca opmerkte, had Marilyn een on-aristocratische uitstraling en leek ze bijna thuis tussen de anonieme reizigers. Dat laatste is na het zien van de complete fotoserie toch moeilijk vol te houden.

Met de opkomst van fotografie in het midden van de late 19e eeuw begon langzaam de overgang van een literaire naar een meer op beeld gebaseerde traditie. Toen de camera’s rond 1890 lichter en daarmee ook wendbaarder werden, groeide de mogelijkheden om van foto’s meer artistieke beelden te maken. Een artikel over het vroege werk van Heinrich Kühn bevat een aantal verbluffende voorbeelden waarbij de Duitser met zijn foto’s de schilderkunst evenaarde vanwege hun impressionistische schoonheid.

Kühn was de zoon van succesvolle handelaren. Hij werd geboren in Dresden en studeerde geneeskunde en wetenschap. Hij gaf zijn studies op om zich te concentreren op fotografie. Hij kon dit doen vanwege een toelage die hij van zijn vader had geërfd. Hij verhuisde naar Wenen en werd lid van de ‘Wiener Kleeblatt’, een foto vereniging met grote invloed.

Het waren de pioniersjaren van autochroom, het eerste procedé in de fotografie dat kleurenfotografie mogelijk maakte. En Kühn was er een meester in. Vanaf 1890 begon hij te werken aan het maken van zijn ’totale kunst’-foto’s, waarbij hij zijn vrouw en kinderen vaak voor zijn camera liet optreden.

In Paradijsvogels Magazine aandacht voor het werk van Kühn’s generatiegenoot Mervyn O’Gorman die gebruik maakte van dezelfde ingewikkelde autochroom-techniek. Daarbij worden glazen platen gebruikt die je vervolgens insmeert met aardappelzetmeel. O’Gorman maakte op deze manier in 1913 prachtige foto’s van zijn dochter Christina, gekleed in kleurig rood tegen de achtergrond van het Britse landschap.

Omdat in de foto’s verder weinig te zien is wat het tijdperk aanduidt, krijgen de de beelden een bijzondere, tijdloze lading: ze zouden evengoed voor een vintage reportage gemaakt kunnen zijn voor een hedendaags tijdschrift.
bron

De Duitse fotograaf Tom Hegen is gespecialiseerd in luchtfotografie. Niet zo lang geleden vloog hij boven ons Westland om de fraai verlichte LED-kassen vast te leggen.

In een toelichting op zijn fotoserie staat: “Nederland is één van de grootste exporteurs van voedsel in de wereld, gemeten naar waarde. Het land staat op de tweede plaats na de Verenigde Staten, die 270 keer zijn landmassa heeft.

Onderzoekers experimenteren voortdurend met een manier om meer mensen te voeden met minder landgebruik. Met temperaturen boven de 20 graden, een constante luchtvochtigheid van ongeveer 80 procent in de glazen kassen en het gebruik van LED-verlichting voor een nauwkeurige teelt, is het mogelijk om het hele jaar door te produceren.”

Vrijwel altijd beginnen de vakantiefoto′s van een verre reis met een weinig opvallend plaatje vanaf het vliegveld. Anders is het als je op Marrakech vliegt en dus aankomt op de internationale luchthaven Ménara, onlangs verkozen tot één van de vijf mooiste vliegvelden ter wereld.

Modernisme en traditionele Islamitische stijlen komen samen op vliegveld Marrakech Ménara. Een team van architecten combineerden de Islamitische cultuur met moderne bouw en kwam zo tot een prachtig eindresultaat, waarbij veel aandacht werd besteed aan de lichtinval.

Het juryrapport

Bij aankomst zijn al die details me eerlijk gezegd volledig ontgaan. Ik was moe en het was donker. Hoe anders waren de omstandigheden bij vertrek toen de laagstaande zon de terminal in een gouden gloed zette.

Nu was ik alleen weer laat en had ik bovendien mijn fotoapparatuur al ingepakt. Gelukkig bood mijn zaktelefoon uitkomst, vooral vanwege de mogelijkheid om daar ook een panoramafoto mee te maken, want dat formaat (5848 x 1080 pixels) had ik wel nodig om mijn blik bij vertrek uit Marokko goed te kunnen vastleggen.